வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.102.1
तां श्रुत्वा करुणां वाचं पितुर्मरणसंहिताम् ।
राघवो भरतेनोक्तां बभूव गतचेतनः ॥ २.१०२.१ ॥
பரதன் கூறிய, தந்தையின் மரணத்துடன் தொடர்புடைய அந்தக் கருணை நிறைந்த சொல்லைக் கேட்டு ராகவன் (இராமன்) உணர்வற்றவரானார்.
2.102.2
तं तु वज्रमिवोत्सृष्टमाहवे दानवारिणा ।
वाग्वज्रं भरतेनोक्तममनोज्ञं परन्तपः ॥ २.१०२.२ ॥
போரில் தானவர்களின் பகைவன் (இந்திரன்) எறிந்த வஜ்ராயுதம் போல, பரதன் கூறிய அந்த விரும்பத்தகாத சொல்-வஜ்ரம் எதிரிகளை எரிப்பவரான (இராமன்) மீது விழுந்தது.
2.102.3
प्रगृह्य बाहू रामो वै पुष्पिताग्रो यथा द्रुमः ।
वने परशुना कृत्तस्तथा भुवि पपात ह ॥ २.१०२.३ ॥
இராமன் இரு கைகளையும் உயர்த்தினார்; வனத்தில் கோடரியால் வெட்டப்பட்ட, பூத்த நுனியுடைய மரம் போல அவர் நிலத்தில் விழுந்தார்.
2.102.4
तथा निपतितं रामं जगत्यां जगतीपतिम् ।
कूलघातपरिश्रान्तं प्रसुप्तमिव कुञ्जरम् ॥ २.१०२.४ ॥
இவ்வாறு நிலத்தில் விழுந்து கிடந்த இராமன், பூமியின் அரசன், கரையை முட்டி களைத்துத் தூங்கும் யானை போலக் காணப்பட்டார்.
2.102.5
भ्रातरस्ते महेष्वासं सर्वतः शोककर्शितम् ।
रुदन्तः सह वैदेह्या सिषिचुः सलिलेन वै ॥ २.१०२.५ ॥
உமது சகோதரர்கள் சீதையுடன் அழுது, துயரால் மெலிந்திருந்த அந்த மகா வில்லாளியை எல்லாப் பக்கமும் நீரால் நனைத்தனர்.
2.102.6
स तु संज्ञां पुनर्लब्ध्वा नेत्राभ्यामास्रमुत्सृजन् ।
उपाक्रामत काकुत्स्थः कृपणं बहु भाषितुम् ॥ २.१०२.६ ॥
ஆனால் அவர் மீண்டும் உணர்வு பெற்று, இரு கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் சொரிந்து, காகுத்ஸ்தர் (இராமன்) துயரத்துடன் பலவற்றைப் பேசத் தொடங்கினார்.
2.102.7
स रामः स्वर्गतं श्रुत्वा पितरं पृथिवीपतिम् ।
उवाच भरतं वाक्यं धर्मात्मा धर्मसंहितम् ॥ २.१०२.७ ॥
பூமியின் தலைவரான தந்தை சொர்க்கம் சென்றதைக் கேட்ட தர்மாத்மாவான ராமன் தர்மத்திற்கு இணங்கிய சொற்களை பரதனிடம் கூறினான்.
2.102.8
किं करिष्याम्ययोध्यायां ताते दिष्टां गतिं गते ।
कस्तां राजवराद्धीनामयोध्यां पालयिष्यति ॥ २.१०२.८ ॥
தந்தை விதிக்கப்பட்ட வழியில் சென்ற பின் அயோத்தியில் நான் என்ன செய்வேன்? சிறந்த மன்னனை இழந்த அயோத்தியை இனி யார் காப்பான்?
