வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1.1
गच्छता मातुलकुलं भरतेन तदानघः।
शत्रुघ्नो नित्यशत्रुघ्नो नीतः प्रीतिपुरस्कृतः ॥ २.१.१ ॥
மாமன் குலத்திற்குச் செல்லும்போது பரதன் குற்றமற்ற, எப்போதும் பகைவரை அழிக்கும் சத்ருக்னனை அன்புடன் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றான்.
2.1.2
स तत्र न्यवसद् भ्रात्रा सह सत्कारसत्कृतः।
मातुलेनाश्वपतिना पुत्रस्नेहेन लालितः ॥ २.१.२ ॥
அங்கே அவன் சகோதரனுடன் மரியாதையுடன் வாழ்ந்தான். மாமன் அஸ்வபதி மகனுக்குரிய அன்புடன் அவனைப் போற்றி வளர்த்தான்.
2.1.3
तत्रापि निवसन्तौ तौ तर्प्यमाणौ च कामतः।
भ्रातरौ स्मरतां वीरौ वृद्धं दशरथं नृपम् ॥ २.१.३ ॥
அங்கே விரும்பிய இன்பங்களால் நிறைவுற்றிருந்தாலும், அந்த இரு வீர சகோதரர்களும் முதிய அரசன் தசரதனை நினைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.
2.1.4
राजापि तौ महातेजाः सस्मार प्रोषितौ सुतौ।
उभौ भरतशत्रुघ्नौ महेन्द्रवरुणोपमौ ॥ २.१.४ ॥
மகா தேஜஸ்வியான அரசனும் தொலைவில் சென்றிருந்த தன் இரு மகன்களான பரதனையும் சத்ருக்னனையும், இந்திரனும் வருணனும் போன்றவர்களை நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
2.1.5
सर्व एव तु तस्येष्टाश्चत्वारः पुरुषर्षभाः।
स्वशरीराद् विनिर्वृत्ताश्चत्वार इव बाहवः ॥ २.१.५ ॥
அவனுக்கு நால்வரும் – மனிதரில் சிறந்த வீரர்கள் – அனைவரும் பிரியமானவர்கள்; தன் உடலிலிருந்து தோன்றிய நான்கு கரங்கள் போல் இருந்தனர்.
2.1.6
तेषामपि महातेजा रामो रतिकरः पितुः।
स्वयम्भूरिव भूतानां बभूव गुणवत्तरः ॥ २.१.६ ॥
அவர்களுள்ளும் மகா தேஜஸ்வியான ராமன் தந்தைக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருபவனாக இருந்தான்; உயிர்களில் சுயம்பு பிரம்மா போல், அவன் மிகுந்த குணவானாக விளங்கினான்.
2.1.7
स हि देवैरुदीर्णस्य रावणस्य वधार्थिभिः।
अर्थितो मानुषे लोके जज्ञे विष्णुः सनातनः ॥ २.१.७ ॥
கொடியவனான ராவணனைக் கொல்ல விரும்பிய தேவர்களால் வேண்டப்பட்டு, அந்த நித்தியனான விஷ்ணு மனிதர் உலகில் பிறந்தார்.
2.1.8
कौसल्या शुशुभे तेन पुत्रेणामिततेजसा।
यथा वरेण देवानामदितिर्वज्रपाणिना ॥ २.१.८ ॥
வஜ்ரத்தை ஏந்திய இந்திரனைப் பெற்ற அதிதி தேவர்களின் வரத்தால் விளங்கியதுபோல, அளவற்ற ஒளியுடைய அந்த மகனால் கௌசல்யை விளங்கினாள்.
2.1.9
स हि रूपोपपन्नश्च वीर्यवाननसूयकः।
भूमावनुपमः सूनुर्गुणैर्दशरथोपमः ॥ २.१.९ ॥
அவன் அழகும் வலிமையும் உடையவனாய், பொறாமை அற்றவனாய் இருந்தான்; பூமியில் ஒப்பற்ற அந்த மகன் குணங்களில் தசரதனுக்கு ஒப்பானவன்.
