Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1.1
गच्छता मातुलकुलं भरतेन तदानघः।
शत्रुघ्नो नित्यशत्रुघ्नो नीतः प्रीतिपुरस्कृतः ॥ २.१.१ ॥
Als Bharata zur Familie seines Mutterbruders reiste, nahm er den makellosen Śatrughna, den stets Feinde Vernichtenden, liebevoll mit.
2.1.2
स तत्र न्यवसद् भ्रात्रा सह सत्कारसत्कृतः।
मातुलेनाश्वपतिना पुत्रस्नेहेन लालितः ॥ २.१.२ ॥
Dort wohnte er mit seinem Bruder, geehrt mit Achtung; sein Mutterbruder Aśvapati umsorgte ihn mit der Zuneigung eines Sohnes.
2.1.3
तत्रापि निवसन्तौ तौ तर्प्यमाणौ च कामतः।
भ्रातरौ स्मरतां वीरौ वृद्धं दशरथं नृपम् ॥ २.१.३ ॥
Obwohl sie dort wohnten, nach Wunsch mit Freuden gesättigt, gedachten die beiden heldenhaften Brüder des greisen Königs Daśaratha.
2.1.4
राजापि तौ महातेजाः सस्मार प्रोषितौ सुतौ।
उभौ भरतशत्रुघ्नौ महेन्द्रवरुणोपमौ ॥ २.१.४ ॥
Auch der König von großem Glanz gedachte seiner beiden abwesenden Söhne, Bharata und Śatrughna, Indra und Varuṇa gleich.
2.1.5
सर्व एव तु तस्येष्टाश्चत्वारः पुरुषर्षभाः।
स्वशरीराद् विनिर्वृत्ताश्चत्वार इव बाहवः ॥ २.१.५ ॥
Alle vier, die Besten der Männer, waren ihm lieb, wie vier aus seinem eigenen Leib entsprungene Arme.
2.1.6
तेषामपि महातेजा रामो रतिकरः पितुः।
स्वयम्भूरिव भूतानां बभूव गुणवत्तरः ॥ २.१.६ ॥
Unter ihnen war Rāma, von großem Glanz, die Freude seines Vaters; wie Svayambhū unter den Wesen der Tugendhafteste ist, so wurde Rāma der Tugendhafteste.
2.1.7
स हि देवैरुदीर्णस्य रावणस्य वधार्थिभिः।
अर्थितो मानुषे लोके जज्ञे विष्णुः सनातनः ॥ २.१.७ ॥
Von den Göttern, die den Tod des übermütigen Rāvaṇa wünschten, angefleht, wurde der ewige Viṣṇu in der Menschenwelt geboren.
2.1.8
कौसल्या शुशुभे तेन पुत्रेणामिततेजसा।
यथा वरेण देवानामदितिर्वज्रपाणिना ॥ २.१.८ ॥
Kauśalyā strahlte durch jenen Sohn von unermesslichem Glanz, wie Aditi durch Indra, den Donnerkeulenträger, die Gabe der Götter.
2.1.9
स हि रूपोपपन्नश्च वीर्यवाननसूयकः।
भूमावनुपमः सूनुर्गुणैर्दशरथोपमः ॥ २.१.९ ॥
Er war schön, mächtig und frei von Neid; jener unvergleichliche Sohn auf Erden glich in seinen Tugenden Daśaratha.
2.1.10
स च नित्यं प्रशान्तात्मा मृदुपूर्वं च भाषते।
उच्यमानोऽपि परुषं नोत्तरं प्रतिपद्यते ॥ २.१.१० ॥
Stets innerlich ruhig, sprach er zuerst sanft; auch wenn man hart zu ihm sprach, antwortete er nicht.
2.1.11
कदाचिदुपकारेण कृतेनैकेन तुष्यति।
न स्मरत्यपकाराणां शतमप्यात्मवत्तया ॥ २.१.११ ॥
Manchmal erfreut ihn eine einzige Wohltat; aus Selbstbeherrschung behält er nicht einmal hundert Kränkungen im Gedächtnis.
