Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.116.1
प्रतिप्रयाते भरते वसन् रामस्तपोवने ।
लक्षयामास सोद्वेगमथौत्सुक्यं तपस्विनाम् ॥ २.११६.१ ॥
Tras la partida de Bharata, Rāma, que residía en el ermitaño del bosque, notó con inquietud la agitación y el afán de los ascetas.
2.116.2
ये तत्र चित्रकूटस्य पुरस्तात्तापसाश्रमे ।
राममाश्रित्य निरतास्तानलक्षयदुत्सुकान् ॥ २.११६.२ ॥
Aquellos ascetas que, en el ermitaño al este de Citrakūṭa, se habían acogido a Rāma y estaban entregados a él, los vio inquietos.
2.116.3
नयनैर्भुकुटीभिश्च रामं निर्दिश्य शङ्किताः ।
अन्योन्यमुपजल्पन्तः शनैश्चक्रुर्मिथः कथाः ॥ २.११६.३ ॥
Señalando a Rāma con miradas y ceños, los ascetas recelosos conversaban entre sí en voz baja.
2.116.4
तेषामौत्सुक्यमालक्ष्य रामस्त्वात्मनि शङ्कितः ।
कृताञ्जलिरुवाचेदमृषिं कुलपतिं ततः ॥ २.११६.४ ॥
Al notar su agitación, Rāma se inquietó en su interior y, con las manos juntas, dijo estas palabras al sabio, jefe de la comunidad.
2.116.5
न कच्चिद्भगवन् किञ्चित्पूर्ववृत्तमिदं मयि ।
दृश्यते विकृतं येन विक्रियन्ते तपस्विनः ॥ २.११६.५ ॥
Oh venerable, ¿quizá se ve en mí alguna conducta pasada que sea errónea, por la cual los ascetas se alteran?
2.116.6
प्रमादाच्चरितं कच्चित्किञ्चिन्नावरजस्य मे ।
लक्ष्मणस्यर्षिभिर्दृष्टं नानुरूपमिवात्मनः ॥ २.११६.६ ॥
¿O quizá por descuido algún acto de mi hermano menor Lakṣmaṇa ha sido visto por los sabios, uno que no corresponde a su propia naturaleza?
2.116.7
कच्चिच्छुश्रूषमाणा वः शुश्रूषणपरा मयि ।
प्रमादाभ्युचितां वृत्तिं सीता युक्तं न वर्तते ॥ २.११६.७ ॥
¿Acaso Sītā, dedicada a servirles a ustedes y a mí, se comporta de manera impropia por descuido?
2.116.8
अथर्षिर्जरया वृद्धस्तपसा च जरां गतः ।
वेपमान इवोवाच रामं भूतदयापरम् ॥ २.११६.८ ॥
Entonces aquel sabio, envejecido por la vejez y ajado por la austeridad, temblando como si fuera, habló a Rāma, intento en la compasión por todos los seres.
2.116.9
कुतः कल्याणसत्त्वायाः कल्याणाभिरतेस्तथा ।
चलनं तात वैदेह्यास्तपस्विषु विशेषतः ॥ २.११६.९ ॥
Querido, ¿cómo podría haber vacilación en Vaidehī, cuya naturaleza es buena y que se deleita solo en el bien, especialmente hacia los ascetas?
2.116.10
त्वन्निमित्तमिदं तावत्तापसान् प्रति वर्तते ।
रक्षोभ्यस्तेन संविग्नाः कथयन्ति मिथः कथाः ॥ २.११६.१० ॥
Por tu causa esto ocurre a los ascetas; aterrorizados por los rākṣasas, se dicen entre sí estas palabras.
2.116.11
रावणावरजः कश्चित् खरो नामेह राक्षसः ।
उत्पाट्य तापसान् सर्वान् जनस्थाननिकेतनान् ॥ २.११६.११ ॥
Aquí hay un rākṣasa llamado Khara, hermano menor de Rāvaṇa, que está arrancando a todos los ascetas que habitan en Janasthāna.
2.116.12
धृष्टश्च जितकाशीं च नृशंसः पुरुषादकः ।
अवलिप्तश्च पापश्च त्वां च तात न मृष्यते ॥ २.११६.१२ ॥
Es insolente, orgulloso de sus victorias, cruel, devorador de hombres, arrogante y perverso; querido, ni siquiera te tolera a ti.
2.116.13
त्वं यदाप्रभृति ह्यस्मिन्नाश्रमे तात वर्तसे ।
तदाप्रभृति रक्षांसि विप्रकुर्वन्ति तापसान् ॥ २.११६.१३ ॥
Querido, desde que comenzaste a vivir en este ermitaño, los rākṣasas han estado acosando a los ascetas.
2.116.14
दर्शयन्ति हि बीभत्सैः क्रूरैर्भीषणकैरपि ।
नानारूपैर्विरूपैश्च रूपैर्विकृतदर्शनैः ॥ २.११६.१४ ॥
Se muestran con formas repugnantes, crueles y aterradoras, de muchas maneras, deformes y de aspecto distorsionado.
