Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.102.1
तां श्रुत्वा करुणां वाचं पितुर्मरणसंहिताम् ।
राघवो भरतेनोक्तां बभूव गतचेतनः ॥ २.१०२.१ ॥
Als Rāghava (Rāma) jene mitleiderregenden, von Bharata gesprochenen Worte über den Tod des Vaters hörte, verlor er das Bewusstsein.
2.102.2
तं तु वज्रमिवोत्सृष्टमाहवे दानवारिणा ।
वाग्वज्रं भरतेनोक्तममनोज्ञं परन्तपः ॥ २.१०२.२ ॥
Wie ein im Kampf vom Feind der Dānavas (Indra) geschleuderter Donnerkeil fiel jenes unangenehme Wortgeschoss, von Bharata gesprochen, auf den Feindbezwinger (Rāma).
2.102.3
प्रगृह्य बाहू रामो वै पुष्पिताग्रो यथा द्रुमः ।
वने परशुना कृत्तस्तथा भुवि पपात ह ॥ २.१०२.३ ॥
Rāma hob beide Arme, und wie ein blütenbekrönter Baum, im Wald mit der Axt gefällt, stürzte er zu Boden.
2.102.4
तथा निपतितं रामं जगत्यां जगतीपतिम् ।
कूलघातपरिश्रान्तं प्रसुप्तमिव कुञ्जरम् ॥ २.१०२.४ ॥
So lag Rāma, der Herr der Erde, am Boden, wie ein schlafender Elefant, erschöpft vom Anstoßen an das Ufer.
2.102.5
भ्रातरस्ते महेष्वासं सर्वतः शोककर्शितम् ।
रुदन्तः सह वैदेह्या सिषिचुः सलिलेन वै ॥ २.१०२.५ ॥
Deine Brüder, zusammen mit Vaidehī (Sītā) weinend, besprengten jenen großen Bogenschützen, vom Kummer ausgezehrt, von allen Seiten mit Wasser.
2.102.6
स तु संज्ञां पुनर्लब्ध्वा नेत्राभ्यामास्रमुत्सृजन् ।
उपाक्रामत काकुत्स्थः कृपणं बहु भाषितुम् ॥ २.१०२.६ ॥
Doch er kam wieder zu sich, und mit Tränen in beiden Augen begann Kākutstha (Rāma), mit kläglicher Stimme lange zu sprechen.
2.102.7
स रामः स्वर्गतं श्रुत्वा पितरं पृथिवीपतिम् ।
उवाच भरतं वाक्यं धर्मात्मा धर्मसंहितम् ॥ २.१०२.७ ॥
Als Rāma, der Gerechtgesinnte, hörte, dass sein Vater, der Herr der Erde, in den Himmel gegangen war, sprach er zu Bharata Worte im Einklang mit dem Dharma.
2.102.8
किं करिष्याम्ययोध्यायां ताते दिष्टां गतिं गते ।
कस्तां राजवराद्धीनामयोध्यां पालयिष्यति ॥ २.१०२.८ ॥
Was soll ich in Ayodhyā tun, nachdem der Vater den bestimmten Weg gegangen ist? Wer wird nun Ayodhyā beschützen, beraubt des besten aller Könige?
2.102.9
किं नु तस्य मया कार्य्यं दुर्जातेन महात्मनः ।
यो मृतो मम शोकेन मया चापि न संस्कृतः ॥ २.१०२.९ ॥
Welche Pflicht bleibt mir, dem unseligen Sohn, gegenüber jenem Großseeligen, der aus Kummer um mich starb und dem ich nicht einmal die Totenriten erwies?
2.102.10
अहो भरत सिद्धार्थो येन राजा त्वया ऽनघ ।
शत्रुघ्नेन च सर्वेषु प्रेतकृत्येषु सत्कृतः ॥ २.१०२.१० ॥
Ach, Bharata, du Makelloser! Dein Ziel ist erreicht, denn du und Śatrughna habt den König bei allen Totenriten geehrt.