2.1.10
स च नित्यं प्रशान्तात्मा मृदुपूर्वं च भाषते।
उच्यमानोऽपि परुषं नोत्तरं प्रतिपद्यते ॥ २.१.१० ॥
அவன் எப்போதும் அமைதியான மனமுடையவனாய், முதலில் மென்மையாகப் பேசுவான்; கடுஞ்சொல் சொல்லப்பட்டாலும் பதில் கூறமாட்டான்.
2.1.11
कदाचिदुपकारेण कृतेनैकेन तुष्यति।
न स्मरत्यपकाराणां शतमप्यात्मवत्तया ॥ २.१.११ ॥
ஒரே ஒரு உதவியால் அவன் மகிழ்ச்சியடைவான்; தன்னடக்கத்தால் நூறு தீங்குகளையும் நினைவில் கொள்ளமாட்டான்.
2.1.12
शीलवृद्धैर्ज्ञानवृद्धैर्वयोवृद्धैश्च सज्जनैः।
कथयन्नास्त वै नित्यमस्त्रयोग्यान्तरेष्वपि ॥ २.१.१२ ॥
ஒழுக்கத்தில், அறிவில், வயதில் முதிர்ந்த நல்லோருடன் அவன் எப்போதும் உரையாடுவான்; ஆயுதப் பயிற்சியின் இடைவேளைகளிலும் அவ்வாறே இருப்பான்.
2.1.13
बुद्धिमान् मधुराभाषी पूर्वभाषी प्रियंवदः।
वीर्यवान्न च वीर्येण महता स्वेन विस्मितः ॥ २.१.१३ ॥
அவர் அறிவுள்ளவர், இனிமையாகப் பேசுபவர், முதலில் பேசுபவர், இனிய சொல்லுடையவர்; வலிமையுடையவராயினும் தம் பெரும் வீரியத்தால் செருக்கடையாதவர்.
2.1.14
न चानृतकथो विद्वान् वृद्धानां प्रतिपूजकः।
अनुरक्तः प्रजाभिश्च प्रजाश्चाप्यनुरज्यते ॥ २.१.१४ ॥
அவர் பொய் பேசாதவர், கற்றறிந்தவர், பெரியோரை மதிப்பவர்; மக்கள் அவரிடம் அன்பு கொண்டனர், அவரும் மக்கள் மீது அன்பு கொண்டார்.
2.1.15
सानुक्रोशो जितक्रोधो ब्राह्मणप्रतिपूजकः।
दीनानुकम्पी धर्मज्ञो नित्यं प्रग्रहवान् शुचिः ॥ २.१.१५ ॥
அவர் இரக்கமுள்ளவர், சினத்தை வென்றவர், அந்தணர்களை மதிப்பவர், துன்புறுவோர்மீது இரக்கம் கொண்டவர், தர்மம் அறிந்தவர், எப்போதும் அடக்கமும் தூய்மையும் உடையவர்.
2.1.16
कुलोचितमतिः क्षात्रं स्वधर्मं बहु मन्यते।
मन्यते परया प्रीत्या महत् स्वर्गफलं ततः ॥ २.१.१६ ॥
தம் குலத்திற்கேற்ற அறிவுடையவர் க்ஷத்திரியதர்மத்தைத் தம் சொந்த தர்மமாக மிகவும் மதித்தார்; அதனால் அதை மிகுந்த அன்புடன் பெரிய சுவர்க்கப் பயனை அளிப்பதாகக் கருதினார்.
2.1.17
नाश्रेयसि रतो यश्च न विरुद्धकथारुचिः।
उत्तरोत्तरयुक्तीनां वक्ता वाचस्पतिर्यथा ॥ २.१.१७ ॥
அவர் நன்மையில்லாத செயலில் மகிழ்பவரல்லர்; முரண்பட்ட பேச்சில் விருப்பமுடையவரல்லர்; மேலும் மேலும் உயர்ந்த நியாயங்களைச் சொல்பவராக வாசஸ்பதி போல இருந்தார்.
