Vedyatra वेदयात्रा
தேடு

வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.104

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

2.104.1

तं तु रामः समाज्ञाय भ्रातरं गुरुवत्सलम् ।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा प्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ २.१०४.१ ॥

ஆனால் ராமன், பெரியோரிடம் அன்புள்ள அந்தச் சகோதரனை அறிந்து, சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து அவனிடம் கேட்கத் தொடங்கினான்.

2.104.2

किमेतदिच्छेयमहं श्रोतुं प्रव्याहृतं त्वया ।
यस्मात्त्वमागतो देशमिमं चीरजटाजिनी ॥ २.१०४.२ ॥

நீ சொன்னதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; நீ மரவுரி, சடை, மான்தோல் அணிந்து இந்த நாட்டிற்கு வந்திருக்கிறாய்.

2.104.3

किं निमित्तमिमं देशं कृष्णाजिनजटाधरः ।
हित्वा राज्यं प्रविष्टस्त्वं तत्सर्वं वक्तुमर्हसि ॥ २.१०४.३ ॥

கருங்கலைமான் தோலும் சடையும் தரித்து, அரசை துறந்து இந்த நாட்டிற்குள் நீ வந்ததற்குக் காரணம் என்ன? அதையெல்லாம் நீ சொல்ல வேண்டும்.

2.104.4

इत्युक्तः कैकयीपुत्रः काकुत्स्थेन महात्मना ।
प्रगृह्य बलवद्भूयः प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१०४.४ ॥

மகாத்மாவான காகுத்ஸ்தன் ராமன் இவ்வாறு கேட்டதும், கைகேயியின் மகன் மிகுந்த முயற்சியுடன் தன்னை அடக்கிக் கொண்டு, கைகூப்பி மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

2.104.5

आर्य्यं तातः परित्यज्य कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ।
गतः स्वर्गं महाबाहुः पुत्रशोकाभिपीडितः ॥ २.१०४.५ ॥

ஆர்ய தந்தை நம்மை விட்டுப் பிரிந்து, மிகக் கடினமான செயலைச் செய்து, புதல்வர் சோகத்தால் வாதிக்கப்பட்டு, மகாபாகுவான அவர் சொர்க்கம் சென்றுவிட்டார்.

2.104.6

स्त्रिया नियुक्तः कैकेय्या मम मात्रा परन्तप ।
चकार सुमहत्पापमिदमात्मयशोहरम् ॥ २.१०४.६ ॥

பகைவரை வாட்டுபவனே! என் தாயாகிய கைகேயி ஒரு பெண்ணால் தூண்டப்பட்டு, தன் சொந்தப் புகழையே அழிக்கும் இந்த மிகப் பெரிய பாவத்தைச் செய்தாள்.

2.104.7

सा राज्यफलमप्राप्य विधवा शोककर्शिता ।
पतिष्यति महाघोरे निरये जननी मम ॥ २.१०४.७ ॥

ஆட்சியின் பலனைப் பெறாமல், கணவனை இழந்து துயரால் வாடிய அவள், என் தாய் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வாள்.

2.104.8

तस्य मे दासभूतस्य प्रसादं कर्त्तुमर्हसि ।
अभिषिञ्चस्व चाद्यैव राज्येनप मघवानिव ॥ २.१०४.८ ॥

உன் அடியவனான எனக்கு அருள் புரிவாயாக; இன்றே அரசை ஏற்று இந்திரனைப் போல் முடிசூட்டிக்கொள்.

2.104.9

इमाः प्रकृतयः सर्वा विधवा मातरश्च याः ।
त्वत्सकाशमनुप्राप्ताः प्रसादं कर्त्तुमर्हसि ॥ २.१०४.९ ॥

உன்னிடம் வந்திருக்கும் இந்த மக்கள் அனைவரும், கணவனை இழந்த தாய்மார்களும் அருள் பெற வேண்டும்.

