ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣ · ସର୍ଗ 1.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.46.1
हतेषु तेषु पुत्रेषु दितिः परमदुःखिता।
मारीचं कश्यपं नाम भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ १.४६.१ ॥
ସେହି ପୁତ୍ରମାନେ ନିହତ ହେଲେ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତା ହୋଇ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ମାରୀଚ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଏହା କହିଲେ।
1.46.2
हतपुत्रास्मि भगवंस्तव पुत्रौर्महाबलैः।
शक्रहन्तारमिच्छामि पुत्रं दीर्घतपोर्जितम् ॥ १.४६.२ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଆପଣଙ୍କ ମହାବଳୀ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ଅର୍ଜିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ଏକ ପୁତ୍ର ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
1.46.3
साहं तपश्चरिष्यामि गर्भं मे दातुमर्हसि।
ईश्वरं शक्रहन्तारं त्वमनुज्ञातुमर्हसि ॥ १.४६.३ ॥
ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି; ମୋତେ ଗର୍ଭ ଦେବା ଆପଣଙ୍କର ଉଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଆପଣ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।
1.46.4
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा मारीचः कश्यपस्तदा।
प्रत्युवाच महातेजा दितिं परमदुःखिताम् ॥ १.४६.४ ॥
ତାଙ୍କର ସେହି ବଚନ ଶୁଣି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ମାରୀଚ କଶ୍ୟପ ସେତେବେଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତା ଦିତିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
1.46.5
एवं भवतु भद्रं ते शुचिर्भव तपोधने।
जनयिष्यसि पुत्रं त्वं शक्रहन्तारमाहवे ॥ १.४६.५ ॥
ସେମିତି ହେଉ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ହେ ତପୋଧନେ, ଶୁଚି ହୁଅ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରୁଥିବା ପୁତ୍ର ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦେବ।
1.46.6
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शुचिर्यदि भविष्यसि।
पुत्रं त्रैलोक्यहन्तारं मत्तस्त्वं जनयिष्यसि ॥ १.४६.६ ॥
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଯଦି ତୁମେ ଶୁଚି ରହିବ, ତେବେ ମୋଠାରୁ ତ୍ରିଲୋକହନ୍ତା ପୁତ୍ର ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦେବ।
1.46.7
एवमुक्त्वा महातेजाः पाणिना सम्ममार्ज ताम्।
तामालभ्य ततः स्वस्ति इत्युक्त्वा तपसे ययौ ॥ १.४६.७ ॥
ମହାତେଜା ସେ ଏହା କହି ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ତାପରେ 'ସ୍ୱସ୍ତି' କହି ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
1.46.8
गते तस्मिन् नरश्रेष्ठ दितिः परमहर्षिता।
कुशप्लवं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.४६.८ ॥
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଚାଲିଗଲା ପରେ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ହର୍ଷିତ ହେଲେ ଏବଂ କୁଶପ୍ଲବରେ ପହଞ୍ଚି ଅତି କଠୋର ତପସ୍ୟା କଲେ।
1.46.9
तपस्तस्यां हि कुर्वत्यां परिचर्यां चकार ह।
सहस्राक्षो नरश्रेष्ठ परया गुणसम्पदा ॥ १.४६.९ ॥
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ (ଇନ୍ଦ୍ର) ପରମ ଗୁଣସମ୍ପଦରେ ତାଙ୍କର ସେବା କଲେ।
1.46.10
अग्निं कुशान् काष्ठमपः फलं मूलं तथैव च।
न्यवेदयत् सहस्राक्षो यच्चान्यदपि कांक्षितम् ॥ १.४६.१० ॥
ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଅଗ୍ନି, କୁଶ, କାଠ, ଜଳ, ଫଳ, ମୂଳ ଏବଂ ସେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ।
1.46.11
गात्रसंवाहनैश्चैव श्रमापनयनैस्तथा।
शक्रः सर्वेषु कालेषु दितिं परिचचार ह ॥ १.४६.११ ॥
ଶକ୍ର ସର୍ବଦା ଶରୀର ଚାପି ଓ କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର କରି ଦିତିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
