رامايانا فالميكي · السارغا 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.1
सुरकार्यमिदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया।
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ १.६४.१ ॥
يا رمبھا، ينبغي لكِ إنجاز هذه المهمة العظيمة للآلهة: هنا يجب أن تُغري كوشيكا بالوقوع في فخ الشهوة والوهم.
1.64.2
तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता।
व्रीडिता प्राञ्जलिर्वाक्यं प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ १.६४.२ ॥
يا راما، لما قال لها الحكيم ذو الألف عين (إندرا) هذا، ردّت الأبسرا، خجلة، والكفّان مضمومتان، على سيد الآلهة بهذه الكلمات.
1.64.3
अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः।
क्रोधमुत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः ॥ १.६४.३ ॥
يا سيد الآلهة، إن هذا الحكيم العظيم الشرس فيشفاميترا سيُطلق عليّ غضبًا مروعًا، أيها الإله — لا شك في ذلك.
1.64.4
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुुमर्हसि।
एवमुक्तस्तया राम सभयं भीतया तदा ॥ १.६४.४ ॥
لذلك أيها الإله، أنا خائفة؛ فتفضّل عليّ بالرحمة. يا راما، وقد خوطبت بذلك، ردّت رمبھا الخائفة آنذاك في خوف.
1.64.5
तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्।
मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ १.६४.५ ॥
قال لها سهسراكشا (إندرا)، وهي ترتعش واقفة والكفّان مضمومتان: لا تخافي يا رمبھا، فليكن لكِ الخير — نفّذي أمري.
1.64.6
कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे।
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ १.६४.६ ॥
سيُغنّي القُمريّ الساحر للقلوب على الأشجار الجميلة في الربيع؛ وسأقف إلى جانبكِ مع كندربا، إله الحب.
1.64.7
त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्।
तमृषिं कौशिकं भद्रे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ १.६४.७ ॥
أيتها الفاضلة، اتخذي هيئة ذات فضائل كثيرة وبهاء بالغ، واكسري تقشف ذلك الحكيم الزاهد كاوشيكا.
1.64.8
सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपमनुत्तमम्।
लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ १.६४.८ ॥
فلما سمعت كلامه، اتخذت رامبها الرشيقة ذات الابتسامة الطاهرة هيئة لا مثيل لها، وأغوت فيشفاميترا.
1.64.9
कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्।
सम्प्रहृष्टेन मनसा स चैनामन्ववैक्षत ॥ १.६४.९ ॥
ولما سمع صوت الوقواق الحلو، فرح في قلبه فرحًا عظيمًا فنظر إليها.
1.64.10
अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च।
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहमागतः ॥ १.६४.१० ॥
ثم دخل الشك في نفس الحكيم بسبب صوت رامبها وغنائها الذي لا نظير له ومنظرها.
1.64.11
सहस्राक्षस्य तत्सर्वं विज्ञाय मुनिपुंगवः।
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ १.६४.११ ॥
ولما فهم ابن كوشيكا، أفضل الحكماء، كل تلك المكيدة من إندرا ذي الألف عين، امتلأ غضبًا ولعن رامبها.
1.64.12
यन्मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्।
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ १.६४.१२ ॥
يا رامبها، لأنك تغوينني وأنا أسعى إلى الانتصار على الشهوة والغضب، فستبقين أيتها التعيسة حجرًا عشرة آلاف عام.
1.64.13
ब्राह्मणः सुमहातेजास्तपोबलसमन्वितः।
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ १.६४.१३ ॥
سيُخلّصك برهمي عظيم البهاء، يمتلك قوة التقشف، أيتها رمبهاء، وقد لوّثتك غضبي.
1.64.14
एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः।
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापमात्मनः ॥ १.६४.१४ ॥
وبعد أن قال هذا، لم يستطع الحكيم العظيم فيشفاميترا، عظيم البهاء، أن يكبح غضبه، فاشتد عذابه في داخله.
1.64.15
तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्।
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ १.६४.१५ ॥
وبلعنة ذلك الحكيم العظيمة صارت رمبهاء حجراً في الحال؛ وانصرف كاندربا من هناك حين سمع كلمات الحكيم العظيم.
1.64.16
कोपेन च महातेजास्तपोऽपहरणे कृते।
इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥ १.६४.१६ ॥
يا راما، بسبب الغضب الناشئ عن سلب تقشفه، والحواس التي لم تُقهر، لم يجد ذلك العظيم البهاء السلام في نفسه.
1.64.17
बभूवास्य मनश्चिन्ता तपोऽपहरणे कृते।
नैवं क्रोधं गमिष्यामि न च वक्ष्ये कथंचन ॥ १.६४.१७ ॥
فلما سُلب تقشفه، نشأ في نفسه قلق: «لن أستسلم للغضب على هذا النحو، ولن أتكلم بشيء البتة».
1.64.18
अथवा नोच्छ्वसिष्यामि संवत्सरशतान्यपि।
अहं हि शोषयिष्यामि आत्मानं विजितेन्द्रियः ॥ १.६४.१८ ॥
أو لن أتنفس ولو مئات السنين؛ وبعد أن أقهر حواسي، سأجفف نفسي بنفسي.
1.64.19
तावद् यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम्।
अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥ १.६४.१९ ॥
ما دمتُ لم أنل البراهمية التي اكتسبتها بالتقشف، سأبقى لا أتنفس ولا آكل سنين أبدية.
1.64.20
नहि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति मूर्तयः।
एवं वर्षसहस्रस्य दीक्षां स मुनिपुंगवः।
चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां रघुनन्दन ॥ १.६४.२० ॥
إنّ أجسادي لن تفنى ما دمتُ أمارس التقشف. هكذا شرع ذلك أفضل الحكماء في نذر الألف سنة، وقطع في العالم عهدًا لا نظير له، يا فرح الراغويين.