2.102.11
निष्प्रधानामनेकाग्रां नरेन्द्रेण विना कृताम् ।
निवृत्तवनवासोपि नायोध्यां गन्तुमुत्सहे ॥ २.१०२.११ ॥
Selbst nach Beendigung der Waldverbannung habe ich keine Lust, nach Ayodhyā zu gehen, das ohne seinen König, ohne Führung und ohne einheitlichen Sinn geworden ist.
2.102.12
समाप्तवनवासं मामयोध्यायां परन्तप ।
को नु शासिष्यति पुनस्ताते लोकान्तरं गते ॥ २.१०२.१२ ॥
Du Feindesbezwinger! Wenn meine Waldverbannung beendet ist und ich in Ayodhyā bin, wer wird mich dann noch regieren, da der Vater in eine andere Welt gegangen ist?
2.102.13
पुरा प्रेक्ष्य सुवृत्तं मां पिता यान्याह सान्त्वयन् ।
वाक्यानि तानि श्रोष्यामि कुतः कर्णसुखान्यहम् ॥ २.१०२.१३ ॥
Einst, als mein Vater mein gutes Betragen sah und tröstend Worte sprach, woher werde ich jene ohrenerfreuenden Worte nun hören?
2.102.14
एवमुक्त्वा स भरतं भार्यामभ्येत्य राघवः ।
उवाच शोकसन्तप्तः पूर्णचन्द्रनिभाननाम् ॥ २.१०२.१४ ॥
Nachdem er dies zu Bharata gesagt hatte, trat Rāghava, von Kummer erfüllt, zu seiner Gemahlin, deren Antlitz dem Vollmond glich, und sprach.
2.102.15
सीते मृतस्ते श्वशुरः पित्रा हीनो ऽसि लक्ष्मण ।
भरतो दुःखमाचष्टे स्वर्गतं पृथिवीपतिम् ॥ २.१०२.१५ ॥
Sītā, dein Schwiegervater ist tot; Lakṣmaṇa, du bist des Vaters beraubt. Bharata hat das Leid über den in den Himmel gegangenen König verkündet.
2.102.16
ततो बहुगुणं तेषां बाष्पं नेत्रेष्वजायत ।
तथा ब्रुवति काकुत्स्थे कुमाराणां यशस्विनाम् ॥ २.१०२.१६ ॥
Als Kākutstha so sprach, traten den glanzvollen Prinzen reichlich Tränen in die Augen.
2.102.17
ततस्ते भ्रातरः सर्वे भृशमाश्वास्य राघवम् ।
अब्रुवन् जगतीभर्त्तुः क्रियतामुदकं पितुः ॥ २.१०२.१७ ॥
Da sprachen alle diese Brüder, Rāghava sehr tröstend: "Man vollziehe das Wasseropfer für den Vater, den Herrscher der Welt."
2.102.18
सा सीता श्वशुरं श्रुत्वा स्वर्गलोकगतं नृपम् ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यामशकन्नेक्षितुं पतिम् ॥ २.१०२.१८ ॥
Sītā, als sie vernahm, dass ihr Schwiegervater in die Himmelswelt gegangen war, konnte ihren Gemahl nicht ansehen, die Augen voller Tränen.
2.102.19
सान्त्वयित्वा तु तां रामो रुदन्तीं जनकात्मजाम् ।
उवाच लक्ष्मणं तत्र दुःखितो दुःखितं वचः ॥ २.१०२.१९ ॥
Nachdem Rāma die weinende Tochter Janakas getröstet hatte, sprach der betrübte Rāma dort zu Lakṣmaṇa traurige Worte.
2.102.20
आनयेङ्गुदिपिण्याकं चीरमाहर चोत्तरम् ।
जलक्रियार्थं तातस्य गमिष्यामि महात्मनः ॥ २.१०२.२० ॥
Bring den Ölkuchen der Iṅgudī-Frucht und hol auch das obere Rindengewand. Ich werde zum Wasserritus für den großherzigen Vater gehen.