2.1.18
अरोगस्तरुणो वाग्मी वपुष्मान् देशकालवित्।
लोके पुरुषसारज्ञः साधुरेको विनिर्मितः ॥ २.१.१८ ॥
அவர் நோயற்றவர், இளையவர், சொல்வன்மையுடையவர், அழகான உடலுடையவர், இடமும் காலமும் அறிந்தவர்; உலகில் மனிதர்களின் சாரத்தை அறிந்த ஒரே நல்லவராக அவர் படைக்கப்பட்டவர் போலிருந்தார்.
2.1.19
स तु श्रेष्ठैर्गुणैर्युक्तः प्रजानां पार्थिवात्मजः।
बहिश्चर इव प्राणो बभूव गुणतः प्रियः ॥ २.१.१९ ॥
அந்த அரசமகன் சிறந்த குணங்களால் நிறைந்தவர்; குடிகளுக்கு வெளியே செல்லும் உயிர்மூச்சுப் போல் தம் குணங்களால் அன்புக்குரியவரானார்.
2.1.20
सर्वविद्याव्रतस्नातो यथावत् साङ्गवेदवित्।
इष्वस्त्रे च पितुः श्रेष्ठो बभूव भरताग्रजः ॥ २.१.२० ॥
எல்லா கல்விகளின் நோன்பிலும் தேர்ந்தவர், அங்கங்களுடன் வேதங்களை முறையாக அறிந்தவர்; வில்லிலும் அஸ்திரங்களிலும் தந்தையை விடச் சிறந்தவராய் பரதனின் மூத்தவர் ஆனார்.
2.1.21
कल्याणाभिजनः साधुरदीनः सत्यवागृजुः।
वृद्धैरभिविनीतश्च द्विजैर्धर्मार्थदर्शिभिः ॥ २.१.२१ ॥
நற்குடியில் பிறந்தவர், நல்லவர், தாழ்வில்லாதவர், உண்மை பேசுபவர், நேர்மையானவர்; தர்மமும் பொருளும் காண்கின்ற முதியோராலும் துவிஜர்களாலும் நன்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்.
2.1.22
धर्मकामार्थतत्त्वज्ञः स्मृतिमान् प्रतिभानवान्।
लौकिके समयाचारे कृतकल्पो विशारदः ॥ २.१.२२ ॥
தர்மம், காமம், பொருள் ஆகியவற்றின் தத்துவத்தை அறிந்தவர், நினைவாற்றல் உடையவர், புத்திக்கூர்மை உடையவர்; உலக ஒழுக்கத்திலும் காலத்திற்கேற்ற நடைமுறையிலும் தயாரான திறமையாளர்.
2.1.23
निभृतः संवृताकारो गुप्तमन्त्रः सहायवान्।
अमोघक्रोधहर्षश्च त्यागसंयमकालवित् ॥ २.१.२३ ॥
அடக்கமுள்ளவர், மறைந்த தோற்றமுடையவர், இரகசிய ஆலோசனை காப்பவர், துணைவர்கள் உடையவர்; கோபமும் மகிழ்ச்சியும் வீணாகாதவர், தானத்துக்கும் அடக்கத்துக்கும் உரிய காலம் அறிந்தவர்.
2.1.24
दृढभक्तिः स्थिरप्रज्ञो नासद्ग्राही न दुर्वचः।
निस्तन्द्रीरप्रमत्तश्च स्वदोषपरदोषवित् ॥ २.१.२४ ॥
உறுதியான பக்தியுடையவர், நிலையான அறிவுடையவர்; பொய்யை ஏற்காதவர், கடுஞ்சொல் பேசாதவர்; சோம்பலற்றவர், விழிப்புடையவர்; தம் குற்றத்தையும் பிறர் குற்றத்தையும் அறிந்தவர்.
2.1.25
शास्त्रज्ञश्च कृतज्ञश्च पुरुषान्तरकोविदः।
यः प्रग्रहानुग्रहयोर्यथान्यायं विचक्षणः ॥ २.१.२५ ॥
சாத்திரங்களை அறிந்தவரும், நன்றியுள்ளவரும், மனிதர்களின் வேறுபாட்டை அறிந்தவரும், தண்டனையிலும் அருளிலும் நியாயப்படி விவேகமுள்ளவரும் ஆனவர்.