2.1.12
शीलवृद्धैर्ज्ञानवृद्धैर्वयोवृद्धैश्च सज्जनैः।
कथयन्नास्त वै नित्यमस्त्रयोग्यान्तरेष्वपि ॥ २.१.१२ ॥
Mit den im Wandel, im Wissen und an Jahren Ehrwürdigen und mit den Guten sprach er stets; ebenso in den Pausen des Waffenübens.
2.1.13
बुद्धिमान् मधुराभाषी पूर्वभाषी प्रियंवदः।
वीर्यवान्न च वीर्येण महता स्वेन विस्मितः ॥ २.१.१३ ॥
Weise, süß im Wort, der Erste im Sprechen und liebenswert in der Rede, war er tapfer, doch nicht von seiner großen Kraft eingebildet.
2.1.14
न चानृतकथो विद्वान् वृद्धानां प्रतिपूजकः।
अनुरक्तः प्रजाभिश्च प्रजाश्चाप्यनुरज्यते ॥ २.१.१४ ॥
Er sprach keine Unwahrheit, war gelehrt und ehrte die Älteren; das Volk war ihm ergeben, und auch er liebte das Volk.
2.1.15
सानुक्रोशो जितक्रोधो ब्राह्मणप्रतिपूजकः।
दीनानुकम्पी धर्मज्ञो नित्यं प्रग्रहवान् शुचिः ॥ २.१.१५ ॥
Mitfühlend, Sieger über den Zorn, die Brahmanen ehrend, mild gegen die Elenden, das Dharma kennend, stets beherrscht und rein.
2.1.16
कुलोचितमतिः क्षात्रं स्वधर्मं बहु मन्यते।
मन्यते परया प्रीत्या महत् स्वर्गफलं ततः ॥ २.१.१६ ॥
Mit einem Geist, der seinem Geschlecht gemäß war, achtete er die Pflicht des Kriegers als sein eigenes Dharma hoch und sah es mit höchster Zuneigung als Quelle der großen Frucht des Himmels an.
2.1.17
नाश्रेयसि रतो यश्च न विरुद्धकथारुचिः।
उत्तरोत्तरयुक्तीनां वक्ता वाचस्पतिर्यथा ॥ २.१.१७ ॥
Er hatte kein Gefallen am Unheilvollen und keinen Sinn für streitsüchtige Reden; er war ein Redner immer stärkerer Gründe, gleich Vācaspati.
2.1.18
अरोगस्तरुणो वाग्मी वपुष्मान् देशकालवित्।
लोके पुरुषसारज्ञः साधुरेको विनिर्मितः ॥ २.१.१८ ॥
Frei von Krankheit, jung, redegewandt, von schöner Gestalt, Ort und Zeit kennend, war er in der Welt der eine gute Mann, geschaffen als der, der das Wesen der Menschen erkennt.
2.1.19
स तु श्रेष्ठैर्गुणैर्युक्तः प्रजानां पार्थिवात्मजः।
बहिश्चर इव प्राणो बभूव गुणतः प्रियः ॥ २.१.१९ ॥
Dieser Prinz, mit den besten Eigenschaften ausgestattet, wurde dem Volk durch seine Tugenden lieb, wie der Lebensatem, der außerhalb des Körpers wandert.
2.1.20
सर्वविद्याव्रतस्नातो यथावत् साङ्गवेदवित्।
इष्वस्त्रे च पितुः श्रेष्ठो बभूव भरताग्रजः ॥ २.१.२० ॥
Im Gelübde allen Wissens gereinigt, die Veden mit ihren Gliedern recht kennend, und im Bogen und in den Waffen dem Vater überlegen, wurde er der ältere Bruder Bharatas.
2.1.21
कल्याणाभिजनः साधुरदीनः सत्यवागृजुः।
वृद्धैरभिविनीतश्च द्विजैर्धर्मार्थदर्शिभिः ॥ २.१.२१ ॥
Aus glückverheißendem Geschlecht, gut, frei von Niedrigkeit, wahrhaftig und aufrecht, wohl erzogen von den Alten und den Zweimalgeborenen, die Dharma und Artha erkennen.
