Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.46.1
हतेषु तेषु पुत्रेषु दितिः परमदुःखिता।
मारीचं कश्यपं नाम भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ १.४६.१ ॥
Cuando aquellos hijos fueron muertos, Diti, sumida en gran dolor, habló así a su esposo Mārīca Kaśyapa.
1.46.2
हतपुत्रास्मि भगवंस्तव पुत्रौर्महाबलैः।
शक्रहन्तारमिच्छामि पुत्रं दीर्घतपोर्जितम् ॥ १.४६.२ ॥
Señor, mis hijos han sido muertos por tus hijos poderosos. Deseo un hijo, conquistado por largo austeridad, que mate a Śakra.
1.46.3
साहं तपश्चरिष्यामि गर्भं मे दातुमर्हसि।
ईश्वरं शक्रहन्तारं त्वमनुज्ञातुमर्हसि ॥ १.४६.३ ॥
Practicaré la austeridad; debes concederme un embarazo. Debes permitirme hacerlo para un hijo capaz de matar a Indra.
1.46.4
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा मारीचः कश्यपस्तदा।
प्रत्युवाच महातेजा दितिं परमदुःखिताम् ॥ १.४६.४ ॥
Al oír sus palabras, Mārīca Kaśyapa, de gran resplandor, respondió entonces a Diti, que estaba profundamente afligida.
1.46.5
एवं भवतु भद्रं ते शुचिर्भव तपोधने।
जनयिष्यसि पुत्रं त्वं शक्रहन्तारमाहवे ॥ १.४६.५ ॥
Así sea, que te vaya bien. Sé pura, oh tesoro de austeridad; darás a luz a un hijo que matará a Indra en batalla.
1.46.6
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शुचिर्यदि भविष्यसि।
पुत्रं त्रैलोक्यहन्तारं मत्तस्त्वं जनयिष्यसि ॥ १.४६.६ ॥
Cuando se cumplan mil años, si permaneces pura, darás a luz de mí a un hijo que matará a los enemigos de los tres mundos.
1.46.7
एवमुक्त्वा महातेजाः पाणिना सम्ममार्ज ताम्।
तामालभ्य ततः स्वस्ति इत्युक्त्वा तपसे ययौ ॥ १.४६.७ ॥
Tras decir esto, el sabio de gran esplendor la acarició con la mano; luego, tocándola y diciendo "svasti", partió a su penitencia.
1.46.8
गते तस्मिन् नरश्रेष्ठ दितिः परमहर्षिता।
कुशप्लवं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.४६.८ ॥
Oh, mejor de los hombres, cuando él se hubo marchado, Diti, muy contenta, llegó a la orilla de hierba kuśa e hizo una penitencia muy severa.
1.46.9
तपस्तस्यां हि कुर्वत्यां परिचर्यां चकार ह।
सहस्राक्षो नरश्रेष्ठ परया गुणसम्पदा ॥ १.४६.९ ॥
Oh, mejor de los hombres, mientras ella hacía penitencia, Sahasrākṣa (Indra) en verdad la sirvió con suprema riqueza de virtudes.
1.46.10
अग्निं कुशान् काष्ठमपः फलं मूलं तथैव च।
न्यवेदयत् सहस्राक्षो यच्चान्यदपि कांक्षितम् ॥ १.४६.१० ॥
Sahasrākṣa le ofreció fuego, hierba kuśa, leña, agua, fruta y raíces, y cualquier otra cosa que deseara.
1.46.11
गात्रसंवाहनैश्चैव श्रमापनयनैस्तथा।
शक्रः सर्वेषु कालेषु दितिं परिचचार ह ॥ १.४६.११ ॥
Śakra, en todo momento, atendió a Diti masajeando sus miembros y aliviando su fatiga.
1.46.12
पूर्णे वर्षसहस्रे सा दशोने रघुनन्दन।
दितिः परमसंहृष्टा सहस्राक्षमथाब्रवीत् ॥ १.४६.१२ ॥
Oh, delicia de los Raghu, cuando se cumplieron mil años menos diez, Diti, muy contenta, habló a Sahasrākṣa.
