வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.1
सुरकार्यमिदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया।
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ १.६४.१ ॥
ரம்பையே, தேவர்களின் இந்தப் பெரிய காரியத்தை நீ செய்ய வேண்டும். இங்கே கௌசிகனை காமமும் மோகமும் நிறைந்த மயக்கத்தால் கவர வேண்டும்.
1.64.2
तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता।
व्रीडिता प्राञ्जलिर्वाक्यं प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ १.६४.२ ॥
ராமா, ஞானியான ஆயிரங்கண்ணன் (இந்திரன்) இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த அப்சரஸ் வெட்கத்துடன் கைகூப்பி தேவேந்திரனிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினாள்.
1.64.3
अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः।
क्रोधमुत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः ॥ १.६४.३ ॥
தேவர்களின் தலைவனே, இந்தக் கொடிய மகாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் என் மீது பயங்கரமான கோபத்தைச் செலுத்துவார், தேவனே, இதில் சந்தேகமில்லை.
1.64.4
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुुमर्हसि।
एवमुक्तस्तया राम सभयं भीतया तदा ॥ १.६४.४ ॥
ஆகையால் தேவனே, எனக்குப் பயம் உண்டு; எனக்கு அருள் செய்ய வேண்டும். ராமா, அப்போது பயந்தவளாய் ரம்பை இவ்வாறு கூறினாள்.
1.64.5
तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्।
मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ १.६४.५ ॥
ஆயிரங்கண்ணன் (இந்திரன்) நடுங்கி கைகூப்பி நின்ற அந்த ரம்பையிடம் கூறினான்: ரம்பையே, அஞ்சாதே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; என் கட்டளையைச் செய்.
1.64.6
कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे।
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ १.६४.६ ॥
வசந்த காலத்தில் அழகிய மரங்களில் இதயத்தைக் கவரும் குயில் பாடும்; நான் மன்மதனுடன் உன் அருகில் நிற்பேன்.
1.64.7
त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्।
तमृषिं कौशिकं भद्रे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ १.६४.७ ॥
ஓ நற்குணவதியே! நீ பல நற்பண்புகள் கொண்ட மிகுந்த ஒளிபொருந்திய அழகை எடுத்து, அந்த தவசியான கௌசிக முனிவரின் தவத்தைக் கலைத்திடு.
1.64.8
सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपमनुत्तमम्।
लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ १.६४.८ ॥
அவர் சொன்னதைக் கேட்ட அவள், தூய புன்னகையுடன் கூடிய அந்த மென்மையான ரம்பை, இணையற்ற அழகை எடுத்து விசுவாமித்திரரை மயக்கினாள்.
1.64.9
कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्।
सम्प्रहृष्टेन मनसा स चैनामन्ववैक्षत ॥ १.६४.९ ॥
குயிலின் இனிய குரலைக் கேட்டு மனம் மிகவும் மகிழ்ந்த அவர் அவளை நோக்கினார்.
1.64.10
अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च।
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहमागतः ॥ १.६४.१० ॥
பின்னர் ரம்பையின் அந்தக் குரலாலும், ஒப்பற்ற பாடலாலும், அவளைக் கண்ட காட்சியாலும் முனிவருக்கு ஐயம் உண்டானது.
1.64.11
सहस्राक्षस्य तत्सर्वं विज्ञाय मुनिपुंगवः।
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ १.६४.११ ॥
ஆயிரம் கண்ணனாகிய இந்திரனின் அந்த முழுச் சூழ்ச்சியையும் உணர்ந்த முனிவர்களில் சிறந்த கௌசிகரின் மகன், கோபத்தால் நிரம்பி ரம்பைக்குச் சாபமிட்டார்.
1.64.12
यन्मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्।
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ १.६४.१२ ॥
ஓ ரம்பையே! காமத்தையும் கோபத்தையும் வெல்ல விரும்பும் என்னை நீ மயக்குவதால், ஓ துர்பாக்கியவளே, பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கல்லாக நிற்பாய்.
1.64.13
ब्राह्मणः सुमहातेजास्तपोबलसमन्वितः।
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ १.६४.१३ ॥
மிகு தேஜஸ் கொண்டவரும் தவ வலிமை பெற்றவருமான ஒரு பிராமணர், ஓ ரம்பா, என் கோபத்தால் கறைபட்ட உன்னை மீட்டெடுப்பார்.
1.64.14
एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः।
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापमात्मनः ॥ १.६४.१४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, மகா தேஜஸ்வியான மாமுனி விஸ்வாமித்திரர், தம் கோபத்தை அடக்க இயலாமல், தம் உள்ளத் தவிப்பால் வருந்தினார்.
1.64.15
तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्।
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ १.६४.१५ ॥
அவரது பெரும் சாபத்தால் ரம்பா அப்போதே கல்லாக மாறினாள்; மகரிஷியின் சொற்களைக் கேட்ட கந்தர்ப்பனும் அங்கிருந்து அகன்றான்.
1.64.16
कोपेन च महातेजास्तपोऽपहरणे कृते।
इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥ १.६४.१६ ॥
ஓ ராமா, தவம் பறிபோனதால் எழுந்த கோபத்தாலும், வெல்லப்படாத புலன்களாலும், மகா தேஜஸ்வியான அவர் தமக்குள் அமைதியைக் காணவில்லை.
1.64.17
बभूवास्य मनश्चिन्ता तपोऽपहरणे कृते।
नैवं क्रोधं गमिष्यामि न च वक्ष्ये कथंचन ॥ १.६४.१७ ॥
தவம் பறிபோனதால் அவர் மனத்தில் கவலை எழுந்தது: 'இவ்வாறு கோபத்தின் வசப்பட மாட்டேன்; எவ்விதத்திலும் எதையும் சொல்லவும் மாட்டேன்.'
1.64.18
अथवा नोच्छ्वसिष्यामि संवत्सरशतान्यपि।
अहं हि शोषयिष्यामि आत्मानं विजितेन्द्रियः ॥ १.६४.१८ ॥
அல்லது நூற்றாண்டுகள் பலவாயினும் நான் மூச்சு விடமாட்டேன்; புலன்களை வென்று நான் என்னையே உலர்த்திக் கொள்வேன்.
1.64.19
तावद् यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम्।
अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥ १.६४.१९ ॥
தவத்தால் அடைந்த பிராமணத்துவத்தை நான் பெறும் வரை, மூச்சுவிடாமலும் உண்ணாமலும் நித்திய ஆண்டுகளாக நிலைத்திருப்பேன்.
1.64.20
नहि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति मूर्तयः।
एवं वर्षसहस्रस्य दीक्षां स मुनिपुंगवः।
चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां रघुनन्दन ॥ १.६४.२० ॥
தவம் செய்யும் எனது உறுப்புகள் ஒருபோதும் அழியா. இவ்வாறு அந்த முனிவர் சிறந்தவர் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான தீட்சையை மேற்கொண்டார்; உலகில் ஒப்பற்ற சபதத்தை எடுத்தார், ஓ ரகுநந்தனா.