2.1.22
धर्मकामार्थतत्त्वज्ञः स्मृतिमान् प्रतिभानवान्।
लौकिके समयाचारे कृतकल्पो विशारदः ॥ २.१.२२ ॥
Die Wesenheit von Dharma, Begierde und Artha kennend, mit Gedächtnis und Scharfsinn begabt, bereit und geschickt in weltlichem Brauch und in der Lebensweise der Zeit.
2.1.23
निभृतः संवृताकारो गुप्तमन्त्रः सहायवान्।
अमोघक्रोधहर्षश्च त्यागसंयमकालवित् ॥ २.१.२३ ॥
Selbstbeherrscht, von gesammeltem Auftreten, seine Ratschläge geheim haltend, mit Verbündeten; dessen Zorn und Freude nie vergeblich sind, der die Zeit des Gebens und die der Zügelung kennt.
2.1.24
दृढभक्तिः स्थिरप्रज्ञो नासद्ग्राही न दुर्वचः।
निस्तन्द्रीरप्रमत्तश्च स्वदोषपरदोषवित् ॥ २.१.२४ ॥
Von fester Hingabe und beständiger Weisheit, nichts Falsches ergreifend, kein hartes Wort sprechend, frei von Trägheit und wachsam, seine eigenen Fehler und die der anderen kennend.
2.1.25
शास्त्रज्ञश्च कृतज्ञश्च पुरुषान्तरकोविदः।
यः प्रग्रहानुग्रहयोर्यथान्यायं विचक्षणः ॥ २.१.२५ ॥
Kundig der Schriften und dankbar, geschickt darin, Menschen zu unterscheiden, war er klug darin, nach Recht zu strafen oder Gunst zu erweisen.
2.1.26
सत्संग्रहानुग्रहणे स्थानविन्निग्रहस्य च।
आयकर्मण्युपायज्ञः संदृष्टव्ययकर्मवित् ॥ २.१.२६ ॥
Geschickt darin, die Guten zu sammeln und zu begünstigen, den rechten Ort der Strafe zu kennen, die Mittel der Einnahmen zu kennen und die Ausgaben gut zu verstehen.
2.1.27
श्रैष्ठ्यं चास्त्रसमूहेषु प्राप्तो व्यामिश्रकेषु च।
अर्थधर्मौ च संगृह्य सुखतन्त्रो न चालसः ॥ २.१.२७ ॥
Er hatte Vollendung erreicht in den Sammlungen der Waffen und in den gemischten Künsten; Reichtum und Dharma zugleich haltend, war er nicht vom Vergnügen beherrscht und nicht träge.
2.1.28
वैहारिकाणां शिल्पानां विज्ञातार्थविभागवित्।
आरोहे विनये चैव युक्तो वारणवाजिनाम् ॥ २.१.२८ ॥
Die Gliederung der Lust- und Handwerkskünste gut kennend, war er geschickt im Besteigen und Abrichten von Elefanten und Pferden.
2.1.29
धनुर्वेदविदां श्रेष्ठो लोकेऽतिरथसम्मतः।
अभियाता प्रहर्ता च सेनानयविशारदः ॥ २.१.२९ ॥
Der Beste unter den Kennern der Bogenkunst, in der Welt als großer Wagenkämpfer geehrt; Angreifer und Schläger, erfahren in der Führung eines Heeres.
2.1.30
अप्रधृष्यश्च संग्रामे क्रुद्धैरपि सुरासुरैः।
अनसूयो जितक्रोधो न दृप्तो न च मत्सरी ॥ २.१.३० ॥
Im Kampf unbezwingbar, selbst für erzürnte Götter und Dämonen; nicht übelnehmend, den Zorn besiegt, weder hochmütig noch neidisch.