2.102.21
सीता पुरस्ताद्व्रजतुत्वमेनामभितो व्रज ।
अहं पश्चाद्गमिष्यामि गतिर्ह्येषा सुदारुणा ॥ २.१०२.२१ ॥
Sītā soll vorangehen, und du geh ringsum an ihrer Seite. Ich werde hinten folgen, denn dieser Weg ist überaus hart.
2.102.22
ततो नित्यानुगस्तेषां विदितात्मा महामतिः ।
मृदुर्दान्तश्च शान्तश्च रामे च दृढभक्तिमान् ॥ २.१०२.२२ ॥
Da war Sumantra, ihr ständiger Begleiter, selbstbeherrscht und von großem Verstand, sanft, gezügelt, ruhig und fest ergeben gegenüber Rāma...
2.102.23
सुमन्त्रस्तैर्नृपसुतैः सार्द्धमाश्वास्य राघवम् ।
अवातारयदालम्ब्य नदीं मन्दाकिनीं शिवाम् ॥ २.१०२.२३ ॥
Sumantra brachte mit jenen Prinzen Rāghava zum Trost, hielt sich am heiligen Fluss Mandākinī fest und ließ sie herabsteigen.
2.102.24
ते सुतीर्थां ततः कृच्छ्रादुपागम्य यशस्विनः ।
नदीं मन्दाकिनीं रम्यां सदा पुष्पितकाननाम् ॥ २.१०२.२४ ॥
Da erreichten jene Berühmten unter Mühen den lieblichen Fluss Mandākinī, mit seinen schönen Furten und stets blühenden Wäldern.
2.102.25
शीघ्रस्रोतसमासाद्य तीर्थं शिवमकर्द्दमम् ।
सिषिचुस्तूदकं राज्ञे तत्रैतत्ते भवत्विति ॥ २.१०२.२५ ॥
Sie erreichten die Furt mit der raschen Strömung, verheißungsvoll und schlammfrei, besprengten den König mit Wasser und sprachen: "Möge dies dir gehören."
2.102.26
प्रगृह्य च महीपालो जलपूरितमञ्जलिम् ।
दिशं याम्यामभिमुखो रुदन् वचनमब्रवीत् ॥ २.१०२.२६ ॥
Mit einer Handvoll Wasser, nach Süden gewandt, sprach der König diese Worte unter Tränen.
2.102.27
एतत्ते राजशार्दूल विमलं तोयमक्षयम् ।
पितृलोकगतस्याद्य मद्दत्तमुपतिष्ठतु ॥ २.१०२.२७ ॥
O Tiger unter den Königen, dieses reine, unvergängliche Wasser ist für dich. Möge das, was ich dir heute gebe, dich erreichen, der du in die Welt der Ahnen gegangen bist.
2.102.28
ततो मन्दाकिनीतीरात् प्रत्युत्तीर्य्य स राघवः ।
पितुश्चकार तेजस्वी निवापं भ्रातृभिः सह ॥ २.१०२.२८ ॥
Dann, vom Ufer des Mandākinī zurückkehrend, vollzog der strahlende Rāghava zusammen mit seinen Brüdern das Opfer (nivāpa) für seinen Vater.
2.102.29
ऐङ्गुदं बदरीमिश्रं पिण्याकं दर्भसंस्तरे ।
न्यस्य रामः सुदुःखार्त्तो रुदन् वचनमब्रवीत् ॥ २.१०२.२९ ॥
Nachdem er den Ölkuchen aus Iṅgudī und Jujube auf einem Lager aus Kuśa-Gras niedergelegt hatte, sprach Rāma, von tiefem Schmerz gequält, unter Tränen diese Worte.
2.102.30
इदं भुङ्क्ष्व महाराज प्रीतो यदशना वयम् ।
यदन्नः पुरुषो भवति तदन्नास्तस्य देवताः ॥ २.१०२.३० ॥
Iss dies, großer König; sei zufrieden mit dem, was wir essen. Welche Speise ein Mensch isst, dieselbe Speise essen auch seine Götter.
