Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.46.1
हतेषु तेषु पुत्रेषु दितिः परमदुःखिता।
मारीचं कश्यपं नाम भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ १.४६.१ ॥
Quando aqueles filhos foram mortos, Diti, profundamente aflita, falou assim ao seu marido, Mārīca Kaśyapa.
1.46.2
हतपुत्रास्मि भगवंस्तव पुत्रौर्महाबलैः।
शक्रहन्तारमिच्छामि पुत्रं दीर्घतपोर्जितम् ॥ १.४६.२ ॥
Senhor, meus filhos foram mortos pelos teus filhos poderosos. Desejo um filho, conquistado por longa austeridade, que matará Śakra.
1.46.3
साहं तपश्चरिष्यामि गर्भं मे दातुमर्हसि।
ईश्वरं शक्रहन्तारं त्वमनुज्ञातुमर्हसि ॥ १.४६.३ ॥
Praticarei a austeridade; deves conceder-me uma gravidez. Deves permitir-me, por um filho capaz de matar Indra.
1.46.4
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा मारीचः कश्यपस्तदा।
प्रत्युवाच महातेजा दितिं परमदुःखिताम् ॥ १.४६.४ ॥
Tendo ouvido as palavras dela, Mārīca Kaśyapa, de grande esplendor, respondeu então a Diti, profundamente aflita.
1.46.5
एवं भवतु भद्रं ते शुचिर्भव तपोधने।
जनयिष्यसि पुत्रं त्वं शक्रहन्तारमाहवे ॥ १.४६.५ ॥
Assim seja, que o bem te acompanhe. Sê pura, ó tesouro de austeridade; darás à luz um filho que matará Indra na batalha.
1.46.6
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शुचिर्यदि भविष्यसि।
पुत्रं त्रैलोक्यहन्तारं मत्तस्त्वं जनयिष्यसि ॥ १.४६.६ ॥
Quando mil anos se completarem, se permaneceres pura, darás à luz de mim um filho que matará os inimigos dos três mundos.
1.46.7
एवमुक्त्वा महातेजाः पाणिना सम्ममार्ज ताम्।
तामालभ्य ततः स्वस्ति इत्युक्त्वा तपसे ययौ ॥ १.४६.७ ॥
Tendo falado assim, o sábio de grande esplendor acariciou-a com a mão; depois, tocando-a e dizendo "svasti", partiu para a sua penitência.
1.46.8
गते तस्मिन् नरश्रेष्ठ दितिः परमहर्षिता।
कुशप्लवं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.४६.८ ॥
Ó melhor dos homens, quando ele partiu, Diti, muito feliz, chegou à margem da erva kuśa e realizou uma penitência muito severa.
1.46.9
तपस्तस्यां हि कुर्वत्यां परिचर्यां चकार ह।
सहस्राक्षो नरश्रेष्ठ परया गुणसम्पदा ॥ १.४६.९ ॥
Ó melhor dos homens, enquanto ela realizava a penitência, Sahasrākṣa (Indra) de fato a serviu com suprema riqueza de virtudes.
1.46.10
अग्निं कुशान् काष्ठमपः फलं मूलं तथैव च।
न्यवेदयत् सहस्राक्षो यच्चान्यदपि कांक्षितम् ॥ १.४६.१० ॥
Sahasrākṣa ofereceu-lhe fogo, erva kuśa, lenha, água, frutos e raízes, e tudo o mais que ela desejava.
1.46.11
गात्रसंवाहनैश्चैव श्रमापनयनैस्तथा।
शक्रः सर्वेषु कालेषु दितिं परिचचार ह ॥ १.४६.११ ॥
Śakra, em todos os tempos, serviu Diti massageando seus membros e aliviando sua fadiga.
1.46.12
पूर्णे वर्षसहस्रे सा दशोने रघुनन्दन।
दितिः परमसंहृष्टा सहस्राक्षमथाब्रवीत् ॥ १.४६.१२ ॥
Ó deleite dos Raghus, quando mil anos estavam completos, menos dez, Diti, muito feliz, falou a Sahasrākṣa.