2.102.9
किं नु तस्य मया कार्य्यं दुर्जातेन महात्मनः ।
यो मृतो मम शोकेन मया चापि न संस्कृतः ॥ २.१०२.९ ॥
அந்த மகாத்மாவுக்காக துர்ஜாதனான என்னால் இனி என்ன செய்ய வேண்டியுள்ளது? என் துயரத்தால் இறந்தவருக்கு நான் இறுதிச் சடங்கும் செய்யவில்லையே.
2.102.10
अहो भरत सिद्धार्थो येन राजा त्वया ऽनघ ।
शत्रुघ्नेन च सर्वेषु प्रेतकृत्येषु सत्कृतः ॥ २.१०२.१० ॥
ஆ பரதா! பாவமற்றவனே, நீ மிகவும் பேறு பெற்றவன்; நீயும் சத்துருக்னனும் எல்லா ஈமக்கடன்களிலும் அரசரை மரியாதையுடன் நடத்தினீர்கள்.
2.102.11
निष्प्रधानामनेकाग्रां नरेन्द्रेण विना कृताम् ।
निवृत्तवनवासोपि नायोध्यां गन्तुमुत्सहे ॥ २.१०२.११ ॥
மன்னன் இல்லாமல், தலைமையும் ஒருமையும் இல்லாமல் ஆக்கப்பட்ட அயோத்திக்கு, வனவாசம் முடித்துத் திரும்பினாலும் செல்ல நான் விரும்பவில்லை.
2.102.12
समाप्तवनवासं मामयोध्यायां परन्तप ।
को नु शासिष्यति पुनस्ताते लोकान्तरं गते ॥ २.१०२.१२ ॥
பகைவரைத் தாக்குபவனே! வனவாசம் முடிந்து நான் அயோத்தியில் இருக்கும்போது, தந்தை வேறு உலகுக்குச் சென்றுவிட்ட பின் மீண்டும் யார் என்னை ஆள்வான்?
2.102.13
पुरा प्रेक्ष्य सुवृत्तं मां पिता यान्याह सान्त्वयन् ।
वाक्यानि तानि श्रोष्यामि कुतः कर्णसुखान्यहम् ॥ २.१०२.१३ ॥
முன்பு நல்லொழுக்கமுள்ள என்னைக் கண்டு தந்தை ஆறுதல் கூறி சொன்ன அந்த சொற்களை, செவிக்கு இன்பமான அவற்றை நான் இனி எங்கிருந்து கேட்பேன்?
2.102.14
एवमुक्त्वा स भरतं भार्यामभ्येत्य राघवः ।
उवाच शोकसन्तप्तः पूर्णचन्द्रनिभाननाम् ॥ २.१०२.१४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி பரதனிடம் பேசிய பின், துயரால் வாடிய ராகவன் முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய மனைவியிடம் சென்று சொன்னான்.
2.102.15
सीते मृतस्ते श्वशुरः पित्रा हीनो ऽसि लक्ष्मण ।
भरतो दुःखमाचष्टे स्वर्गतं पृथिवीपतिम् ॥ २.१०२.१५ ॥
சீதையே, உன் மாமனார் இறந்துவிட்டார். லக்ஷ்மணா, நீ தந்தையை இழந்துவிட்டாய். பரதன் சொர்க்கம் சென்ற அரசரைப் பற்றிய துயரச் செய்தியைச் சொன்னான்.
2.102.16
ततो बहुगुणं तेषां बाष्पं नेत्रेष्वजायत ।
तथा ब्रुवति काकुत्स्थे कुमाराणां यशस्विनाम् ॥ २.१०२.१६ ॥
காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) இவ்வாறு பேசியபோது, அந்த புகழ்மிக்க இளவரசர்களின் கண்களில் மிகுதியான கண்ணீர் எழுந்தது.
2.102.17
ततस्ते भ्रातरः सर्वे भृशमाश्वास्य राघवम् ।
अब्रुवन् जगतीभर्त्तुः क्रियतामुदकं पितुः ॥ २.१०२.१७ ॥
பின் அந்த சகோதரர்கள் அனைவரும் ராகவனை மிகவும் ஆறுதல் படுத்தி, "உலகின் தலைவரான தந்தைக்கு நீர்க்கடன் செய்யப்படட்டும்" என்றனர்.