2.104.10

तदानुपूर्व्या युक्तं च युक्तं चात्मनि मानद ।
राज्यं प्राप्नुहि धर्मेण सकामान् सुहृदः कुरु ॥ २.१०४.१० ॥

மானம் அளிப்பவனே! இது முறைப்படி பொருத்தமானதும் உனக்கும் தகுந்ததுமாகும்; தர்மத்தால் அரசை அடைந்து, நண்பர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்று.

2.104.11

भवत्वविधवा भूमिः समग्रा पतिना त्वया ।
शशिना विमलेनेव शारदी रजनी यथा ॥ २.१०४.११ ॥

தூய சந்திரனால் சரத்கால இரவு விளங்குவது போல், நீ கணவனாக இந்த முழு பூமியும் விதவையற்றதாக இருக்கட்டும்.

2.104.12

एभिश्च सचिवैः सार्द्धं शिरसा याचितो मया ।
भ्रातुः शिष्यस्य दासस्य प्रसादं कर्त्तुमर्हसि ॥ २.१०४.१२ ॥

இந்த அமைச்சர்களுடன் தலை தாழ்த்தி நான் உன்னை வேண்டுகிறேன்; சகோதரனும் சீடனும் அடியவனுமான எனக்கு அருள் புரிவாயாக.

2.104.13

तदिदं शाश्वतं पित्र्यं सर्वं प्रकृतिमण्डलम् ।
पूजितं पुरुषव्याघ्र नातिक्रमितुमर्हसि ॥ २.१०४.१३ ॥

புருஷவ்யாக்ரனே, தந்தையின் இந்த நிலையான மரபும், குடிமக்கள் முழுவதும் மதிக்கப்படுபவை; அவற்றை நீ மீறக்கூடாது.

2.104.14

एवमुक्त्वा महाबाहुः सबाष्पः कैकयीसुतः ।
रामस्य शिरसा पादौ जग्राह विधिवत्पुनः ॥ २.१०४.१४ ॥

இவ்வாறு சொல்லி, கண்ணீருடன் மகாபாகுவான கைகேயியின் மகன், மீண்டும் முறைப்படி ராமனின் பாதங்களை தன் தலையால் பற்றினான்.

2.104.15

तं मत्तमिव मातङ्गं निःश्वसन्तं पुनःपुनः ।
भ्रातरं भरतं रामः परिष्वज्येदमब्रवीत् ॥ २.१०४.१५ ॥

மதம் கொண்ட யானைபோல் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்ட தம்பி பரதனை ராமன் அணைத்துக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான்.

2.104.16

कुलीनः सत्त्वसम्पन्नस्तेजस्वी चरितव्रतः ।
राज्यहेतोः कथं पापमाचरेत्त्वद्विधो जनः ॥ २.१०४.१६ ॥

உயர்குடியில் பிறந்து, நற்குணம் நிறைந்து, தேஜஸ் கொண்டு, விரதம் காக்கும் உன்னைப் போன்ற மனிதன் ராஜ்ஜியத்திற்காக பாவம் எப்படிச் செய்வான்?

2.104.17

न दोषं त्वयि पश्यामि सूक्ष्ममप्यरिसूदन ।
न चापि जननीं बाल्यात्त्वं विगर्हितुमर्हसि ॥ २.१०४.१७ ॥

அரிசூதனா, உன்னில் சிறிதளவு குற்றம் கூட நான் காணவில்லை; சிறுபிராயத்தின் காரணமாக உன் தாயையும் நீ இகழக்கூடாது.

2.104.18

कामकारो महाप्राज्ञ गुरूणां सर्वदा ऽनघ ।
उपपन्नेषु दारेषु पुत्रेषु च विधीयते ॥ २.१०४.१८ ॥

மகாபிரஜ்ஞனே, பாவமற்றவனே, பெரியோர்களின் விருப்பப்படி நடப்பதே எப்போதும் நியமிக்கப்பட்டது; வளர்ந்த மனைவியர் மற்றும் மக்களைப் பற்றியும் அப்படியே விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

2.104.19

वयमस्य यथा लोके सङ्ख्याताः सौम्य साधुभिः ।
भार्य्याः पुत्राश्च शिष्याश्च त्वमनु ज्ञातुमर्हसि ॥ २.१०४.१९ ॥

உலகில் நல்லோரால் அவருடைய மனைவியர், மக்கள், சீடர்கள் என்று நாம் எண்ணப்படுவது போல, நீ (எமக்கு அவருடைய அனுமதியை வழங்குவது) தகும்.

