വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.1
सुरकार्यमिदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया।
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ १.६४.१ ॥
രംഭേ, ദേവന്മാരുടെ ഈ മഹത്തായ കാര്യം നീ ചെയ്യണം. ഇവിടെ കൗശികനെ കാമവും മോഹവും നിറഞ്ഞ പ്രലോഭനത്തിൽ പെടുത്തണം.
1.64.2
तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता।
व्रीडिता प्राञ्जलिर्वाक्यं प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ १.६४.२ ॥
രാമാ, ബുദ്ധിമാനായ സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ അപ്സരസ് ലജ്ജിച്ച് കൈകൂപ്പി ദേവേന്ദ്രനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.64.3
अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः।
क्रोधमुत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः ॥ १.६४.३ ॥
സുരപതേ, ഈ ഘോരനായ മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രൻ എന്റെ മേൽ ഘോരമായ കോപം ചൊരിയും, ദേവാ, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
1.64.4
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुुमर्हसि।
एवमुक्तस्तया राम सभयं भीतया तदा ॥ १.६४.४ ॥
അതുകൊണ്ട് ദേവാ, എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്; എന്നോട് കൃപ ചെയ്യണം. രാമാ, അപ്പോൾ ഭയന്ന രംഭ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
1.64.5
तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्।
मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ १.६४.५ ॥
വിറയ്ക്കുകയും കൈകൂപ്പി നിൽക്കുകയും ചെയ്ത ആ രംഭയോട് സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) പറഞ്ഞു: രംഭേ, ഭയപ്പെടേണ്ട, നിനക്ക് ശുഭം ഭവിക്കട്ടെ; എന്റെ കൽപ്പന അനുസരിക്കുക.
1.64.6
कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे।
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ १.६४.६ ॥
വസന്തത്തിൽ മനോഹര വൃക്ഷങ്ങളിൽ ഹൃദയം കവരുന്ന കുയിൽ പാടും; ഞാൻ കന്ദർപ്പനോടൊപ്പം നിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കും.
1.64.7
त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्।
तमृषिं कौशिकं भद्रे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ १.६४.७ ॥
ഓ ഭദ്രേ! അനേകം ഗുണങ്ങളോടു കൂടിയ അത്യന്തം തേജസ്വിയായ രൂപം ധരിച്ച്, ആ തപസ്വിയായ കൗശിക ഋഷിയുടെ തപസ്സ് ഭംഗപ്പെടുത്തുക.
1.64.8
सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपमनुत्तमम्।
लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ १.६४.८ ॥
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയുള്ള ആ ലളിത രംഭ അതുല്യമായ രൂപം ധരിച്ച് വിശ്വാമിത്രനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു.
1.64.9
कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्।
सम्प्रहृष्टेन मनसा स चैनामन्ववैक्षत ॥ १.६४.९ ॥
കുയിലിന്റെ മധുരമായ കൂജനം കേട്ട് മനസ്സിൽ അത്യധികം സന്തോഷിച്ച് അവൻ അവളെ നോക്കി.
1.64.10
अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च।
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहमागतः ॥ १.६४.१० ॥
പിന്നെ രംഭയുടെ ആ ശബ്ദം, അതുല്യമായ ഗാനം, അവളുടെ ദർശനം എന്നിവയാൽ മുനിക്ക് സംശയം ഉണ്ടായി.
1.64.11
सहस्राक्षस्य तत्सर्वं विज्ञाय मुनिपुंगवः।
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ १.६४.११ ॥
ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രന്റെ ആ കുതന്ത്രമെല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയ മുനിശ്രേഷ്ഠനായ കുശികപുത്രൻ കോപം നിറഞ്ഞ് രംഭയെ ശപിച്ചു.
1.64.12
यन्मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्।
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ १.६४.१२ ॥
ഓ രംഭേ! കാമക്രോധങ്ങളെ ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്നെ നീ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ, ഓ ദുർഭഗേ, പതിനായിരം വർഷം നീ കല്ലായി നിൽക്കും.
1.64.13
ब्राह्मणः सुमहातेजास्तपोबलसमन्वितः।
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ १.६४.१३ ॥
മഹാതേജസ്വിയും തപോബലസമ്പന്നനുമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, ഓ രംഭേ, എന്റെ ക്രോധത്താൽ കളങ്കപ്പെട്ട നിന്നെ ഉദ്ധരിക്കും.
1.64.14
एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः।
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापमात्मनः ॥ १.६४.१४ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാതേജസ്വിയായ മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രൻ തന്റെ കോപത്തെ അടക്കാനാവാതെ, ഉള്ളിലെ സന്താപത്താൽ വേദനിച്ചു.
1.64.15
तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्।
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ १.६४.१५ ॥
ആ മഹാശാപത്താൽ രംഭ അപ്പോൾ തന്നെ ശിലയായി; മഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കന്ദർപ്പനും അവിടെ നിന്ന് പോയി.
1.64.16
कोपेन च महातेजास्तपोऽपहरणे कृते।
इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥ १.६४.१६ ॥
ഹേ രാമാ, തപസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടതിലുണ്ടായ കോപത്താലും, കീഴടക്കാനാകാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലും ആ മഹാതേജസ്വി തനിക്കുള്ളിൽ ശാന്തി കണ്ടെത്തിയില്ല.
1.64.17
बभूवास्य मनश्चिन्ता तपोऽपहरणे कृते।
नैवं क्रोधं गमिष्यामि न च वक्ष्ये कथंचन ॥ १.६४.१७ ॥
തപസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആശങ്ക ഉയർന്നു: 'ഇങ്ങനെ ഞാൻ കോപത്തിന് വശംവദനാകില്ല; ഒരു വിധത്തിലും ഒന്നും പറയുകയുമില്ല.'
1.64.18
अथवा नोच्छ्वसिष्यामि संवत्सरशतान्यपि।
अहं हि शोषयिष्यामि आत्मानं विजितेन्द्रियः ॥ १.६४.१८ ॥
അല്ലെങ്കിൽ നൂറ് സംവത്സരങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ഞാൻ ശ്വസിക്കില്ല; ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഉണക്കിക്കളയും.
1.64.19
तावद् यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम्।
अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥ १.६४.१९ ॥
തപസ്സിനാൽ നേടിയ ബ്രാഹ്മണ്യം ഞാൻ പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ, ശ്വസിക്കാതെയും ഭക്ഷിക്കാതെയും അനന്തമായ വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ നിലകൊള്ളും.
1.64.20
नहि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति मूर्तयः।
एवं वर्षसहस्रस्य दीक्षां स मुनिपुंगवः।
चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां रघुनन्दन ॥ १.६४.२० ॥
തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്ന എന്റെ അവയവങ്ങൾ ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ ആ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ആയിരം വർഷത്തെ ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ച്, ലോകത്തിൽ അതുല്യമായ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു, ഓ രഘുനന്ദന.