2.102.18
सा सीता श्वशुरं श्रुत्वा स्वर्गलोकगतं नृपम् ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यामशकन्नेक्षितुं पतिम् ॥ २.१०२.१८ ॥
சொர்க்கலோகம் சென்ற மாமனார் அரசரைப் பற்றி கேட்ட சீதை, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களால் கணவனைப் பார்க்க இயலாதவளானாள்.
2.102.19
सान्त्वयित्वा तु तां रामो रुदन्तीं जनकात्मजाम् ।
उवाच लक्ष्मणं तत्र दुःखितो दुःखितं वचः ॥ २.१०२.१९ ॥
ராமன் அழுது கொண்டிருந்த ஜனகனின் மகளை ஆறுதல் கூறித் தேற்றிவிட்டு, துயருற்றவனாய் அங்கே லக்ஷ்மணனிடம் துயரம் நிறைந்த சொற்களைச் சொன்னான்.
2.102.20
आनयेङ्गुदिपिण्याकं चीरमाहर चोत्तरम् ।
जलक्रियार्थं तातस्य गमिष्यामि महात्मनः ॥ २.१०२.२० ॥
இங்குதி விதைப் புண்ணாக்கைக் கொண்டு வா; மேலாடையான மரவுரியையும் எடுத்து வா. மகாத்மாவான தந்தைக்கு நீர்க்கடன் செய்ய நான் செல்வேன்.
2.102.21
सीता पुरस्ताद्व्रजतुत्वमेनामभितो व्रज ।
अहं पश्चाद्गमिष्यामि गतिर्ह्येषा सुदारुणा ॥ २.१०२.२१ ॥
சீதை முன்னே செல்லட்டும்; நீ அவளுக்கு அருகிலேயே செல். நான் பின்னால் வருவேன், ஏனெனில் இந்த வழி மிகவும் கொடியது.
2.102.22
ततो नित्यानुगस्तेषां विदितात्मा महामतिः ।
मृदुर्दान्तश्च शान्तश्च रामे च दृढभक्तिमान् ॥ २.१०२.२२ ॥
பின்னர் அவர்களின் நித்திய அனுசரனான, தன்னை அறிந்த, பெருமதியுள்ள, மென்மையான, அடக்கமும் அமைதியும் உள்ளவனும் ராமனிடம் உறுதியான பக்தி கொண்டவனுமான (சுமந்திரன்)...
2.102.23
सुमन्त्रस्तैर्नृपसुतैः सार्द्धमाश्वास्य राघवम् ।
अवातारयदालम्ब्य नदीं मन्दाकिनीं शिवाम् ॥ २.१०२.२३ ॥
சுமந்திரன் அந்த அரசகுமாரர்களுடன் சேர்ந்து ராகவனுக்கு ஆறுதல் கூறி, மங்களமான மந்தாகினி நதியைப் பற்றி (அவர்களை இறங்கச் செய்தான்).
2.102.24
ते सुतीर्थां ततः कृच्छ्रादुपागम्य यशस्विनः ।
नदीं मन्दाकिनीं रम्यां सदा पुष्पितकाननाम् ॥ २.१०२.२४ ॥
அப்போது அந்தப் புகழ்மிக்கவர்கள் சிரமத்துடன் நல்ல துறைகளையுடைய, எப்போதும் பூத்த காடுகளைக் கொண்ட, ரம்யமான மந்தாகினி நதியை அடைந்தனர்.
2.102.25
शीघ्रस्रोतसमासाद्य तीर्थं शिवमकर्द्दमम् ।
सिषिचुस्तूदकं राज्ञे तत्रैतत्ते भवत्विति ॥ २.१०२.२५ ॥
விரைந்து ஓடும் நீரோட்டமுள்ள, மங்கலமான, சேறற்ற துறையை அடைந்து, அவர்கள் அரசனுக்காக நீரைத் தெளித்து, "இது உங்களுக்கு ஆகட்டும்" என்றனர்.
