வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.116.1
प्रतिप्रयाते भरते वसन् रामस्तपोवने ।
लक्षयामास सोद्वेगमथौत्सुक्यं तपस्विनाम् ॥ २.११६.१ ॥
பரதன் திரும்பிச் சென்ற பின், தபோவனத்தில் வசித்த ராமர் தவசிகளின் பதற்றத்தையும் ஆர்வத்தையும் கவலையுடன் கவனித்தார்.
2.116.2
ये तत्र चित्रकूटस्य पुरस्तात्तापसाश्रमे ।
राममाश्रित्य निरतास्तानलक्षयदुत्सुकान् ॥ २.११६.२ ॥
சித்திரகூடத்திற்கு முன்புறம் தபோவனத்தில் ராமரை அடைக்கலமாகக் கொண்டு அங்கே ஈடுபட்டிருந்த தவசிகளை அவர் ஆர்வத்துடன் இருப்பதாகக் கவனித்தார்.
2.116.3
नयनैर्भुकुटीभिश्च रामं निर्दिश्य शङ्किताः ।
अन्योन्यमुपजल्पन्तः शनैश्चक्रुर्मिथः कथाः ॥ २.११६.३ ॥
கண்களாலும் புருவங்களாலும் ராமரைச் சுட்டிக்காட்டி சந்தேகத்துடன் தவசிகள் ஒருவருக்கொருவர் மெதுவாகப் பேசிக்கொண்டனர்.
2.116.4
तेषामौत्सुक्यमालक्ष्य रामस्त्वात्मनि शङ्कितः ।
कृताञ्जलिरुवाचेदमृषिं कुलपतिं ततः ॥ २.११६.४ ॥
அவர்களின் ஆர்வத்தைக் கண்ட ராமர் மனதில் ஐயமுற்று, கைகூப்பி குலபதி முனிவரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
2.116.5
न कच्चिद्भगवन् किञ्चित्पूर्ववृत्तमिदं मयि ।
दृश्यते विकृतं येन विक्रियन्ते तपस्विनः ॥ २.११६.५ ॥
பகவானே, முன்பு நான் செய்த ஏதேனும் நடத்தை என்னில் கெட்டதாகத் தெரிகிறதா, அதனால் தவசிகள் கலக்கமடைகிறார்களா?
2.116.6
प्रमादाच्चरितं कच्चित्किञ्चिन्नावरजस्य मे ।
लक्ष्मणस्यर्षिभिर्दृष्टं नानुरूपमिवात्मनः ॥ २.११६.६ ॥
என் இளைய சகோதரன் லக்ஷ்மணன் அறியாமையால் ஏதேனும் செயல் செய்தானோ, அது முனிவர்களால் கவனிக்கப்பட்டு அவனுக்குத் தகாததாகத் தோன்றுகிறதோ?
2.116.7
कच्चिच्छुश्रूषमाणा वः शुश्रूषणपरा मयि ।
प्रमादाभ्युचितां वृत्तिं सीता युक्तं न वर्तते ॥ २.११६.७ ॥
சீதை உங்களுக்கும் எனக்கும் தொண்டு செய்வதில் ஈடுபட்டவள்; அவள் கவனக்குறைவால் பொருந்தாத நடத்தை எதையும் கொண்டிருக்கவில்லையே?
2.116.8
अथर्षिर्जरया वृद्धस्तपसा च जरां गतः ।
वेपमान इवोवाच रामं भूतदयापरम् ॥ २.११६.८ ॥
அப்போது முதுமையால் தளர்ந்து, தவத்தால் மூப்பை அடைந்த அந்த முனிவர், நடுங்குபவர் போல, உயிரினங்கள் மேல் கருணை கொண்ட ராமனிடம் பேசினார்.
2.116.9
कुतः कल्याणसत्त्वायाः कल्याणाभिरतेस्तथा ।
चलनं तात वैदेह्यास्तपस्विषु विशेषतः ॥ २.११६.९ ॥
அன்புள்ளவனே! நற்குணமுடையவளும் நன்மையில் மகிழ்பவளுமான வைதேகிக்கு, குறிப்பாக தவசிகளிடம், எப்படி தவறு நேரும்?