2.1.31
नावज्ञेयश्च भूतानां न च कालवशानुगः।
एवं श्रेष्ठैर्गुणैर्युक्तः प्रजानां पार्थिवात्मजः ॥ २.१.३१ ॥
Er war von keinem Wesen zu verachten und unterlag nicht der Macht der Zeit. So mit trefflichen Eigenschaften begabt, war der Königssohn dem Volk lieb.
2.1.32
सम्मतस्त्रिषु लोकेषु वसुधायाः क्षमागुणैः।
बुद्ध्या बृहस्पतेस्तुल्यो वीर्ये चापि शचीपतेः ॥ २.१.३२ ॥
Auf der Erde durch seine Tugend der Geduld in den drei Welten geachtet, glich er Bṛhaspati an Einsicht und dem Herrn der Śacī (Indra) an Tapferkeit.
2.1.33
तथा सर्वप्रजाकान्तैः प्रीतिसंजननैः पितुः।
गुणैर्विरुरुचे रामो दीप्तः सूर्य इवांशुभिः ॥ २.१.३३ ॥
So leuchtete Rāma, allen Menschen lieb und durch Eigenschaften, die dem Vater Zuneigung einflößten, strahlend wie die Sonne mit ihren Strahlen.
2.1.34
तमेवंवृत्तसम्पन्नमप्रधृष्यपराक्रमम्।
लोकनाथोपमं नाथमकामयत मेदिनी ॥ २.१.३४ ॥
Die Erde begehrte ihn als Herrn, ihn, der mit solchem Wandel begabt war, von unbezwingbarer Tapferkeit, dem Herrn der Welten gleich.
2.1.35
एतैस्तु बहुभिर्युक्तं गुणैरनुपमैः सुतम्।
दृष्ट्वा दशरथो राजा चक्रे चिन्तां परंतपः ॥ २.१.३५ ॥
Als er seinen Sohn mit diesen vielen unvergleichlichen Eigenschaften begabt sah, verfiel König Daśaratha, der Feindeverbrenner, ins Nachdenken.
2.1.36
अथ राज्ञो बभूवैव वृद्धस्य चिरजीविनः।
प्रीतिरेषा कथं रामो राजा स्यान्मयि जीवति ॥ २.१.३६ ॥
Da erhob sich im Geist des betagten, langlebigen Königs dieser Gedanke: »Solange ich lebe, wie könnte Rāma König werden?«
2.1.37
एषा ह्यस्य परा प्रीतिर्हृदि सम्परिवर्तते।
कदा नाम सुतं द्रक्ष्याम्यभिषिक्तमहं प्रियम् ॥ २.१.३७ ॥
Diese höchste Zuneigung zu ihm kreist in meinem Herzen: Wann werde ich meinen geliebten Sohn gesalbt sehen?
2.1.38
वृद्धिकामो हि लोकस्य सर्वभूतानुकम्पकः।
मत्तः प्रियतरो लोके पर्जन्य इव वृष्टिमान् ॥ २.१.३८ ॥
Er, der das Wohl des Volkes wünscht und mit allen Wesen Mitgefühl hat, ist der Welt lieber als selbst ich, wie eine regenbringende Wolke.
2.1.39
यमशक्रसमो वीर्ये बृहस्पतिसमो मतौ।
महीधरसमो धृत्यां मत्तश्च गुणवत्तरः ॥ २.१.३९ ॥
An Tapferkeit Yama und Indra gleich, an Einsicht Bṛhaspati gleich, an Standhaftigkeit einem Berg gleich, und tugendhafter als ich.
2.1.40
महीमहमिमां कृत्स्नामधितिष्ठन्तमात्मजम्।
अनेन वयसा दृष्ट्वा यथा स्वर्गमवाप्नुयाम् ॥ २.१.४० ॥
Wenn ich meinen Sohn in diesem Alter über diese ganze Erde herrschen sehe, möge ich den Himmel erlangen.
2.1.41
इत्येवं विविधैस्तैस्तैरन्यपार्थिवदुर्लभैः।
शिष्टैरपरिमेयैश्च लोके लोकोत्तरैर्गुणैः ॥ २.१.४१ ॥
So ist er mit vielerlei Tugenden ausgestattet, die bei anderen Königen selten sind, edel, unermesslich und über die Welt erhaben.