2.102.26
प्रगृह्य च महीपालो जलपूरितमञ्जलिम् ।
दिशं याम्यामभिमुखो रुदन् वचनमब्रवीत् ॥ २.१०२.२६ ॥
நீரால் நிரம்பிய உள்ளங்கையை எடுத்து, அந்த அரசன் தெற்குத் திசையை நோக்கி அழுதபடி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.102.27
एतत्ते राजशार्दूल विमलं तोयमक्षयम् ।
पितृलोकगतस्याद्य मद्दत्तमुपतिष्ठतु ॥ २.१०२.२७ ॥
அரசர்களில் புலியே, இந்தத் தூய்மையான, அழியாத நீர் உமக்குரியது. இன்று நான் கொடுத்த இது பித்ருலோகம் சென்ற உமக்கு சேரட்டும்.
2.102.28
ततो मन्दाकिनीतीरात् प्रत्युत्तीर्य्य स राघवः ।
पितुश्चकार तेजस्वी निवापं भ्रातृभिः सह ॥ २.१०२.२८ ॥
பின்னர், மந்தாகினி கரையிலிருந்து மீண்டு வந்து, அந்த ஒளிமிக்க ராகவன் சகோதரர்களுடன் தந்தைக்கு நீர்க்கடன் (நிவாப) செய்தான்.
2.102.29
ऐङ्गुदं बदरीमिश्रं पिण्याकं दर्भसंस्तरे ।
न्यस्य रामः सुदुःखार्त्तो रुदन् वचनमब्रवीत् ॥ २.१०२.२९ ॥
இங்குதி, இலந்தை கலந்த பிண்யாக்கைத் தர்ப்பைப் படுக்கையில் வைத்து, மிகுந்த துயரால் வருந்திய ராமன் அழுதபடி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.102.30
इदं भुङ्क्ष्व महाराज प्रीतो यदशना वयम् ।
यदन्नः पुरुषो भवति तदन्नास्तस्य देवताः ॥ २.१०२.३० ॥
மகாராஜாவே, இதை உண்ணுங்கள்; நாங்கள் எதை உண்கிறோமோ அதுவே உமக்கும் ஆகட்டும். எந்த உணவை ஒருவன் உண்கிறானோ, அதுவே அவன் தெய்வங்களுக்கும் உணவு.
2.102.31
ततस्तेनैव मार्गेण प्रत्युत्तीर्य्य नदीतटात् ।
आरुरोह नरव्याघ्रो रम्यसानुं महीधरम् ॥ २.१०२.३१ ॥
பின்னர் அதே வழியில் ஆற்றங்கரையிலிருந்து மறுகரைக்குக் கடந்து, நரவ்யாக்ரன் (ராமன்) அழகிய சிகரம் கொண்ட அந்த மலையில் ஏறினான்.
2.102.32
ततः पर्णकुटीद्वारमासाद्य जगतीपतिः ।
परिजग्राह बाहुभ्यामुभौ भरतलक्ष्मणौ ॥ २.१०२.३२ ॥
பின்னர் இலைக்குடிசையின் வாசலை அடைந்து, உலகின் தலைவன் (ராமன்) பரதனையும் லக்ஷ்மணனையும் இரு கைகளாலும் தழுவிக்கொண்டான்.
2.102.33
तेषां तु रुदतां शब्दात् प्रतिश्रुत्को ऽभवद्गिरौ ।
भ्रातऽणां सह वैदेह्याः सिंहानामिव नर्दताम् ॥ २.१०२.३३ ॥
அழுதுகொண்டிருந்த அவர்களின் ஒலியால், சகோதரர்களும் வைதேகியும் சேர்ந்து, கர்ஜிக்கும் சிங்கங்களைப் போல மலையில் எதிரொலி எழுந்தது.