1.46.12
पूर्णे वर्षसहस्रे सा दशोने रघुनन्दन।
दितिः परमसंहृष्टा सहस्राक्षमथाब्रवीत् ॥ १.४६.१२ ॥
ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ, ହଜାର ବର୍ଷରୁ ଦଶବର୍ଷ କମ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.46.13
तपश्चरन्त्या वर्षाणि दश वीर्यवतां वर।
अवशिष्टानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः ॥ १.४६.१३ ॥
ହେ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦଶ ବର୍ଷର ତପସ୍ୟାର ଅବଶିଷ୍ଟ କାଳରେ ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ତା'ପରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିବ।
1.46.14
यमहं त्वत्कृते पुत्र तमाधास्ये जयोत्सुकम्।
त्रैलोक्यविजयं पुत्र सह भोक्ष्यसि विज्वर ॥ १.४६.१४ ॥
ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଜୟେଚ୍ଛୁ ସେହି ପୁତ୍ରକୁ ମୁଁ ସ୍ଥାପନ କରିବି; ହେ ପୁତ୍ର, ତ୍ରିଲୋକବିଜୟ ସହିତ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ତାହା ଭୋଗ କରିବ।
1.46.15
याचितेन सुरश्रेष्ठ पित्रा तव महात्मना।
वरो वर्षसहस्रान्ते मम दत्तः सुतं प्रति ॥ १.४६.१५ ॥
ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ମହାତ୍ମା ପିତା ମୋ ଯାଚନାରେ ସହସ୍ର ବର୍ଷର ଶେଷରେ ପୁତ୍ର ବିଷୟରେ ମୋତେ ବର ଦେଇଥିଲେ।
1.46.16
इत्युक्त्वा च दितिस्तत्र प्राप्ते मध्यं दिनेश्वरे।
निद्रयापहृता देवी पादौ कृत्वाथ शीर्षतः ॥ १.४६.१६ ॥
ଏହା କହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପହଞ୍ଚିବାବେଳେ ଦେବୀ ଦିତି ନିଦ୍ରାରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ପାଦ ମୁଣ୍ଡ ଆଡ଼େ କରି ଶୋଇପଡ଼ିଲେ।
1.46.17
दृष्ट्वा तामशुचिं शक्रः पादयोः कृतमूर्धजाम्।
शिरःस्थाने कृतौ पादौ जहास च मुमोद च ॥ १.४६.१७ ॥
ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ, କେଶ ପାଦରେ ଛଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଓ ପାଦ ମୁଣ୍ଡ ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
1.46.18
तस्याः शरीरविवरं प्रविवेश पुरंदरः।
गर्भं च सप्तधा राम चिच्छेद परमात्मवान् ॥ १.४६.१८ ॥
ହେ ରାମ, ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶରୀର ଛିଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ପରମାତ୍ମବାନ ସେ ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗରେ ଛେଦ କଲେ।
1.46.19
भिद्यमानस्ततो गर्भो वज्रेण शतपर्वणा।
रुरोद सुस्वरं राम ततो दितिरबुध्यत ॥ १.४६.१९ ॥
ହେ ରାମ, ଶତପର୍ବ ବଜ୍ରରେ ଭେଦ ହେଉଥିବା ଗର୍ଭ ସେତେବେଳେ ଜୋରରେ କାନ୍ଦିଲା; ତେବେ ଦିତି ଜାଗ୍ରତ ହେଲା।
1.46.20
मा रुदो मा रुदश्चेति गर्भं शक्रोऽभ्यभाषत।
बिभेद च महातेजा रुदन्तमपि वासवः ॥ १.४६.२० ॥
'କାନ୍ଦ ନାହିଁ, କାନ୍ଦ ନାହିଁ' ବୋଲି ଶକ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ; ତଥାପି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ବାସବ କାନ୍ଦୁଥିବା ଗର୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ଭେଦ କଲେ।
1.46.21
न हन्तव्यं न हन्तव्यमित्येव दितिरब्रवीत्।
निष्पपात ततः शक्रो मातुर्वचनगौरवात् ॥ १.४६.२१ ॥
'ବଧ କରିବ ନାହିଁ, ବଧ କରିବ ନାହିଁ' ବୋଲି ଦିତି କହିଲେ; ମାତାର ବଚନର ଗୌରବ ହେତୁ ତେବେ ଶକ୍ର ବାହାରି ଆସିଲେ।
1.46.22
प्राञ्जलिर्वज्रसहितो दितिं शक्रोऽभ्यभाषत।
अशुचिर्देवि सुप्तासि पादयोः कृतमूर्धजा ॥ १.४६.२२ ॥
ବଜ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶକ୍ର ହାତ ଯୋଡ଼ି ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋଇଛ, ପାଦ ପାଖରେ କେଶ ବିଛାଇ।'
1.46.23
तदन्तरमहं लब्ध्वा शक्रहन्तारमाहवे।
अभिन्दं सप्तधा देवि तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १.४६.२३ ॥
'ହେ ଦେବୀ, ସେହି ସୁଯୋଗ ପାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରୁଥିବା ଜଣକୁ ମୁଁ ସାତ ଖଣ୍ଡରେ ଚିରିଦେଲି; ତାହା ତୁମେ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'