2.1.26
सत्संग्रहानुग्रहणे स्थानविन्निग्रहस्य च।
आयकर्मण्युपायज्ञः संदृष्टव्ययकर्मवित् ॥ २.१.२६ ॥
நல்லோரை ஒன்றுசேர்த்து அருள்வதிலும், தண்டனையின் இடத்தை அறிவதிலும், வருவாய்க்கான வழிகளை அறிவதிலும், செலவின் செயல்களை நன்கு அறிவதிலும் வல்லவன்.
2.1.27
श्रैष्ठ्यं चास्त्रसमूहेषु प्राप्तो व्यामिश्रकेषु च।
अर्थधर्मौ च संगृह्य सुखतन्त्रो न चालसः ॥ २.१.२७ ॥
படைக்கலன்களின் தொகுதிகளிலும், கலப்பு கலைகளிலும் அவன் மேன்மை பெற்றவன். பொருளையும் அறத்தையும் ஒருங்கே ஏற்று, இன்பத்திற்கு அடிமையாகாமல், சோம்பலின்றி இருந்தான்.
2.1.28
वैहारिकाणां शिल्पानां विज्ञातार्थविभागवित्।
आरोहे विनये चैव युक्तो वारणवाजिनाम् ॥ २.१.२८ ॥
பொழுதுபோக்குக் கலைகளையும் கைவினைகளையும், அறியப்பட்ட பொருட்களின் பிரிவுகளையும் நன்கு அறிந்தவன்; யானைகளிலும் குதிரைகளிலும் ஏறுவதிலும் அவற்றைப் பழக்குவதிலும் வல்லவன்.
2.1.29
धनुर्वेदविदां श्रेष्ठो लोकेऽतिरथसम्मतः।
अभियाता प्रहर्ता च सेनानयविशारदः ॥ २.१.२९ ॥
வில்வேத அறிஞர்களில் சிறந்தவன்; உலகில் மகாரதர் என மதிக்கப்படுபவன்; தாக்குபவனும் அடிப்பவனும், படையை நடத்துவதில் வல்லவன்.
2.1.30
अप्रधृष्यश्च संग्रामे क्रुद्धैरपि सुरासुरैः।
अनसूयो जितक्रोधो न दृप्तो न च मत्सरी ॥ २.१.३० ॥
போரில் சினமுற்ற தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்கூட வெல்ல முடியாதவன்; பொறாமையற்றவன், சினத்தை வென்றவன், செருக்கற்றவன், பொறாமை கொள்ளாதவன்.
2.1.31
नावज्ञेयश्च भूतानां न च कालवशानुगः।
एवं श्रेष्ठैर्गुणैर्युक्तः प्रजानां पार्थिवात्मजः ॥ २.१.३१ ॥
அவர் உயிர்களால் இகழத்தக்கவரும் அல்லர்; காலத்தின் வசத்தில் செல்பவருமல்லர். இவ்வாறு உயர்ந்த குணங்களோடு கூடிய அந்த அரசகுமாரன் மக்களுக்குப் பிரியமானவனாக இருந்தான்.
2.1.32
सम्मतस्त्रिषु लोकेषु वसुधायाः क्षमागुणैः।
बुद्ध्या बृहस्पतेस्तुल्यो वीर्ये चापि शचीपतेः ॥ २.१.३२ ॥
பூமியில் பொறுமை என்ற குணத்தால் மூவுலகிலும் அவர் மதிக்கப்பட்டவராக இருந்தார். அறிவில் அவர் பிரகஸ்பதிக்கு நிகரானவர்; வீரியத்திலும் சசியின் கணவனான இந்திரனுக்கு நிகரானவர்.
2.1.33
तथा सर्वप्रजाकान्तैः प्रीतिसंजननैः पितुः।
गुणैर्विरुरुचे रामो दीप्तः सूर्य इवांशुभिः ॥ २.१.३३ ॥
அதுபோல், எல்லா மக்களுக்கும் பிரியமானவராய், தந்தைக்கு அன்பை உண்டாக்கும் குணங்களால் ராமர் சூரியன் தன் கிரணங்களால் ஒளிர்வது போல் பிரகாசித்தார்.