2.102.34
महाबलानां रुदतां कुर्वतामुदकं पितुः ।
विज्ञाय तुमुलं शब्दं त्रस्ता भरतसैनिकाः ॥ २.१०२.३४ ॥
தந்தைக்கு நீர்க்கடன் செய்துகொண்டு அழுகின்ற மகாபலசாலிகளின் பெரும் ஒலியை அறிந்து, பரதனின் படைவீரர்கள் அஞ்சினர்.
2.102.35
अब्रुवंश्चापि रामेण भरतः सङ्गतो ध्रुवम् ।
तेषामेव महाञ्छब्दः शोचतां पितरं मृतम् ॥ २.१०२.३५ ॥
"நிச்சயமாக பரதன் ராமனுடன் சேர்ந்துவிட்டான்; இறந்த தந்தைக்காக வருந்தும் அவர்களின் பெரிய ஒலியே அது" என்று அவர்கள் கூறினர்.
2.102.36
अथ वासान् परित्यज्य तं सर्वे ऽभिमुखाः स्वनम् ।
अप्येकमनसो जग्मुर्यथास्थानं प्रधाविताः ॥ २.१०२.३६ ॥
பின்னர் அனைவரும் தங்கள் கூடாரங்களை விட்டுவிட்டு, அந்த ஒலியை நோக்கி முகம் திருப்பி, ஒரே மனதுடன் ஓடி, அவரவர் இடங்களுக்குச் சென்றனர்.
2.102.37
हयैरन्ये गजैरन्ये रथैरन्ये स्वलङ्कृतैः ।
सुकुमारास्तथैवान्ये पद्भिरेव नरा ययुः ॥ २.१०२.३७ ॥
சிலர் குதிரைகளிலும், சிலர் யானைகளிலும், சிலர் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேர்களிலும் சென்றனர்; மென்மையான வேறு சிலர் கால்நடையாகவே சென்றனர்.
2.102.38
अचिरप्रोषितं रामं चिरविप्रोषितं यथा ।
द्रष्टुकामो जनः सर्वो जगाम सहसाश्रमम् ॥ २.१०२.३८ ॥
சற்று முன்பு பிரிந்து சென்ற ராமனை, நெடுநாள் பிரிந்திருந்தவரைப் போல, காண விரும்பிய மக்கள் அனைவரும் விரைவாக ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.
2.102.39
भ्रातऽणां त्वरितास्तत्र द्रष्टुकामाः समागमम् ।
ययुर्बहुविधैर्यानैः खुरनेमिस्वनाकुलैः ॥ २.१०२.३९ ॥
அங்கு சந்திப்பைக் காண விரும்பிய உறவினர் குழுக்கள் விரைவாக, குளம்புகளும் சக்கரங்களும் எழுப்பிய ஒலியால் நிறைந்த பல வகை வாகனங்களில் சென்றனர்.
2.102.40
सा भूमिर्बहुभिर्यानैः खुरनेमिसमाहता ।
मुमोच तुमुलं शब्दं द्यौरिवाभ्रसमागमे ॥ २.१०२.४० ॥
குளம்புகளாலும் சக்கரங்களாலும் பலவாகிய வாகனங்களால் அடிக்கப்பட்ட அந்த நிலம், மேகங்கள் கூடும்போது வானம் முழங்குவது போல பெரும் ஒலியை எழுப்பியது.
2.102.41
तेन वित्रासिता नागाः करेणुपरिवारिताः ।
आवासयन्तो गन्धेन जग्मुरन्यद्वनं ततः ॥ २.१०२.४१ ॥
அந்த ஒலியால் அஞ்சிய யானைகள், பெண் யானைகள் சூழ, தங்கள் வாசனையால் இருப்பிடத்தைக் குறித்தவாறு அங்கிருந்து வேறொரு காட்டுக்குச் சென்றன.
