Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.1
सुरकार्यमिदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया।
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ १.६४.१ ॥
O Rambhā, diese große Aufgabe der Götter musst du erfüllen: Hier sollst du Kauśika in eine Falle von Begierde und Verblendung locken.
1.64.2
तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता।
व्रीडिता प्राञ्जलिर्वाक्यं प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ १.६४.२ ॥
O Rāma, als der weise Tausendäugige (Indra) so gesprochen hatte, antwortete die Apsaras, beschämt und mit gefalteten Händen, dem Herrn der Götter mit diesen Worten.
1.64.3
अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः।
क्रोधमुत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः ॥ १.६४.३ ॥
O Herr der Götter, dieser furchtbare große Weise Viśvāmitra wird seinen schrecklichen Zorn über mich entladen, o Gott — daran besteht kein Zweifel.
1.64.4
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुुमर्हसि।
एवमुक्तस्तया राम सभयं भीतया तदा ॥ १.६४.४ ॥
Darum, o Gott, habe ich Angst; du solltest mir Gnade erweisen. O Rāma, so angesprochen, sprach die verängstigte Rambhā damals in Furcht.
1.64.5
तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्।
मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ १.६४.५ ॥
Sahasrākṣa (Indra) sprach zu ihr, zitternd und mit gefalteten Händen stehend: Fürchte dich nicht, Rambhā; möge dir Gutes widerfahren — führe meinen Befehl aus.
1.64.6
कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे।
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ १.६४.६ ॥
Der Kuckuck, der das Herz gewinnt, wird in den schönen Bäumen des Frühlings singen; ich werde mit Kandarpa, dem Liebesgott, an deiner Seite stehen.
1.64.7
त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्।
तमृषिं कौशिकं भद्रे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ १.६४.७ ॥
O edle Dame, nimm eine Gestalt von vielen Vorzügen und höchster Strahlkraft an und brich die Askese jenes asketischen Weisen Kauśika.
1.64.8
सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपमनुत्तमम्।
लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ १.६४.८ ॥
Als sie seine Worte gehört hatte, nahm die anmutige Rambhā mit reinem Lächeln eine unvergleichliche Gestalt an und verlockte Viśvāmitra.
1.64.9
कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्।
सम्प्रहृष्टेन मनसा स चैनामन्ववैक्षत ॥ १.६४.९ ॥
Als er den süßen Ruf des Kuckucks hörte, freute er sich von Herzen und blickte zu ihr hin.
1.64.10
अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च।
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहमागतः ॥ १.६४.१० ॥
Da kam dem Weisen Zweifel auf, durch Rambhās Stimme, ihren unvergleichlichen Gesang und ihren Anblick.
1.64.11
सहस्राक्षस्य तत्सर्वं विज्ञाय मुनिपुंगवः।
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ १.६४.११ ॥
Als der Sohn Kuśikas, der beste unter den Weisen, die ganze Machenschaft des tausendäugigen Indra durchschaute, verfluchte er Rambhā, von Zorn erfüllt.
1.64.12
यन्मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्।
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ १.६४.१२ ॥
O Rambhā, weil du mich verlockst, der ich nach dem Sieg über Begierde und Zorn strebe, wirst du, o Unglückselige, zehntausend Jahre als Stein verharren.
1.64.13
ब्राह्मणः सुमहातेजास्तपोबलसमन्वितः।
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ १.६४.१३ ॥
Ein Brahmane von großem Glanz, begabt mit der Kraft der Askese, wird dich erlösen, o Rambhā, die du durch meinen Zorn befleckt bist.
1.64.14
एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः।
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापमात्मनः ॥ १.६४.१४ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, konnte der große Weise Viśvāmitra, von großem Glanz, seinen Zorn nicht zügeln und litt innerlich unter Qual.
1.64.15
तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्।
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ १.६४.१५ ॥
Durch den großen Fluch jenes Weisen wurde Rambhā sogleich zu einem Stein; und Kandarpa, der die Worte des großen Weisen gehört hatte, zog ebenfalls von dort fort.
1.64.16
कोपेन च महातेजास्तपोऽपहरणे कृते।
इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥ १.६४.१६ ॥
O Rāma, durch den Zorn, der aus dem Raub seiner Askese entstand, und durch seine unbezwungenen Sinne fand der an Glanz Große keinen Frieden in sich selbst.
1.64.17
बभूवास्य मनश्चिन्ता तपोऽपहरणे कृते।
नैवं क्रोधं गमिष्यामि न च वक्ष्ये कथंचन ॥ १.६४.१७ ॥
Als seine Askese geraubt wurde, entstand in seinem Geist Unruhe: „Ich werde auf diese Weise nicht dem Zorn verfallen und überhaupt nichts sagen.“
1.64.18
अथवा नोच्छ्वसिष्यामि संवत्सरशतान्यपि।
अहं हि शोषयिष्यामि आत्मानं विजितेन्द्रियः ॥ १.६४.१८ ॥
Oder ich werde nicht einmal hundert Jahre lang atmen; nachdem ich meine Sinne besiegt habe, werde ich mich selbst austrocknen.
1.64.19
तावद् यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम्।
अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥ १.६४.१९ ॥
Solange ich nicht das durch Askese erworbene Brahmanentum erlangt habe, werde ich ohne zu atmen und ohne zu essen über ewige Jahre verharren.
1.64.20
नहि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति मूर्तयः।
एवं वर्षसहस्रस्य दीक्षां स मुनिपुंगवः।
चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां रघुनन्दन ॥ १.६४.२० ॥
Gewiss werden meine Leibesgestalten nicht vergehen, während ich Askese übe. So nahm jener Beste unter den Weisen ein tausendjähriges Gelübde auf und tat in der Welt ein unvergleichliches Gelübde, o Freude der Raghus.