2.1.34
तमेवंवृत्तसम्पन्नमप्रधृष्यपराक्रमम्।
लोकनाथोपमं नाथमकामयत मेदिनी ॥ २.१.३४ ॥
இத்தகைய நடத்தையுடன் கூடியவரும், வெல்லமுடியாத வீரமுடையவரும், உலகநாதனுக்கு ஒப்பானவருமான அவரைப் பூமிதேவி தலைவனாக விரும்பினாள்.
2.1.35
एतैस्तु बहुभिर्युक्तं गुणैरनुपमैः सुतम्।
दृष्ट्वा दशरथो राजा चक्रे चिन्तां परंतपः ॥ २.१.३५ ॥
இத்தகைய ஒப்பற்ற பல குணங்களால் கூடிய மகனைக் கண்டு, பகைவரைத் தகிக்கும் மன்னன் தசரதன் கவலை கொண்டான்.
2.1.36
अथ राज्ञो बभूवैव वृद्धस्य चिरजीविनः।
प्रीतिरेषा कथं रामो राजा स्यान्मयि जीवति ॥ २.१.३६ ॥
அப்போது, முதிய, நீண்ட ஆயுளுடைய அரசனுக்கு இந்த எண்ணம் எழுந்தது — "நான் உயிருடன் இருக்கும்போதே ராமன் எவ்வாறு அரசனாவான்?"
2.1.37
एषा ह्यस्य परा प्रीतिर्हृदि सम्परिवर्तते।
कदा नाम सुतं द्रक्ष्याम्यभिषिक्तमहं प्रियम् ॥ २.१.३७ ॥
அவருடைய இந்த உயர்ந்த அன்பு என் இதயத்தில் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது; என் அன்பு மகன் எப்போது முடிசூட்டப்பட்டவனாகக் காண்பேன்?
2.1.38
वृद्धिकामो हि लोकस्य सर्वभूतानुकम्पकः।
मत्तः प्रियतरो लोके पर्जन्य इव वृष्टिमान् ॥ २.१.३८ ॥
உலகின் நலனை விரும்புபவனும் எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் கொண்டவனுமான அவன், உலகில் என்னைவிடவும் அன்புக்குரியவன்; மழை பொழியும் மேகம் போல.
2.1.39
यमशक्रसमो वीर्ये बृहस्पतिसमो मतौ।
महीधरसमो धृत्यां मत्तश्च गुणवत्तरः ॥ २.१.३९ ॥
வீரத்தில் யமனுக்கும் இந்திரனுக்கும் சமமானவன், அறிவில் பிருஹஸ்பதிக்கு சமமானவன், பொறுமையில் மலை போன்றவன்—என்னைவிடவும் அதிக நற்குணமுடையவன்.
2.1.40
महीमहमिमां कृत्स्नामधितिष्ठन्तमात्मजम्।
अनेन वयसा दृष्ट्वा यथा स्वर्गमवाप्नुयाम् ॥ २.१.४० ॥
இந்த முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்யும் என் மகனைக் காண்பேன்; இந்த வயதிலேயே கண்டு, நான் சொர்க்கத்தை அடைவேன்.
2.1.41
इत्येवं विविधैस्तैस्तैरन्यपार्थिवदुर्लभैः।
शिष्टैरपरिमेयैश्च लोके लोकोत्तरैर्गुणैः ॥ २.१.४१ ॥
இவ்வாறு பல வகையான, பிற அரசர்களிடம் அரிதான, உயர்ந்த, அளவிட முடியாத, உலகைக் கடந்த நற்குணங்களால் (அவன் நிறைந்தவன்).
2.1.42
तं समीक्ष्य तदा राजा युक्तं समुदितैर्गुणैः।
निश्चित्य सचिवैः सार्धं यौवराज्यममन्यत ॥ २.१.४२ ॥
அவன் அந்த நற்குணங்களால் நிறைந்தவனாக இருப்பதைக் கண்ட அரசன், அப்போது அமைச்சர்களுடன் கலந்து ஆலோசித்து இளவரசுப் பட்டம் அளிக்க முடிவு செய்தான்.