2.1.42
तं समीक्ष्य तदा राजा युक्तं समुदितैर्गुणैः।
निश्चित्य सचिवैः सार्धं यौवराज्यममन्यत ॥ २.१.४२ ॥
Als der König ihn mit diesen Tugenden ausgestattet sah, beschloss er mit seinen Ministern, ihm das Amt des Kronprinzen zu übertragen.
2.1.43
दिव्यन्तरिक्षे भूमौ च घोरमुत्पातजं भयम्।
संचचक्षेऽथ मेधावी शरीरे चात्मनो जराम् ॥ २.१.४३ ॥
Am Himmel und auf der Erde erkannte er eine furchtbare, aus Vorzeichen entstandene Angst, und an seinem eigenen Körper sein Alter; der Weise sah es.
2.1.44
पूर्णचन्द्राननस्याथ शोकापनुदमात्मनः।
लोके रामस्य बुबुधे सम्प्रियत्वं महात्मनः ॥ २.१.४४ ॥
Der König mit dem Antlitz des Vollmonds erkannte, wie lieb Rāma, der hochherzige Vertreiber seines Kummers, in der Welt war.
2.1.45
आत्मनश्च प्रजानां च श्रेयसे च प्रियेण च।
प्राप्ते काले स धर्मात्मा भक्त्या त्वरितवान् नृपः ॥ २.१.४५ ॥
Zu seinem eigenen Wohl, zum Wohl seiner Untertanen und für das, was ihm lieb war, eilte der rechtschaffene König, als die Zeit gekommen war, hingebungsvoll voran.
2.1.46
नानानगरवास्तव्यान् पृथग्जानपदानपि।
समानिनाय मेदिन्यां प्रधानान् पृथिवीपतिः ॥ २.१.४६ ॥
Der Herr der Erde rief die Bewohner vieler Städte, die Leute der verschiedenen Landschaften und die führenden Männer im Land zusammen.
2.1.47
तान् वेश्मनानाभरणैर्यथार्हं प्रतिपूजितान्।
ददर्शालंकृतो राजा प्रजापतिरिव प्रजाः ॥ २.१.४७ ॥
Angemessen mit Unterkünften und mancherlei Schmuck geehrt, wurden sie vom geschmückten König betrachtet, wie Prajāpati seine Geschöpfe betrachtet.
2.1.48
न तु केकयराजानं जनकं वा नराधिपः।
त्वरया चानयामास पश्चात्तौ श्रोष्यतः प्रियम् ॥ २.१.४८ ॥
Doch der Herr der Menschen ließ den König von Kekaya oder Janaka nicht eilig holen; später würden beide die liebe Nachricht hören.
2.1.49
अथोपविष्टे नृपतौ तस्मिन् परपुरार्दने।
ततः प्रविविशुः शेषा राजानो लोकसम्मताः ॥ २.१.४९ ॥
Als jener König, Peiniger der feindlichen Städte, sich gesetzt hatte, betraten die übrigen, vom Volk geachteten Könige den Saal.
2.1.50
अथ राजवितीर्णेषु विविधेष्वासनेषु च।
राजानमेवाभिमुखा निषेदुर्नियता नृपाः ॥ २.१.५० ॥
Darauf setzten sich die beherrschten Könige auf die vielfältigen Sitze, die der König gegeben hatte, und wandten sich dem König selbst zu.
2.1.51
स लब्धमानैर्विनयान्वितैर्नृपैः
पुरालयैर्जानपदैश्च मानवैः।
उपोपविष्टैर्नृपतिर्वृतो बभौ
सहस्रचक्षुर्भगवानिवामरैः ॥ २.१.५१ ॥
Umgeben von geehrten und demütigen Königen, von Stadt- und Landbewohnern und Männern, strahlte jener König wie der tausendäugige, gesegnete Indra, umringt von den Göttern.