1.46.13
तपश्चरन्त्या वर्षाणि दश वीर्यवतां वर।
अवशिष्टानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः ॥ १.४६.१३ ॥
Lo mejor de los poderosos, que te vaya bien cuando se completen los diez años de penitencia que aún quedan; entonces verás a tu hermano.
1.46.14
यमहं त्वत्कृते पुत्र तमाधास्ये जयोत्सुकम्।
त्रैलोक्यविजयं पुत्र सह भोक्ष्यसि विज्वर ॥ १.४६.१४ ॥
Por ti, hijo, sostendré a aquel que anhela la victoria; hijo, junto con la conquista de los tres mundos lo disfrutarás sin aflicción.
1.46.15
याचितेन सुरश्रेष्ठ पित्रा तव महात्मना।
वरो वर्षसहस्रान्ते मम दत्तः सुतं प्रति ॥ १.४६.१५ ॥
Mejor de los dioses, tu padre magnánimo, suplicado por mí, me concedió un don acerca de un hijo al cabo de mil años.
1.46.16
इत्युक्त्वा च दितिस्तत्र प्राप्ते मध्यं दिनेश्वरे।
निद्रयापहृता देवी पादौ कृत्वाथ शीर्षतः ॥ १.४६.१६ ॥
Habiendo dicho esto, cuando el sol llegó al mediodía, la diosa Diti, vencida por el sueño, se recostó allí con los pies junto a la cabeza.
1.46.17
दृष्ट्वा तामशुचिं शक्रः पादयोः कृतमूर्धजाम्।
शिरःस्थाने कृतौ पादौ जहास च मुमोद च ॥ १.४६.१७ ॥
Al verla impura, con el cabello extendido a sus pies y los pies en el lugar de la cabeza, Indra rió y se regocijó.
1.46.18
तस्याः शरीरविवरं प्रविवेश पुरंदरः।
गर्भं च सप्तधा राम चिच्छेद परमात्मवान् ॥ १.४६.१८ ॥
Oh Rāma, Indra, destructor de fortalezas, entró por la abertura de su cuerpo, y aquel de alma firme cortó el embrión en siete partes.
1.46.19
भिद्यमानस्ततो गर्भो वज्रेण शतपर्वणा।
रुरोद सुस्वरं राम ततो दितिरबुध्यत ॥ १.४६.१९ ॥
Oh Rāma, mientras el embrión era partido por el rayo de cien articulaciones, lloró con fuerza; entonces Diti despertó.
1.46.20
मा रुदो मा रुदश्चेति गर्भं शक्रोऽभ्यभाषत।
बिभेद च महातेजा रुदन्तमपि वासवः ॥ १.४६.२० ॥
«No llores, no llores», dijo Śakra al embrión; pero Vāsava, de gran resplandor, lo partió aun mientras lloraba.
1.46.21
न हन्तव्यं न हन्तव्यमित्येव दितिरब्रवीत्।
निष्पपात ततः शक्रो मातुर्वचनगौरवात् ॥ १.४६.२१ ॥
«No debe ser matado, no debe ser matado», dijo Diti; entonces, por respeto a las palabras de su madre, Śakra salió.
1.46.22
प्राञ्जलिर्वज्रसहितो दितिं शक्रोऽभ्यभाषत।
अशुचिर्देवि सुप्तासि पादयोः कृतमूर्धजा ॥ १.४६.२२ ॥
Con las palmas unidas y el rayo en la mano, Śakra habló a Diti: «Oh diosa, yaces impura, con el cabello extendido a tus pies».
1.46.23
तदन्तरमहं लब्ध्वा शक्रहन्तारमाहवे।
अभिन्दं सप्तधा देवि तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १.४६.२३ ॥
«Oh diosa, habiendo hallado aquella ocasión, partí en siete partes al que habría de matar a Śakra en la batalla; tú debes perdonarme eso.»