Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.1
सुरकार्यमिदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया।
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम् ॥ १.६४.१ ॥
Oh Rambhā, esta gran tarea de los dioses debes cumplirla tú: aquí debes atraer a Kauśika a una trampa de deseo y ofuscación.
1.64.2
तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता।
व्रीडिता प्राञ्जलिर्वाक्यं प्रत्युवाच सुरेश्वरम् ॥ १.६४.२ ॥
Oh Rāma, cuando el sabio de los mil ojos (Indra) le habló así, la apsaras, avergonzada, con las manos juntas, respondió al señor de los dioses con estas palabras.
1.64.3
अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः।
क्रोधमुत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः ॥ १.६४.३ ॥
Oh señor de los dioses, este feroz gran sabio Viśvāmitra descargará sobre mí una terrible ira, oh dios; no hay duda.
1.64.4
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुुमर्हसि।
एवमुक्तस्तया राम सभयं भीतया तदा ॥ १.६४.४ ॥
Por eso, oh dios, tengo miedo; debes concederme tu favor. Oh Rāma, así interpelada, la temerosa Rambhā habló entonces con miedo.
1.64.5
तामुवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्।
मा भैषी रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम् ॥ १.६४.५ ॥
Sahasrākṣa (Indra) le dijo a ella, temblorosa y de pie con las manos juntas: No temas, Rambhā; que te vaya bien — cumple mi mandato.
1.64.6
कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे।
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः ॥ १.६४.६ ॥
El cuco, que cautiva el corazón, cantará en los hermosos árboles de la primavera; yo, junto con Kandarpa, el dios del amor, estaré a tu lado.
1.64.7
त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्।
तमृषिं कौशिकं भद्रे भेदयस्व तपस्विनम् ॥ १.६४.७ ॥
¡Oh, dama benévola! Toma una forma de muchas cualidades y suprema resplandor, y quiebra la austeridad de aquel asceta sabio Kauśika.
1.64.8
सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपमनुत्तमम्।
लोभयामास ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता ॥ १.६४.८ ॥
Al escuchar sus palabras, la grácil Rambhā, de sonrisa pura, tomó una forma incomparable y tentó a Viśvāmitra.
1.64.9
कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्।
सम्प्रहृष्टेन मनसा स चैनामन्ववैक्षत ॥ १.६४.९ ॥
Al oír el dulce canto del cuco, se alegró mucho en su corazón y la miró.
1.64.10
अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च।
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहमागतः ॥ १.६४.१० ॥
Entonces, por la voz de Rambhā, su canto incomparable y su presencia, surgió la duda en el sabio.
1.64.11
सहस्राक्षस्य तत्सर्वं विज्ञाय मुनिपुंगवः।
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः ॥ १.६४.११ ॥
Comprendiendo toda aquella maquinación del de los mil ojos, Indra, el hijo de Kuśika, el mejor de los sabios, lleno de ira, maldijo a Rambhā.
1.64.12
यन्मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्।
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे ॥ १.६४.१२ ॥
¡Oh Rambhā! Puesto que tratas de seducirme, a mí que busco la victoria sobre el deseo y la ira, ¡oh desdichada!, permanecerás como piedra durante diez mil años.
1.64.13
ब्राह्मणः सुमहातेजास्तपोबलसमन्वितः।
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम् ॥ १.६४.१३ ॥
Un brahmán de gran esplendor, dotado del poder de la austeridad, te liberará, oh Rambhā, mancillada por mi ira.
1.64.14
एवमुक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः।
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापमात्मनः ॥ १.६४.१४ ॥
Habiendo dicho esto, el gran sabio Viśvāmitra, de gran esplendor, no pudo contener su ira y se sintió atormentado en su interior.
1.64.15
तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्।
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः ॥ १.६४.१५ ॥
Por la gran maldición de aquel sabio, Rambhā se convirtió al instante en piedra; y Kandarpa, al oír las palabras del gran sabio, también se marchó de allí.
1.64.16
कोपेन च महातेजास्तपोऽपहरणे कृते।
इन्द्रियैरजितै राम न लेभे शान्तिमात्मनः ॥ १.६४.१६ ॥
Oh Rāma, por la ira nacida del robo de su austeridad y por sus sentidos no dominados, el de gran esplendor no halló paz en su interior.
1.64.17
बभूवास्य मनश्चिन्ता तपोऽपहरणे कृते।
नैवं क्रोधं गमिष्यामि न च वक्ष्ये कथंचन ॥ १.६४.१७ ॥
Cuando le robaron su austeridad, surgió en su mente la inquietud: 'No cederé a la ira de este modo, y de ninguna manera diré nada.'
1.64.18
अथवा नोच्छ्वसिष्यामि संवत्सरशतान्यपि।
अहं हि शोषयिष्यामि आत्मानं विजितेन्द्रियः ॥ १.६४.१८ ॥
O bien, no respiraré ni durante cientos de años; habiendo vencido mis sentidos, me secaré a mí mismo.
1.64.19
तावद् यावद्धि मे प्राप्तं ब्राह्मण्यं तपसार्जितम्।
अनुच्छ्वसन्नभुञ्जानस्तिष्ठेयं शाश्वतीः समाः ॥ १.६४.१९ ॥
Mientras no alcance la brahmanidad conquistada con austeridad, permaneceré, sin respirar y sin comer, durante años eternos.
1.64.20
नहि मे तप्यमानस्य क्षयं यास्यन्ति मूर्तयः।
एवं वर्षसहस्रस्य दीक्षां स मुनिपुंगवः।
चकाराप्रतिमां लोके प्रतिज्ञां रघुनन्दन ॥ १.६४.२० ॥
En verdad, mis formas corporales no decaerán mientras practique la austeridad. Así, aquel mejor de los sabios emprendió una consagración de mil años e hizo en el mundo un voto incomparable, oh deleite de los Raghus.