2.116.10
त्वन्निमित्तमिदं तावत्तापसान् प्रति वर्तते ।
रक्षोभ्यस्तेन संविग्नाः कथयन्ति मिथः कथाः ॥ २.११६.१० ॥
உங்கள் காரணமாகவே இது தவசிகளுக்கு நேர்கிறது; அதனால் அரக்கர்களால் அச்சமுற்ற அவர்கள் தங்களுக்குள் இவ்வாறு பேசிக்கொள்கின்றனர்.
2.116.11
रावणावरजः कश्चित् खरो नामेह राक्षसः ।
उत्पाट्य तापसान् सर्वान् जनस्थाननिकेतनान् ॥ २.११६.११ ॥
ராவணனின் இளைய சகோதரனான கரன் என்ற ஓர் அரக்கன் இங்கே இருக்கிறான்; ஜனஸ்தானத்தில் வசிக்கும் அனைத்து தவசிகளையும் அவன் பிடுங்கி எறிகிறான்.
2.116.12
धृष्टश्च जितकाशीं च नृशंसः पुरुषादकः ।
अवलिप्तश्च पापश्च त्वां च तात न मृष्यते ॥ २.११६.१२ ॥
அவன் துணிச்சலானவன், வெற்றி பெற்றதாக இறுமாப்புற்றவன், கொடியவன், மனிதனை உண்பவன், செருக்கும் பாவமும் உள்ளவன்; அன்பனே! அவன் உன்னையும் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை.
2.116.13
त्वं यदाप्रभृति ह्यस्मिन्नाश्रमे तात वर्तसे ।
तदाप्रभृति रक्षांसि विप्रकुर्वन्ति तापसान् ॥ २.११६.१३ ॥
அன்பே, நீ இந்த ஆசிரமத்தில் வசிக்கத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே அரக்கர்கள் தவசிகளைத் துன்புறுத்துகிறார்கள்.
2.116.14
दर्शयन्ति हि बीभत्सैः क्रूरैर्भीषणकैरपि ।
नानारूपैर्विरूपैश्च रूपैर्विकृतदर्शनैः ॥ २.११६.१४ ॥
அவர்கள் கொடூரமான, பயங்கரமான, அருவருப்பான பல்வேறு விகாரமான உருவங்களைக் காட்டுகிறார்கள்.
2.116.15
अप्रशस्तैरशुचिभिः सम्प्रयोज्य च तापसान् ।
प्रतिघ्नन्त्यपरान् क्षिप्रमनार्य्याः पुरतः स्थिताः ॥ २.११६.१५ ॥
அந்த அநாகரிக அரக்கர்கள் அசுத்தமான, தகாத பொருட்களைப் பயன்படுத்தி தவசிகளைத் துன்புறுத்துகிறார்கள்; முன்னால் நின்று மற்றவர்களையும் விரைவாகத் தாக்குகிறார்கள்.
2.116.16
तेषु तेष्वाश्रमस्थानेष्वबुद्धमवलीय च ।
रमन्ते तापसांस्तत्र नाशयन्तो ऽल्पयेतसः ॥ २.११६.१६ ॥
அந்தந்த ஆசிரமங்களில் மறைந்தும், அறியப்படாமலும் இருந்துகொண்டு, சிறு மனம் கொண்ட அவர்கள் தவசிகளை அழித்து அங்கே மகிழ்கிறார்கள்.
2.116.17
अपक्षिपन्ति स्रुग्भाण्डानग्नीन् सिञ्चन्ति वारिणा ।
कलशांश्च प्रमृद्नन्ति हवने समुपस्थिते ॥ २.११६.१७ ॥
யாகம் நடைபெறும்போது அவர்கள் ஸ்ருக் முதலிய பாத்திரங்களை எறிகிறார்கள், அக்கினிகளின் மேல் நீர் தெளிக்கிறார்கள், கலசங்களை நசுக்குகிறார்கள்.
2.116.18
तैर्दुरात्मभिरामृष्टानाश्रमान् प्रजिहासवः ।
गमनायान्यदेशस्य चोदयन्त्यृषयो ऽद्य माम् ॥ २.११६.१८ ॥
அந்தத் தீயவர்களால் தீட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆசிரமங்களை விட்டுவிடும் விருப்பத்துடன், இன்று ரிஷிகள் வேறு நாட்டுக்குப் போகும்படி என்னைத் தூண்டுகிறார்கள்.
