ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣ · ಸರ್ಗ 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.1
सुरकार्यमिदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया।
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ १.६४.१ ॥
ರಂಭೆಯೇ, ದೇವತೆಗಳ ಈ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕನನ್ನು ಕಾಮ ಮೋಹಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪ್ರಲೋಭನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಕು.
1.64.2
तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता।
व्रीडिता प्राञ्जलिर्वाक्यं प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ १.६४.२ ॥
ರಾಮ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನು (ಇಂದ್ರ) ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಆ ಅಪ್ಸರೆ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಕೈಮುಗಿದು ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.
1.64.3
अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः।
क्रोधमुत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः ॥ १.६४.३ ॥
ಸುರಪತಿಯೇ, ಈ ಭಯಂಕರ ಮಹಾಮುನಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಭೀಕರ ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ, ದೇವ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
1.64.4
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुुमर्हसि।
एवमुक्तस्तया राम सभयं भीतया तदा ॥ १.६४.४ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವ, ನನಗೆ ಭಯವಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಬೇಕು. ರಾಮ, ಆಗ ಭಯಭೀತಳಾದ ರಂಭೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
1.64.5
तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्।
मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ १.६४.५ ॥
ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನು (ಇಂದ್ರ) ನಡುಗುತ್ತ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ರಂಭೆಗೆ ಹೇಳಿದನು: ರಂಭೆಯೇ, ಭಯಪಡಬೇಡ, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸು.
1.64.6
कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे।
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ १.६४.६ ॥
ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಕೋಗಿಲೆ ಕೂಗುವುದು; ನಾನು ಕಂದರ್ಪನೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವೆ.
1.64.7
त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्।
तमृषिं कौशिकं भद्रे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ १.६४.७ ॥
ಓ ಭದ್ರೇ! ನೀನು ಅನೇಕ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ತೇಜಸ್ವಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆ ತಪಸ್ವಿ ಕೌಶಿಕ ಋಷಿಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸು.
1.64.8
सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपमनुत्तमम्।
लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ १.६४.८ ॥
ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶುದ್ಧ ನಗೆಯ ಆ ಲಲಿತೆ ರಂಭೆ ಅನುಪಮ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದಳು.
1.64.9
कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्।
सम्प्रहृष्टेन मनसा स चैनामन्ववैक्षत ॥ १.६४.९ ॥
ಕೋಗಿಲೆಯ ಮಧುರ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.
1.64.10
अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च।
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहमागतः ॥ १.६४.१० ॥
ಆಗ ರಂಭೆಯ ಆ ಧ್ವನಿಯಿಂದಲೂ, ಅಪ್ರತಿಮ ಗೀತದಿಂದಲೂ, ಅವಳ ದರ್ಶನದಿಂದಲೂ ಮುನಿಗೆ ಸಂದೇಹ ಉಂಟಾಯಿತು.
1.64.11
सहस्राक्षस्य तत्सर्वं विज्ञाय मुनिपुंगवः।
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ १.६४.११ ॥
ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಇಂದ್ರನ ಆ ಎಲ್ಲ ಕುತಂತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಶಿಕನ ಪುತ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ರಂಭೆಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದನು.
1.64.12
यन्मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्।
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ १.६४.१२ ॥
ಓ ರಂಭೆ! ಕಾಮ-ಕ್ರೋಧಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಬಯಸುವ ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಓ ದುರ್ಭಾಗ್ಯಳೇ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಲ್ಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವೆ.
1.64.13
ब्राह्मणः सुमहातेजास्तपोबलसमन्वितः।
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ १.६४.१३ ॥
ಅತ್ಯಂತ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ, ತಪೋಬಲದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಓ ರಂಭೆ, ನನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ಕಲುಷಿತಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವನು.
1.64.14
एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः।
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापमात्मनः ॥ १.६४.१४ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಮಹಾಮುನಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದೆ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ಸಂತಾಪದಿಂದ ನೊಂದನು.
1.64.15
तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्।
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ १.६४.१५ ॥
ಅವನ ಮಹಾ ಶಾಪದಿಂದ ರಂಭೆ ಆಗಲೇ ಕಲ್ಲಾದಳು; ಮಹರ್ಷಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಂದರ್ಪನೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
1.64.16
कोपेन च महातेजास्तपोऽपहरणे कृते।
इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥ १.६४.१६ ॥
ಓ ರಾಮ, ತಪಸ್ಸು ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೋಪದಿಂದ ಮತ್ತು ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ತನ್ನೊಳಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
1.64.17
बभूवास्य मनश्चिन्ता तपोऽपहरणे कृते।
नैवं क्रोधं गमिष्यामि न च वक्ष्ये कथंचन ॥ १.६४.१७ ॥
ತಪಸ್ಸು ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಮೂಡಿತು: 'ಹೀಗೆ ನಾನು ಕೋಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.'
1.64.18
अथवा नोच्छ्वसिष्यामि संवत्सरशतान्यपि।
अहं हि शोषयिष्यामि आत्मानं विजितेन्द्रियः ॥ १.६४.१८ ॥
ಇಲ್ಲವೇ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ನಾನು ಉಸಿರಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಒಣಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
1.64.19
तावद् यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम्।
अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥ १.६४.१९ ॥
ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ನಾನು ಪಡೆಯುವವರೆಗೆ, ಉಸಿರಾಡದೆ, ಊಟ ಮಾಡದೆ ಶಾಶ್ವತ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಿಂತಿರುತ್ತೇನೆ.
1.64.20
नहि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति मूर्तयः।
एवं वर्षसहस्रस्य दीक्षां स मुनिपुंगवः।
चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां रघुनन्दन ॥ १.६४.२० ॥
ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ದೇಹಾಂಗಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷೀಣಿಸವು. ಹೀಗೆ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಸಮಾನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು, ಓ ರಘುನಂದನ.