Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.104
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.104.1
तं तु रामः समाज्ञाय भ्रातरं गुरुवत्सलम् ।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा प्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ २.१०४.१ ॥
Mas Rāma, reconhecendo aquele irmão dedicado aos mais velhos, começou a interrogá-lo junto com seu irmão Lakṣmaṇa.
2.104.2
किमेतदिच्छेयमहं श्रोतुं प्रव्याहृतं त्वया ।
यस्मात्त्वमागतो देशमिमं चीरजटाजिनी ॥ २.१०४.२ ॥
Desejo ouvir o que disseste: vieste a esta terra vestido de casca, cabelos emaranhados e pele de cervo.
2.104.3
किं निमित्तमिमं देशं कृष्णाजिनजटाधरः ।
हित्वा राज्यं प्रविष्टस्त्वं तत्सर्वं वक्तुमर्हसि ॥ २.१०४.३ ॥
Por que razão entraste nesta terra, trazendo pele de antílope negro e cabelo emaranhado, depois de abandonar o reino? Deverias contar-me tudo.
2.104.4
इत्युक्तः कैकयीपुत्रः काकुत्स्थेन महात्मना ।
प्रगृह्य बलवद्भूयः प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१०४.४ ॥
Assim interpelado pelo magnânimo Kākutstha, o filho de Kaikeyī, contendo-se com força, juntou as mãos e voltou a falar estas palavras.
2.104.5
आर्य्यं तातः परित्यज्य कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ।
गतः स्वर्गं महाबाहुः पुत्रशोकाभिपीडितः ॥ २.१०४.५ ॥
Nosso nobre pai nos deixou; depois de realizar um ato muito difícil, o de braços poderosos partiu para o céu, atormentado pela dor pelos filhos.
2.104.6
स्त्रिया नियुक्तः कैकेय्या मम मात्रा परन्तप ।
चकार सुमहत्पापमिदमात्मयशोहरम् ॥ २.१०४.६ ॥
Ó abrasador de inimigos, minha mãe Kaikeyī, instigada por uma mulher, cometeu este grande pecado que destrói a própria fama.
2.104.7
सा राज्यफलमप्राप्य विधवा शोककर्शिता ।
पतिष्यति महाघोरे निरये जननी मम ॥ २.१०४.७ ॥
Sem ter obtido o fruto do reino, viúva e consumida pela dor, minha mãe cairá no terrível inferno.
2.104.8
तस्य मे दासभूतस्य प्रसादं कर्त्तुमर्हसि ।
अभिषिञ्चस्व चाद्यैव राज्येनप मघवानिव ॥ २.१०४.८ ॥
Concede teu favor a mim, teu servo; hoje mesmo aceita o reino e sê consagrado como Indra.
2.104.9
इमाः प्रकृतयः सर्वा विधवा मातरश्च याः ।
त्वत्सकाशमनुप्राप्ताः प्रसादं कर्त्तुमर्हसि ॥ २.१०४.९ ॥
Todos estes súditos e as mães viúvas que vieram à tua presença, concede-lhes teu favor.
2.104.10
तदानुपूर्व्या युक्तं च युक्तं चात्मनि मानद ।
राज्यं प्राप्नुहि धर्मेण सकामान् सुहृदः कुरु ॥ २.१०४.१० ॥
Ó doador de honra! Isto é conforme a ordem e convém a ti; obtém o reino pelo dharma e faz que teus amigos tenham seus desejos satisfeitos.
2.104.11
भवत्वविधवा भूमिः समग्रा पतिना त्वया ।
शशिना विमलेनेव शारदी रजनी यथा ॥ २.१०४.११ ॥
Assim como a noite de outono resplandece com a lua sem mácula, que toda a terra, tendo-te como esposo, não fique viúva.
2.104.12
एभिश्च सचिवैः सार्द्धं शिरसा याचितो मया ।
भ्रातुः शिष्यस्य दासस्य प्रसादं कर्त्तुमर्हसि ॥ २.१०४.१२ ॥
Junto com estes ministros, de cabeça inclinada, eu te suplico: concede teu favor a mim, teu irmão, discípulo e servo.
2.104.13
तदिदं शाश्वतं पित्र्यं सर्वं प्रकृतिमण्डलम् ।
पूजितं पुरुषव्याघ्र नातिक्रमितुमर्हसि ॥ २.१०४.१३ ॥
Tigre entre os homens, não deves transgredir esta ordem eterna dos antepassados nem todo o círculo dos súditos, que é honrado.
2.104.14
एवमुक्त्वा महाबाहुः सबाष्पः कैकयीसुतः ।
रामस्य शिरसा पादौ जग्राह विधिवत्पुनः ॥ २.१०४.१४ ॥
Assim falando, o de braços poderosos, filho de Kaikeyī, com lágrimas, tomou de novo, segundo o rito, com a cabeça, os pés de Rāma.