2.116.19
तत्पुरा राम शारीरीमुपहिंसां तपस्विषु ।
दर्शयन्ति हि दुष्टास्ते त्यक्ष्याम इममाश्रमम् ॥ २.११६.१९ ॥
ஆகையால் ராமா, அந்தத் தீயவர்கள் ஏற்கனவே தவசிகள்மீது உடல்ரீதியான தீங்கு இழைத்து வருகிறார்கள். நாம் இந்த ஆசிரமத்தை விட்டுவிடுவோம்.
2.116.20
बहुमूलफलं चित्रमविदूरादितो वनम् ।
पुराणाश्रममेवाहं श्रयिष्ये सगणः पुनः ॥ २.११६.२० ॥
இங்கிருந்து அருகிலுள்ள ஒரு அழகிய காடு, அங்கு ஏராளமான கிழங்குகளும் பழங்களும் உள்ளன. நான் என் கூட்டத்துடன் அந்தப் பழைய ஆசிரமத்தையே மீண்டும் நாடுவேன்.
2.116.21
खरस्त्वय्यपि चायुक्तं पुरा तात प्रवर्त्तते ।
सहास्माभिरितो गच्छ यदि बुद्धिः प्रवर्त्तते ॥ २.११६.२१ ॥
அன்பே, கரன் உன்னிடமும் முன்பே தவறாக நடந்து வருகிறான். உன் மனம் அவ்வாறு இருந்தால், எங்களுடன் இங்கிருந்து செல்.
2.116.22
सकलत्रस्य सन्देहो नित्यं यत्तस्य राघव ।
समर्थस्यापि वसतो वासो दुःखमिहाद्य ते ॥ २.११६.२२ ॥
ஓ ராகவா, மனைவியுடன் வாழ்பவனுக்கு எப்போதும் இடர் குறித்த அச்சம் உண்டு. நீ எவ்வளவு வலிமையுடையவனாக இருந்தாலும், இங்கே வாழ்வது இப்போது உனக்குத் துன்பமே.
2.116.23
इत्युक्तवन्तं रामस्तं राजपुत्रस्तपस्विनम् ।
न शशाकोत्तरैर्वाक्यैरवरोद्धुं समुत्सुकः ॥ २.११६.२३ ॥
இவ்வாறு பேசிய அந்தத் தவசியை, அரசகுமாரன் ராமன் மறுமொழி வார்த்தைகளால் தடுக்க இயலவில்லை; அவ்வாறு செய்ய அவன் ஆவல் கொண்டிருந்தும்.
2.116.24
अभिनन्द्य समापृच्छ्य समाधाय च राघवम् ।
स जगामाश्रमं त्यक्त्वा कुलैः कुलपतिः सह ॥ २.११६.२४ ॥
ராகவனை வாழ்த்தி, விடைபெற்று, அவனுக்கு ஆறுதல் கூறி, அந்தக் குலபதி தன் குடும்பங்களுடன் ஆசிரமத்தை விட்டுச் சென்றார்.
2.116.25
रामः संसाध्य त्वृषिगणमनुगमनाद्देशात्तस्मात् कुलपतिमभिवाद्य ऋषिम् ।
सम्यक्प्रीतैस्तैरनुमत उपदिष्टार्थः पुण्यं वासाय स्वनिलयमुपसम्पेदे ॥ २.११६.२५ ॥
ருஷிகளின் கூட்டத்தை அனுப்பிய பின், அந்த இடத்திலிருந்து குலபதி முனிவரை வணங்கி, அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அனுமதியளித்து நோக்கத்தை உபதேசித்த பின், ராமன் தன் புனித வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்.
2.116.26
आश्रमं त्वृषिविरहितं प्रभुः क्षणमपि न विजहौ स राघवः ।
राघवं हि सततमनुगतास्तापसाश्चार्षचरितधृतगुणाः ॥ २.११६.२६ ॥
ருஷிகளற்ற ஆசிரமத்தை அந்தப் பிரபு ராகவன் ஒரு கணமும் விட்டுச் செல்லவில்லை. ராகவனைத் தொடர்ந்து தவசிகள் எப்போதும் சென்றனர்; அவர்கள் முனிவர்களின் நடத்தையின் குணங்களைத் தாங்கியிருந்தனர்.