2.102.31
ततस्तेनैव मार्गेण प्रत्युत्तीर्य्य नदीतटात् ।
आरुरोह नरव्याघ्रो रम्यसानुं महीधरम् ॥ २.१०२.३१ ॥
Dann, auf demselben Weg, nachdem er vom Flussufer zurück hinübergequert war, stieg der Tiger unter den Menschen (Rāma) auf den Berg mit dem lieblichen Gipfel.
2.102.32
ततः पर्णकुटीद्वारमासाद्य जगतीपतिः ।
परिजग्राह बाहुभ्यामुभौ भरतलक्ष्मणौ ॥ २.१०२.३२ ॥
Dann, an die Tür der Blatthütte gelangt, umarmte der Herr der Erde (Rāma) mit seinen Armen beide, Bharata und Lakṣmaṇa.
2.102.33
तेषां तु रुदतां शब्दात् प्रतिश्रुत्को ऽभवद्गिरौ ।
भ्रातऽणां सह वैदेह्याः सिंहानामिव नर्दताम् ॥ २.१०२.३३ ॥
Vom Klang der Weinenden, der Brüder zusammen mit Vaidehī (Sītā), erhob sich ein Echo im Berg, wie das Brüllen brüllender Löwen.
2.102.34
महाबलानां रुदतां कुर्वतामुदकं पितुः ।
विज्ञाय तुमुलं शब्दं त्रस्ता भरतसैनिकाः ॥ २.१०२.३४ ॥
Als die Soldaten des Bharata den tosenden Lärm der Mächtigen vernahmen, die weinten und ihrem Vater Wasser spendeten, erschraken sie.
2.102.35
अब्रुवंश्चापि रामेण भरतः सङ्गतो ध्रुवम् ।
तेषामेव महाञ्छब्दः शोचतां पितरं मृतम् ॥ २.१०२.३५ ॥
Sie sagten auch: "Gewiss hat sich Bharata mit Rāma vereint; jener gewaltige Lärm ist der derer, die den toten Vater betrauern."
2.102.36
अथ वासान् परित्यज्य तं सर्वे ऽभिमुखाः स्वनम् ।
अप्येकमनसो जग्मुर्यथास्थानं प्रधाविताः ॥ २.१०२.३६ ॥
Da verließen sie alle ihre Zelte, wandten das Gesicht jenem Laut zu und liefen einmütig zu ihren jeweiligen Plätzen zurück.
2.102.37
हयैरन्ये गजैरन्ये रथैरन्ये स्वलङ्कृतैः ।
सुकुमारास्तथैवान्ये पद्भिरेव नरा ययुः ॥ २.१०२.३७ ॥
Die einen ritten auf Pferden, andere auf Elefanten, andere auf prächtig geschmückten Wagen, und zarte andere gingen allein zu Fuß.
2.102.38
अचिरप्रोषितं रामं चिरविप्रोषितं यथा ।
द्रष्टुकामो जनः सर्वो जगाम सहसाश्रमम् ॥ २.१०२.३८ ॥
Alle Menschen, die Rāma sehen wollten, der eben erst fortgegangen war, als wäre er lange fort gewesen, eilten rasch zur Einsiedelei.
2.102.39
भ्रातऽणां त्वरितास्तत्र द्रष्टुकामाः समागमम् ।
ययुर्बहुविधैर्यानैः खुरनेमिस्वनाकुलैः ॥ २.१०२.३९ ॥
Begierig, das Wiedersehen dort zu sehen, eilten die Verwandten in vielerlei Fahrzeugen davon, erfüllt vom Klappern der Hufe und Radreifen.
2.102.40
सा भूमिर्बहुभिर्यानैः खुरनेमिसमाहता ।
मुमोच तुमुलं शब्दं द्यौरिवाभ्रसमागमे ॥ २.१०२.४० ॥
Diese Erde, getroffen von den Hufen und Radreifen vieler Fahrzeuge, stieß ein tosendes Dröhnen aus, wie der Himmel, wenn sich Wolken begegnen.
