Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.1
सुरकार्यमिदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया।
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ १.६४.१ ॥
Ó Rambhā, esta grande tarefa dos deuses deves cumpri-la tu: aqui, deves atrair Kauśika para uma armadilha de desejo e delírio.
1.64.2
तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता।
व्रीडिता प्राञ्जलिर्वाक्यं प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ १.६४.२ ॥
Ó Rāma, quando o sábio de mil olhos (Indra) assim lhe falou, a apsaras, envergonhada, de mãos postas, respondeu ao senhor dos deuses com estas palavras.
1.64.3
अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः।
क्रोधमुत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः ॥ १.६४.३ ॥
Ó senhor dos deuses, este feroz grande sábio Viśvāmitra lançará sobre mim uma terrível ira, ó deus — não há dúvida.
1.64.4
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुुमर्हसि।
एवमुक्तस्तया राम सभयं भीतया तदा ॥ १.६४.४ ॥
Por isso, ó deus, tenho medo; deves conceder-me o teu favor. Ó Rāma, assim interpelada, a receosa Rambhā falou então com temor.
1.64.5
तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्।
मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ १.६४.५ ॥
Sahasrākṣa (Indra) disse-lhe, trémula e de pé, com as mãos postas: Não temas, Rambhā; que o bem te acompanhe — cumpre a minha ordem.
1.64.6
कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे।
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ १.६४.६ ॥
O cuco, que cativa o coração, cantará nas belas árvores da primavera; eu, junto com Kandarpa, o deus do amor, estarei ao teu lado.
1.64.7
त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्।
तमृषिं कौशिकं भद्रे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ १.६४.७ ॥
Ó nobre dama, assume uma forma de muitas qualidades e suprema luminosidade, e quebra a austeridade daquele asceta sábio Kauśika.
1.64.8
सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपमनुत्तमम्।
लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ १.६४.८ ॥
Ao ouvir as palavras dele, a graciosa Rambhā, de sorriso puro, assumiu uma forma incomparável e seduziu Viśvāmitra.
1.64.9
कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्।
सम्प्रहृष्टेन मनसा स चैनामन्ववैक्षत ॥ १.६४.९ ॥
Ao ouvir o doce canto do cuco, alegrou-se muito no coração e olhou para ela.
1.64.10
अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च।
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहमागतः ॥ १.६४.१० ॥
Então, pela voz de Rambhā, seu canto incomparável e sua visão, surgiu a dúvida no sábio.
1.64.11
सहस्राक्षस्य तत्सर्वं विज्ञाय मुनिपुंगवः।
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ १.६४.११ ॥
Compreendendo toda aquela trama do de mil olhos, Indra, o filho de Kuśika, o melhor dos sábios, cheio de ira, amaldiçoou Rambhā.
1.64.12
यन्मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्।
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ १.६४.१२ ॥
Ó Rambhā, já que tentas a mim, que busco a vitória sobre o desejo e a ira, ó desgraçada, permanecerás como pedra por dez mil anos.
1.64.13
ब्राह्मणः सुमहातेजास्तपोबलसमन्वितः।
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ १.६४.१३ ॥
Um brâmane de grande esplendor, dotado do poder da austeridade, te libertará, ó Rambhā, manchada pela minha ira.
1.64.14
एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः।
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापमात्मनः ॥ १.६४.१४ ॥
Tendo dito isto, o grande sábio Viśvāmitra, de grande esplendor, não conseguiu conter sua ira e foi atormentado em seu íntimo.
1.64.15
तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्।
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ १.६४.१५ ॥
Pela grande maldição daquele sábio, Rambhā imediatamente tornou-se pedra; e Kandarpa, tendo ouvido as palavras do grande sábio, também se retirou dali.
1.64.16
कोपेन च महातेजास्तपोऽपहरणे कृते।
इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥ १.६४.१६ ॥
Ó Rāma, pela ira nascida do roubo de sua austeridade, e por seus sentidos não dominados, aquele de grande esplendor não encontrou paz em si mesmo.
1.64.17
बभूवास्य मनश्चिन्ता तपोऽपहरणे कृते।
नैवं क्रोधं गमिष्यामि न च वक्ष्ये कथंचन ॥ १.६४.१७ ॥
Quando sua austeridade foi roubada, surgiu em sua mente a inquietação: “Não cederei à ira desta maneira, e de modo algum direi qualquer coisa.”
1.64.18
अथवा नोच्छ्वसिष्यामि संवत्सरशतान्यपि।
अहं हि शोषयिष्यामि आत्मानं विजितेन्द्रियः ॥ १.६४.१८ ॥
Ou então, não respirarei nem por centenas de anos; tendo vencido meus sentidos, secarei a mim mesmo.
1.64.19
तावद् यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम्।
अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥ १.६४.१९ ॥
Enquanto eu não alcançar a brahmanidade conquistada pela austeridade, permanecerei, sem respirar e sem comer, por anos eternos.
1.64.20
नहि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति मूर्तयः।
एवं वर्षसहस्रस्य दीक्षां स मुनिपुंगवः।
चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां रघुनन्दन ॥ १.६४.२० ॥
Na verdade, minhas formas corporais não decairão enquanto eu praticar a austeridade. Assim, aquele melhor dos sábios empreendeu uma consagração de mil anos e fez no mundo um voto incomparável, ó alegria dos Raghus.