2.1.43
दिव्यन्तरिक्षे भूमौ च घोरमुत्पातजं भयम्।
संचचक्षेऽथ मेधावी शरीरे चात्मनो जराम् ॥ २.१.४३ ॥
வானிலும் பூமியிலும் அபசகுனங்களால் உண்டான கொடிய பயத்தை அறிவுள்ள அவர் கண்டார்; தம் உடலில் தம் முதுமையையும் கண்டார்.
2.1.44
पूर्णचन्द्राननस्याथ शोकापनुदमात्मनः।
लोके रामस्य बुबुधे सम्प्रियत्वं महात्मनः ॥ २.१.४४ ॥
முழு நிலவு போன்ற முகம் கொண்ட அவர், தம் துயரைப் போக்கும் மகாத்மா ராமன் உலகில் எவ்வளவு பிரியமானவன் என்பதை அறிந்தார்.
2.1.45
आत्मनश्च प्रजानां च श्रेयसे च प्रियेण च।
प्राप्ते काले स धर्मात्मा भक्त्या त्वरितवान् नृपः ॥ २.१.४५ ॥
தமக்கும் குடிமக்களுக்கும் நலனுக்காகவும், பிரியமானவற்றுக்காகவும், காலம் வந்தபோது அந்த தர்மாத்மா அரசர் பக்தியுடன் விரைந்தார்.
2.1.46
नानानगरवास्तव्यान् पृथग्जानपदानपि।
समानिनाय मेदिन्यां प्रधानान् पृथिवीपतिः ॥ २.१.४६ ॥
பூமியின் அதிபதியான அரசர், பல நகரங்களில் வசிப்பவர்களையும், வெவ்வேறு நாடுகளின் மக்களையும், முக்கியமானவர்களையும் வரவழைத்தார்.
2.1.47
तान् वेश्मनानाभरणैर्यथार्हं प्रतिपूजितान्।
ददर्शालंकृतो राजा प्रजापतिरिव प्रजाः ॥ २.१.४७ ॥
அவர்கள் தகுந்தவாறு இருப்பிடங்களாலும் பல்வேறு அணிகலன்களாலும் மரியாதை செய்யப்பட்டனர்; அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசர் அவர்களைப் பிரஜாபதி உயிர்களைப் பார்ப்பது போல் பார்த்தார்.
2.1.48
न तु केकयराजानं जनकं वा नराधिपः।
त्वरया चानयामास पश्चात्तौ श्रोष्यतः प्रियम् ॥ २.१.४८ ॥
ஆனால் அந்த மன்னன் கேகய அரசரையோ ஜனகரையோ அவசரமாக வரவழைக்கவில்லை; பின்னர் அவர்கள் இருவரும் பிரியமான செய்தியைக் கேட்பார்கள்.
2.1.49
अथोपविष्टे नृपतौ तस्मिन् परपुरार्दने।
ततः प्रविविशुः शेषा राजानो लोकसम्मताः ॥ २.१.४९ ॥
அப்போது பகைவர் நகரங்களை அழிப்பவனான அந்த அரசன் அமர்ந்தபின், மக்களால் மதிக்கப்பட்ட மற்ற அரசர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர்.
2.1.50
अथ राजवितीर्णेषु विविधेष्वासनेषु च।
राजानमेवाभिमुखा निषेदुर्नियता नृपाः ॥ २.१.५० ॥
பின்பு அரசனால் அளிக்கப்பட்ட பல்வேறு இருக்கைகளில், அடக்கமுள்ள அரசர்கள் அரசனையே நோக்கியவர்களாய் அமர்ந்தனர்.
2.1.51
स लब्धमानैर्विनयान्वितैर्नृपैः
पुरालयैर्जानपदैश्च मानवैः।
उपोपविष्टैर्नृपतिर्वृतो बभौ
सहस्रचक्षुर्भगवानिवामरैः ॥ २.१.५१ ॥
மதிக்கப்பட்டவர்களும் பணிவுடையவர்களுமான அரசர்களாலும், நகரவாசிகளாலும், கிராமவாசிகளாலும், மனிதர்களாலும் சூழப்பட்ட அந்த அரசன், தேவர்களால் சூழப்பட்ட ஆயிரங்கண்ணன் இந்திரன் போல் ஒளிர்ந்தான்.