Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.116.1
प्रतिप्रयाते भरते वसन् रामस्तपोवने ।
लक्षयामास सोद्वेगमथौत्सुक्यं तपस्विनाम् ॥ २.११६.१ ॥
Nachdem Bharata zurückgekehrt war, bemerkte Rāma, der im Waldeinsiedlerhaus wohnte, mit Unruhe die Erregung und Ungeduld der Asketen.
2.116.2
ये तत्र चित्रकूटस्य पुरस्तात्तापसाश्रमे ।
राममाश्रित्य निरतास्तानलक्षयदुत्सुकान् ॥ २.११६.२ ॥
Jene Asketen, die im Einsiedlerhaus östlich von Citrakūṭa bei Rāma Zuflucht gesucht hatten und ihm ergeben waren, sah er unruhig.
2.116.3
नयनैर्भुकुटीभिश्च रामं निर्दिश्य शङ्किताः ।
अन्योन्यमुपजल्पन्तः शनैश्चक्रुर्मिथः कथाः ॥ २.११६.३ ॥
Mit Blicken und Stirnrunzeln auf Rāma deutend, sprachen die argwöhnischen Asketen leise miteinander.
2.116.4
तेषामौत्सुक्यमालक्ष्य रामस्त्वात्मनि शङ्कितः ।
कृताञ्जलिरुवाचेदमृषिं कुलपतिं ततः ॥ २.११६.४ ॥
Als er ihre Unruhe bemerkte, wurde Rāma innerlich unruhig, und mit gefalteten Händen sprach er diese Worte zum Weisen, dem Oberhaupt der Gemeinschaft.
2.116.5
न कच्चिद्भगवन् किञ्चित्पूर्ववृत्तमिदं मयि ।
दृश्यते विकृतं येन विक्रियन्ते तपस्विनः ॥ २.११६.५ ॥
O Ehrwürdiger, zeigt sich vielleicht an mir ein früheres Verhalten, das fehlerhaft ist und durch das die Asketen erregt werden?
2.116.6
प्रमादाच्चरितं कच्चित्किञ्चिन्नावरजस्य मे ।
लक्ष्मणस्यर्षिभिर्दृष्टं नानुरूपमिवात्मनः ॥ २.११६.६ ॥
Oder vielleicht hat durch Unachtsamkeit eine Tat meines jüngeren Bruders Lakṣmaṇa die Weisen gesehen, die seinem eigenen Wesen nicht entspricht?
2.116.7
कच्चिच्छुश्रूषमाणा वः शुश्रूषणपरा मयि ।
प्रमादाभ्युचितां वृत्तिं सीता युक्तं न वर्तते ॥ २.११६.७ ॥
Verhält sich Sītā, die sich eifrig um euch und mich kümmert, vielleicht aus Unachtsamkeit unschicklich?
2.116.8
अथर्षिर्जरया वृद्धस्तपसा च जरां गतः ।
वेपमान इवोवाच रामं भूतदयापरम् ॥ २.११६.८ ॥
Da sprach jener Weise, vom Alter gebeugt und durch Askese gealtert, gleichsam zitternd, zu Rāma, der ganz auf das Mitgefühl mit den Wesen bedacht war.
2.116.9
कुतः कल्याणसत्त्वायाः कल्याणाभिरतेस्तथा ।
चलनं तात वैदेह्यास्तपस्विषु विशेषतः ॥ २.११६.९ ॥
Mein Lieber, wie könnte bei Vaidehī, deren Wesen gut ist und die sich nur am Guten erfreut, ein Wanken entstehen, zumal gegenüber Asketen?
2.116.10
त्वन्निमित्तमिदं तावत्तापसान् प्रति वर्तते ।
रक्षोभ्यस्तेन संविग्नाः कथयन्ति मिथः कथाः ॥ २.११६.१० ॥
Euretwegen geschieht dies den Asketen; von den Rākṣasas in Schrecken versetzt, reden sie so miteinander.
2.116.11
रावणावरजः कश्चित् खरो नामेह राक्षसः ।
उत्पाट्य तापसान् सर्वान् जनस्थाननिकेतनान् ॥ २.११६.११ ॥
Hier ist ein Rākṣasa namens Khara, der jüngere Bruder Rāvaṇas, der alle Asketen, die in Janasthāna wohnen, entwurzelt.
2.116.12
धृष्टश्च जितकाशीं च नृशंसः पुरुषादकः ।
अवलिप्तश्च पापश्च त्वां च तात न मृष्यते ॥ २.११६.१२ ॥
Er ist frech, auf seine Siege stolz, grausam, ein Menschenfresser, überheblich und frevelhaft; mein Lieber, er duldet selbst dich nicht.
2.116.13
त्वं यदाप्रभृति ह्यस्मिन्नाश्रमे तात वर्तसे ।
तदाप्रभृति रक्षांसि विप्रकुर्वन्ति तापसान् ॥ २.११६.१३ ॥
Lieber, seit du in dieser Einsiedelei wohnst, quälen die Rākṣasas die Asketen.
2.116.14
दर्शयन्ति हि बीभत्सैः क्रूरैर्भीषणकैरपि ।
नानारूपैर्विरूपैश्च रूपैर्विकृतदर्शनैः ॥ २.११६.१४ ॥
Sie zeigen sich in abscheulichen, grausamen, schrecklichen Gestalten, in vielerlei Formen, entstellt und verzerrt im Anblick.