1.46.13
तपश्चरन्त्या वर्षाणि दश वीर्यवतां वर।
अवशिष्टानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः ॥ १.४६.१३ ॥
Melhor dos poderosos, que tudo corra bem para ti; quando os dez anos de penitência restantes forem cumpridos, verás o teu irmão.
1.46.14
यमहं त्वत्कृते पुत्र तमाधास्ये जयोत्सुकम्।
त्रैलोक्यविजयं पुत्र सह भोक्ष्यसि विज्वर ॥ १.४६.१४ ॥
Por ti, filho, estabelecerei aquele que anseia pela vitória; filho, com a conquista dos três mundos, desfrutá-lo-ás sem inquietação.
1.46.15
याचितेन सुरश्रेष्ठ पित्रा तव महात्मना।
वरो वर्षसहस्रान्ते मम दत्तः सुतं प्रति ॥ १.४६.१५ ॥
Melhor dos deuses, teu pai magnânimo, implorado por mim, concedeu-me uma dádiva sobre um filho ao fim de mil anos.
1.46.16
इत्युक्त्वा च दितिस्तत्र प्राप्ते मध्यं दिनेश्वरे।
निद्रयापहृता देवी पादौ कृत्वाथ शीर्षतः ॥ १.४६.१६ ॥
Tendo dito isto, quando o sol chegou ao meio-dia, a deusa Diti, vencida pelo sono, deitou-se ali com os pés junto à cabeça.
1.46.17
दृष्ट्वा तामशुचिं शक्रः पादयोः कृतमूर्धजाम्।
शिरःस्थाने कृतौ पादौ जहास च मुमोद च ॥ १.४६.१७ ॥
Vendo-a impura, com os cabelos espalhados aos pés e os pés no lugar da cabeça, Indra riu e regozijou-se.
1.46.18
तस्याः शरीरविवरं प्रविवेश पुरंदरः।
गर्भं च सप्तधा राम चिच्छेद परमात्मवान् ॥ १.४६.१८ ॥
Ó Rāma, Indra, destruidor de fortalezas, entrou pela abertura do corpo dela, e aquele de espírito firme cortou o embrião em sete partes.
1.46.19
भिद्यमानस्ततो गर्भो वज्रेण शतपर्वणा।
रुरोद सुस्वरं राम ततो दितिरबुध्यत ॥ १.४६.१९ ॥
Ó Rāma, enquanto o embrião era fendido pelo raio de cem juntas, chorou alto; então Diti despertou.
1.46.20
मा रुदो मा रुदश्चेति गर्भं शक्रोऽभ्यभाषत।
बिभेद च महातेजा रुदन्तमपि वासवः ॥ १.४६.२० ॥
«Não chores, não chores», disse Śakra ao embrião; mesmo assim, Vāsava, de grande brilho, o fendeu enquanto ele chorava.
1.46.21
न हन्तव्यं न हन्तव्यमित्येव दितिरब्रवीत्।
निष्पपात ततः शक्रो मातुर्वचनगौरवात् ॥ १.४६.२१ ॥
«Não deve ser morto, não deve ser morto», disse Diti; então, por respeito à palavra de sua mãe, Śakra saiu.
1.46.22
प्राञ्जलिर्वज्रसहितो दितिं शक्रोऽभ्यभाषत।
अशुचिर्देवि सुप्तासि पादयोः कृतमूर्धजा ॥ १.४६.२२ ॥
Com as palmas unidas e o raio na mão, Śakra dirigiu-se a Diti: «Ó deusa, jazes impura, com os cabelos espalhados junto aos pés.»
1.46.23
तदन्तरमहं लब्ध्वा शक्रहन्तारमाहवे।
अभिन्दं सप्तधा देवि तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १.४६.२३ ॥
«Ó deusa, tendo encontrado aquela abertura, fendi em sete partes aquele que mataria Śakra na batalha; deves perdoar-me isso.»