2.104.15
तं मत्तमिव मातङ्गं निःश्वसन्तं पुनःपुनः ।
भ्रातरं भरतं रामः परिष्वज्येदमब्रवीत् ॥ २.१०४.१५ ॥
Abraçando o irmão Bharata, que suspirava repetidamente como um elefante enfurecido, Rāma disse isto.
2.104.16
कुलीनः सत्त्वसम्पन्नस्तेजस्वी चरितव्रतः ।
राज्यहेतोः कथं पापमाचरेत्त्वद्विधो जनः ॥ २.१०४.१६ ॥
Como um homem de nobre nascimento, dotado de bondade, radiante e fiel aos seus votos, como tu, cometeria um erro pelo reino?
2.104.17
न दोषं त्वयि पश्यामि सूक्ष्ममप्यरिसूदन ।
न चापि जननीं बाल्यात्त्वं विगर्हितुमर्हसि ॥ २.१०४.१७ ॥
Destruidor de inimigos, não vejo em ti sequer a menor falta; nem por infantilidade deves censurar tua mãe.
2.104.18
कामकारो महाप्राज्ञ गुरूणां सर्वदा ऽनघ ।
उपपन्नेषु दारेषु पुत्रेषु च विधीयते ॥ २.१०४.१८ ॥
Ó sapientíssimo, ó sem mácula, agir segundo a vontade dos mais velhos é sempre prescrito; e assim se ordena também quanto às esposas e filhos já crescidos.
2.104.19
वयमस्य यथा लोके सङ्ख्याताः सौम्य साधुभिः ।
भार्य्याः पुत्राश्च शिष्याश्च त्वमनु ज्ञातुमर्हसि ॥ २.१०४.१९ ॥
Assim como somos contadas pelos bons, neste mundo, como suas esposas, filhos e discípulos, és tu quem deve conceder-nos a sua permissão.
2.104.20
वने वा चीरवसनं सौम्य कृष्णाजिनाम्बरम् ।
राज्ये वापि महाराजो मां वासयितुमीश्वरः ॥ २.१०४.२० ॥
Ó gentil, seja na floresta, vestido de casca de árvore e pele de antílope negro, seja no reino, o grande rei tem o poder de me manter ali.
2.104.21
यावत्पितरि धर्मज्ञे गौरवं लोकसत्कृतम् ।
तावद्धर्मभृतां श्रेष्ठ जनन्यामपि गौरवम् ॥ २.१०४.२१ ॥
Enquanto ao pai, conhecedor do dharma, o mundo tributa honra, assim também, ó melhor dos portadores do dharma, há honra para a mãe.
2.104.22
एताभ्यां धर्मशीलाभ्यां वनं गच्छेति राघव ।
मातापितृभ्यामुक्तो ऽहं कथमन्यत् समाचरे ॥ २.१०४.२२ ॥
Ó Rāghava, estes dois pais virtuosos me disseram: 'Vai para a floresta.' Como poderia eu agir de outro modo?
2.104.23
त्वया राज्यमयोध्यायां प्राप्तव्यं लोकसत्कृतम् ।
वस्तव्यं दण्डकारण्ये मया वल्कलवाससा ॥ २.१०४.२३ ॥
Tu deves obter o reino de Ayodhyā, honrado pelo mundo; e eu devo habitar a floresta de Daṇḍaka, vestido de casca de árvore.
2.104.24
एवं कृत्वा महाराजो विभागं लोकसन्निधौ ।
व्यादिश्य च महातेजा दिवं दशरथो गतः ॥ २.१०४.२४ ॥
Assim, tendo feito a divisão na presença do povo e dado as suas ordens, o grande rei Daśaratha, de grande esplendor, partiu para o céu.
2.104.25
स च प्रमाणं धर्मात्मा राजा लोकगुरुस्तव ।
पित्रा दत्तं यथाभागमुपभोक्तुं त्वमर्हसि ॥ २.१०४.२५ ॥
Aquele rei de alma justa é a tua autoridade e o mestre do mundo. Deves usufruir da parte que teu pai te deu.
2.104.26
चतुर्दशसमाः सौम्य दण्डकारण्यमाश्रितः ।
उपभोक्ष्ये त्वहं दत्तं भागं पित्रा महात्मना ॥ २.१०४.२६ ॥
Gentil amigo, vivendo catorze anos na floresta de Daṇḍaka, usufruirei da parte que me deu meu pai magnânimo.
2.104.27
यदब्रवीन्मां नरलोकसत्कृतः पिता महात्मा विबुधाधिपोपमः ।
तदेव मन्ये परमात्मनो हितं न सर्वलोकेश्वरभावमप्यहम् ॥ २.१०४.२७ ॥
O que me disse meu pai magnânimo, honrado entre os homens e semelhante ao senhor dos deuses, isso considero o meu supremo bem, e não o domínio sobre todos os mundos.