2.104.20

वने वा चीरवसनं सौम्य कृष्णाजिनाम्बरम् ।
राज्ये वापि महाराजो मां वासयितुमीश्वरः ॥ २.१०४.२० ॥

நற்குணனே, காட்டில் மரவுரியும் கருங்கலைமான் தோலும் அணிந்தோ, அல்லது அரசாட்சியிலோ, பேரரசர் என்னை வைத்திருக்க வல்லவர்.

2.104.21

यावत्पितरि धर्मज्ञे गौरवं लोकसत्कृतम् ।
तावद्धर्मभृतां श्रेष्ठ जनन्यामपि गौरवम् ॥ २.१०४.२१ ॥

தர்மம் அறிந்த தந்தையிடம் உலகோரால் போற்றப்படும் மரியாதை இருக்கும்வரை, தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, அன்னையிடமும் அதே மரியாதை உள்ளது.

2.104.22

एताभ्यां धर्मशीलाभ्यां वनं गच्छेति राघव ।
मातापितृभ्यामुक्तो ऽहं कथमन्यत् समाचरे ॥ २.१०४.२२ ॥

ராகவனே, தர்மசீலர்களான இந்த இருவரான தாய் தந்தையரும் 'காட்டுக்குப் போ' என்று என்னிடம் சொன்னார்கள்; நான் வேறெப்படி நடப்பேன்?

2.104.23

त्वया राज्यमयोध्यायां प्राप्तव्यं लोकसत्कृतम् ।
वस्तव्यं दण्डकारण्ये मया वल्कलवाससा ॥ २.१०४.२३ ॥

நீ அயோத்தியில் உலகோரால் போற்றப்படும் அரசாட்சியைப் பெற வேண்டும்; நானோ மரவுரி அணிந்து தண்டகாரண்யத்தில் வாழ வேண்டும்.

2.104.24

एवं कृत्वा महाराजो विभागं लोकसन्निधौ ।
व्यादिश्य च महातेजा दिवं दशरथो गतः ॥ २.१०४.२४ ॥

இவ்வாறு மகா தேஜஸ்வியான பேரரசர் தசரதர், மக்கள் முன்னிலையில் பங்கீடு செய்து, கட்டளையிட்டு, சொர்க்கத்தை அடைந்தார்.

2.104.25

स च प्रमाणं धर्मात्मा राजा लोकगुरुस्तव ।
पित्रा दत्तं यथाभागमुपभोक्तुं त्वमर्हसि ॥ २.१०४.२५ ॥

அந்த தர்மாத்மாவான அரசரே உனக்கு உலகின் குருவும் பிரமாணமும் ஆவார்; தந்தை கொடுத்த பங்கை அனுபவிப்பதே உனக்குத் தகும்.

2.104.26

चतुर्दशसमाः सौम्य दण्डकारण्यमाश्रितः ।
उपभोक्ष्ये त्वहं दत्तं भागं पित्रा महात्मना ॥ २.१०४.२६ ॥

அன்பனே, பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்து, மகாத்மாவான தந்தை கொடுத்த பங்கையே நான் அனுபவிப்பேன்.

2.104.27

यदब्रवीन्मां नरलोकसत्कृतः पिता महात्मा विबुधाधिपोपमः ।
तदेव मन्ये परमात्मनो हितं न सर्वलोकेश्वरभावमप्यहम् ॥ २.१०४.२७ ॥

மனிதர்களிடையே மதிக்கப்பட்ட, தேவேந்திரனுக்கு ஒப்பான மகாத்மாவாகிய தந்தை என்னிடம் சொன்னதையே நான் என் நன்மைக்கென எண்ணுகிறேன்; அனைத்து உலகங்களின் ஆட்சியையும் அல்ல.