2.102.42
वराहवृकसङ्घाश्च महिषाः सर्प्पवानराः ।
व्याघ्रगोकर्णगवयाः वित्रेसुः पृषतैः सह ॥ २.१०२.४२ ॥
பன்றிக் கூட்டங்களும் ஓநாய்க் கூட்டங்களும், எருமைகளும், பாம்புகளும் குரங்குகளும், புலிகளும், கோகர்ணங்களும் கவயங்களும் புள்ளி மான்களுடன் சேர்ந்து அஞ்சின.
2.102.43
रथाङ्गसाह्वा नत्यूहाः हंसाः कारण्डवाः प्लवाः ।
तथा पुंस्कोकिलाः क्रौञ्चा विसंज्ञा भेजिरे दिशः ॥ २.१०२.४३ ॥
ரதாங்கசாஹ்வர்கள், நத்யூஹங்கள், அன்னங்கள், காரண்டவங்கள், பிளவங்கள், அவ்வாறே ஆண் குயில்களும் கிரௌஞ்சங்களும் உணர்விழந்து திசைகளை நோக்கி ஓடின.
2.102.44
तेन शब्देन वित्रस्तैराकाशं पक्षिभिर्वृतम् ।
मनुष्यैरावृता भूमिरुभयं प्रबभौ तदा ॥ २.१०२.४४ ॥
அந்த ஒலியால் அஞ்சிய பறவைகளால் ஆகாயம் நிறைந்தது; மனிதர்களால் பூமி நிறைந்தது. அப்போது இரண்டும் காட்சியளித்தன.
2.102.45
ततस्तं पुरुषव्याघ्रं यशस्विनमरिन्दमम् ।
आसीनं स्थण्डिले रामं ददर्श सहसा जनः ॥ २.१०२.४५ ॥
பின்னர் மக்கள் திடீரென்று அந்த மனிதர்களில் புலியும், புகழ்மிக்கவரும், பகைவரை அடக்குபவருமான ராமனை மேடையில் அமர்ந்திருக்கக் கண்டனர்.
2.102.46
विगर्हमाणः कैकेयीं सहितो मन्थरामपि ।
अभिगम्य जनो रामं बाष्पपूर्णमुखो ऽभवत् ॥ २.१०२.४६ ॥
கைகேயியையும் மந்தரையையும் கடிந்தவாறு மக்கள் ராமனை அணுகினர்; அவர்களின் முகங்கள் கண்ணீரால் நிறைந்தன.
2.102.47
तान्नरान् बाष्पपूर्णाक्षान् समीक्ष्याथ सुदुःखितान् ।
पर्य्यष्वजत धर्मज्ञः पितृवन्मातृवच्च सः ॥ २.१०२.४७ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் மிகவும் துயருற்ற அம்மனிதர்களைக் கண்ட தர்மஞானியான ராமன், தந்தையைப் போலவும் தாயைப் போலவும் அவர்களை அணைத்துக்கொண்டான்.
2.102.48
स तत्र कांच्चित् परिषस्वजे नरान्नराश्च केचित्तु तमभ्यवादयन् ।
चकार सर्वान् सवयस्य बान्धवान् यथार्हमासाद्य तदा नृपात्मजः ॥ २.१०२.४८ ॥
அங்கே அரசகுமாரன் ராமன் சிலரைத் தழுவிக்கொண்டான்; சிலர் அவனை வணங்கினர். அவன் தோழர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் இருந்த அனைவரையும் தகுதிக்கேற்ப அணுகித் தன்னவராக்கிக்கொண்டான்.
2.102.49
स तत्र तेषां रुदतां महात्मनां भुवं च खं चानुनिनादयन् स्वनः ।
गुहा गिरीणां च दिशश्च सन्ततं मृदङ्गघोषप्रतिमः प्रशुश्रुवे ॥ २.१०२.४९ ॥
அங்கே அந்த மகாத்மாக்கள் அழுத சத்தம் பூமியையும் ஆகாயத்தையும் எதிரொலிக்கச் செய்து, மலைகளின் குகைகளிலும் திசைகளிலும் தொடர்ந்து மிருதங்க ஒலி போல் கேட்டது.