2.116.15
अप्रशस्तैरशुचिभिः सम्प्रयोज्य च तापसान् ।
प्रतिघ्नन्त्यपरान् क्षिप्रमनार्य्याः पुरतः स्थिताः ॥ २.११६.१५ ॥
Tras emplear cosas indignas e impuras contra los ascetas, estos ignobles, plantados ante ellos, abaten rápidamente también a otros.
2.116.16
तेषु तेष्वाश्रमस्थानेष्वबुद्धमवलीय च ।
रमन्ते तापसांस्तत्र नाशयन्तो ऽल्पयेतसः ॥ २.११६.१६ ॥
Ocultos e ignorados en aquellos lugares de los ermitaños, los de mente pequeña se deleitan allí, destruyendo a los ascetas.
2.116.17
अपक्षिपन्ति स्रुग्भाण्डानग्नीन् सिञ्चन्ति वारिणा ।
कलशांश्च प्रमृद्नन्ति हवने समुपस्थिते ॥ २.११६.१७ ॥
Cuando el sacrificio está preparado, arrojan los cucharones y recipientes, rocían de agua los fuegos sagrados y aplastan las vasijas.
2.116.18
तैर्दुरात्मभिरामृष्टानाश्रमान् प्रजिहासवः ।
गमनायान्यदेशस्य चोदयन्त्यृषयो ऽद्य माम् ॥ २.११६.१८ ॥
Deseosos de abandonar los ermitaños profanados por aquellos malvados, los sabios hoy me instan a ir a otra tierra.
2.116.19
तत्पुरा राम शारीरीमुपहिंसां तपस्विषु ।
दर्शयन्ति हि दुष्टास्ते त्यक्ष्याम इममाश्रमम् ॥ २.११६.१९ ॥
Por tanto, oh Rāma, esos malvados ya muestran violencia física contra los ascetas. Abandonaremos este ermitaño.
2.116.20
बहुमूलफलं चित्रमविदूरादितो वनम् ।
पुराणाश्रममेवाहं श्रयिष्ये सगणः पुनः ॥ २.११६.२० ॥
No lejos de aquí hay un bosque maravilloso, rico en raíces y frutos. Volveré a acogerme, con mi grupo, a ese antiguo ermitaño.
2.116.21
खरस्त्वय्यपि चायुक्तं पुरा तात प्रवर्त्तते ।
सहास्माभिरितो गच्छ यदि बुद्धिः प्रवर्त्तते ॥ २.११६.२१ ॥
Querido mío, Khara también se ha comportado de forma impropia contigo desde antes. Si tu mente así lo dispone, vete de aquí con nosotros.
2.116.22
सकलत्रस्य सन्देहो नित्यं यत्तस्य राघव ।
समर्थस्यापि वसतो वासो दुःखमिहाद्य ते ॥ २.११६.२२ ॥
Oh Rāghava, quien vive con su esposa siempre está expuesto al temor del peligro. Por capaz que seas, residir aquí ahora te causa pesar.
2.116.23
इत्युक्तवन्तं रामस्तं राजपुत्रस्तपस्विनम् ।
न शशाकोत्तरैर्वाक्यैरवरोद्धुं समुत्सुकः ॥ २.११६.२३ ॥
Aunque deseoso de hacerlo, el hijo del rey Rāma no logró detener con palabras de réplica a aquel asceta que así había hablado.
2.116.24
अभिनन्द्य समापृच्छ्य समाधाय च राघवम् ।
स जगामाश्रमं त्यक्त्वा कुलैः कुलपतिः सह ॥ २.११६.२४ ॥
Tras saludar a Rāghava, despedirse y tranquilizarle, el señor del clan abandonó el ermitaño junto con sus clanes.
2.116.25
रामः संसाध्य त्वृषिगणमनुगमनाद्देशात्तस्मात् कुलपतिमभिवाद्य ऋषिम् ।
सम्यक्प्रीतैस्तैरनुमत उपदिष्टार्थः पुण्यं वासाय स्वनिलयमुपसम्पेदे ॥ २.११६.२५ ॥
Tras acompañar a la asamblea de sabios, y saludar al sabio Kulapati en aquel lugar, cuando todos, plenamente complacidos, le concedieron permiso e instruyeron sobre su propósito, Rāma se dirigió a su santa morada.
2.116.26
आश्रमं त्वृषिविरहितं प्रभुः क्षणमपि न विजहौ स राघवः ।
राघवं हि सततमनुगतास्तापसाश्चार्षचरितधृतगुणाः ॥ २.११६.२६ ॥
Pero el señor Rāghava no abandonó ni un instante el ermitaño, aunque estaba privado de sabios, pues los ascetas seguían siempre a Rāghava, portando las virtudes de la conducta de los sabios.