2.116.15
अप्रशस्तैरशुचिभिः सम्प्रयोज्य च तापसान् ।
प्रतिघ्नन्त्यपरान् क्षिप्रमनार्य्याः पुरतः स्थिताः ॥ २.११६.१५ ॥
Nachdem sie unziemliche und unreine Dinge gegen die Asketen eingesetzt haben, erschlagen diese Unedlen, vor ihnen stehend, rasch auch andere.
2.116.16
तेषु तेष्वाश्रमस्थानेष्वबुद्धमवलीय च ।
रमन्ते तापसांस्तत्र नाशयन्तो ऽल्पयेतसः ॥ २.११६.१६ ॥
Verborgen und unbemerkt an jenen Stätten der Einsiedeleien, ergötzen sich die Kleingeistigen dort und zerstören die Asketen.
2.116.17
अपक्षिपन्ति स्रुग्भाण्डानग्नीन् सिञ्चन्ति वारिणा ।
कलशांश्च प्रमृद्नन्ति हवने समुपस्थिते ॥ २.११६.१७ ॥
Wenn das Opfer bereitsteht, werfen sie Schöpflöffel und Gefäße hin, besprengen die heiligen Feuer mit Wasser und zertrümmern die Krüge.
2.116.18
तैर्दुरात्मभिरामृष्टानाश्रमान् प्रजिहासवः ।
गमनायान्यदेशस्य चोदयन्त्यृषयो ऽद्य माम् ॥ २.११६.१८ ॥
Da sie die von jenen Bösen befleckten Einsiedeleien verlassen wollen, drängen mich die Weisen heute, in ein anderes Land zu gehen.
2.116.19
तत्पुरा राम शारीरीमुपहिंसां तपस्विषु ।
दर्शयन्ति हि दुष्टास्ते त्यक्ष्याम इममाश्रमम् ॥ २.११६.१९ ॥
Daher, o Rāma, zeigen jene Bösewichte bereits körperliche Gewalt gegen die Asketen. Wir werden diese Einsiedelei verlassen.
2.116.20
बहुमूलफलं चित्रमविदूरादितो वनम् ।
पुराणाश्रममेवाहं श्रयिष्ये सगणः पुनः ॥ २.११६.२० ॥
Nicht weit von hier liegt ein wundersamer Wald, reich an Wurzeln und Früchten. Ich werde mit meiner Gefolgschaft wieder zu jener alten Einsiedelei zurückkehren.
2.116.21
खरस्त्वय्यपि चायुक्तं पुरा तात प्रवर्त्तते ।
सहास्माभिरितो गच्छ यदि बुद्धिः प्रवर्त्तते ॥ २.११६.२१ ॥
Lieber, auch Khara verhält sich dir gegenüber schon lange unschicklich. Wenn dein Sinn so steht, so geh mit uns von hier fort.
2.116.22
सकलत्रस्य सन्देहो नित्यं यत्तस्य राघव ।
समर्थस्यापि वसतो वासो दुःखमिहाद्य ते ॥ २.११६.२२ ॥
O Rāghava, wer mit seiner Gattin lebt, ist stets der Furcht vor Gefahr ausgesetzt. Wie fähig du auch bist, hier zu wohnen bereitet dir jetzt Leid.
2.116.23
इत्युक्तवन्तं रामस्तं राजपुत्रस्तपस्विनम् ।
न शशाकोत्तरैर्वाक्यैरवरोद्धुं समुत्सुकः ॥ २.११६.२३ ॥
Obwohl er begierig darauf war, vermochte der Königssohn Rāma jenen Asketen, der so gesprochen hatte, nicht mit Gegenreden zurückzuhalten.
2.116.24
अभिनन्द्य समापृच्छ्य समाधाय च राघवम् ।
स जगामाश्रमं त्यक्त्वा कुलैः कुलपतिः सह ॥ २.११६.२४ ॥
Nachdem er Rāghava gegrüßt, sich verabschiedet und ihn beruhigt hatte, verließ der Sippenführer die Einsiedelei mit seinen Sippen.
2.116.25
रामः संसाध्य त्वृषिगणमनुगमनाद्देशात्तस्मात् कुलपतिमभिवाद्य ऋषिम् ।
सम्यक्प्रीतैस्तैरनुमत उपदिष्टार्थः पुण्यं वासाय स्वनिलयमुपसम्पेदे ॥ २.११६.२५ ॥
Nachdem Rāma die Schar der Weisen begleitet hatte, grüßte er an jenem Ort den Kulapati-Weisen. Als jene, vollkommen erfreut, ihre Zustimmung gaben und ihm den Zweck darlegten, begab er sich zu seiner heiligen Wohnstätte.
2.116.26
आश्रमं त्वृषिविरहितं प्रभुः क्षणमपि न विजहौ स राघवः ।
राघवं हि सततमनुगतास्तापसाश्चार्षचरितधृतगुणाः ॥ २.११६.२६ ॥
Doch der Herr Rāghava verließ die Einsiedelei, die ohne Weise war, keinen Augenblick, denn die Asketen folgten Rāghava stets und trugen die Tugenden des weisen Wandels.