2.102.41
तेन वित्रासिता नागाः करेणुपरिवारिताः ।
आवासयन्तो गन्धेन जग्मुरन्यद्वनं ततः ॥ २.१०२.४१ ॥
Von diesem Lärm erschreckt, zogen die Elefanten, von ihren Weibchen umgeben und ihre Behausung mit ihrem Geruch markierend, von dort in einen anderen Wald.
2.102.42
वराहवृकसङ्घाश्च महिषाः सर्प्पवानराः ।
व्याघ्रगोकर्णगवयाः वित्रेसुः पृषतैः सह ॥ २.१०२.४२ ॥
Herden von Wildschweinen und Wölfen, Büffel, Schlangen und Affen, Tiger, Gokarṇas und Gavayas erschraken alle zusammen mit den gefleckten Hirschen.
2.102.43
रथाङ्गसाह्वा नत्यूहाः हंसाः कारण्डवाः प्लवाः ।
तथा पुंस्कोकिलाः क्रौञ्चा विसंज्ञा भेजिरे दिशः ॥ २.१०२.४३ ॥
Die Vögel rathāṅgasāhvā, die natyūhā, Schwäne, kāraṇḍavā und plavā sowie die männlichen Kuckucke und Kraniche flohen verwirrt in alle Richtungen.
2.102.44
तेन शब्देन वित्रस्तैराकाशं पक्षिभिर्वृतम् ।
मनुष्यैरावृता भूमिरुभयं प्रबभौ तदा ॥ २.१०२.४४ ॥
Von jenem Lärm erschreckt, war der Himmel voller Vögel und die Erde voller Menschen; da erstrahlten beide.
2.102.45
ततस्तं पुरुषव्याघ्रं यशस्विनमरिन्दमम् ।
आसीनं स्थण्डिले रामं ददर्श सहसा जनः ॥ २.१०२.४५ ॥
Da sah das Volk plötzlich Rāma, den Tiger unter den Männern, ruhmreich und Bezwinger der Feinde, auf dem bloßen Boden sitzen.
2.102.46
विगर्हमाणः कैकेयीं सहितो मन्थरामपि ।
अभिगम्य जनो रामं बाष्पपूर्णमुखो ऽभवत् ॥ २.१०२.४६ ॥
Kaikeyī und auch Mantharā tadelnd, traten die Leute zu Rāma, und ihre Gesichter wurden von Tränen erfüllt.
2.102.47
तान्नरान् बाष्पपूर्णाक्षान् समीक्ष्याथ सुदुःखितान् ।
पर्य्यष्वजत धर्मज्ञः पितृवन्मातृवच्च सः ॥ २.१०२.४७ ॥
Als er jene Männer mit tränenerfüllten Augen und tief betrübt sah, umarmte Rāma, der Kenner des Dharma, sie wie ein Vater und eine Mutter.
2.102.48
स तत्र कांच्चित् परिषस्वजे नरान्नराश्च केचित्तु तमभ्यवादयन् ।
चकार सर्वान् सवयस्य बान्धवान् यथार्हमासाद्य तदा नृपात्मजः ॥ २.१०२.४८ ॥
Dort umarmte der Prinz einige der Männer, während sich andere vor ihm verneigten; mit gebührender Ehre machte er alle, samt ihren Gefährten und Verwandten, zu den Seinen.
2.102.49
स तत्र तेषां रुदतां महात्मनां भुवं च खं चानुनिनादयन् स्वनः ।
गुहा गिरीणां च दिशश्च सन्ततं मृदङ्गघोषप्रतिमः प्रशुश्रुवे ॥ २.१०२.४९ ॥
Dort hallte das Weinen jener Großmütigen über Erde und Himmel wider und war unablässig in den Berghöhlen und den Himmelsrichtungen zu hören, gleich dem Klang einer Trommel.