رامايانا فالميكي · السارغا 2.119
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.119.1
अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम् ।
पर्य्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्याघ्राय मैथिलीम् ॥ २.११९.१ ॥
فجمعت أنسويا، العارفة بالدهرما، بعد أن سمعت تلك الحكاية العظيمة، ميثيلي بذراعيها وشمّت رأسها.
2.119.2
व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया ।
यथा स्वयम्वरं वृत्तं तत्सर्वं हि श्रुतं मया ।
रमे ऽहं कथया ते तु दृढं मधुरभाषिणि ॥ २.११९.२ ॥
يا ذات الكلام الحلو، لقد تكلمتِ بكلمات واضحة وعبارات جميلة وعذبة، وكل ما جرى في السوايامفارا سمعته. وإني لأفرح كثيراً بحكايتك.
2.119.3
रविरस्तं गतः श्रीमानुपोह्य रजनीं शिवाम् ।
दिवसं प्रतिकीर्णानामाहारार्थं पतत्ऺित्रणाम् ।
सन्ध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः ॥ २.११९.३ ॥
غابت الشمس المتألقة، وأقبل الليل المبارك. ويُسمع صوت الطيور التي تفرّقت نهاراً طلباً للطعام، والتي اختبأت عند الغسق للنوم.
2.119.4
एते चाप्यभिषेकार्द्रा मुनयः कलशोद्यताः ।
सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः ॥ २.११९.४ ॥
ويعود هؤلاء الحكماء أيضاً، مبتلّين من الاغتسال الطقسي، رافعين أوعية الماء، وثيابهم من اللحاء قد تشبعت بالماء، عائدين معاً.
2.119.5
ऋषीणामग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपूर्वकम् ।
कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः ॥ २.११९.५ ॥
في قرابين النار التي يقدمها الحكماء، أُديت الذبائح وفق الأصول؛ ويُرى الدخان بلون عنق الحمامة، يتحرك مع الريح.
2.119.6
अल्पपर्णाहि तरवो घनीभूताः समन्ततः ।
विप्रकृष्टेपि देशे ऽस्मिन्न प्रकाशन्ति वै दिशः ॥ २.११९.६ ॥
وإن كانت بعيدة عن هذا المكان، فإن الأشجار، القليلة الأوراق والكثيفة من كل جانب، لا تُنير جهات هذه الناحية.
2.119.7
रजनीचरसत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः ।
तपोवनमृगा ह्येते वेदितीर्थेषु शेरते ॥ २.११९.७ ॥
تجوب الكائنات الليلية في كل مكان، وهذه الغزلان من غابة التقشف ترقد عند مواضع المذابح المقدسة.
2.119.8
सम्प्रवृद्धा निशा सीते नक्षत्रसमलङ्कृता ।
जोत्स्नाप्रावरणश्चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे ॥ २.११९.८ ॥
يا سيتا، قد تقدّم الليل وامتلأ، مزيّنًا بالنجوم؛ والقمر، متوشّحًا بضوء القمر كرداء، يُرى طالعًا في السماء.
2.119.9
गम्यतामनुजानामि रामस्यानुचरी भव ।
कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता ॥ २.११९.९ ॥
اذهبي، فأنا آذن لكِ؛ كوني تابعةً لراما. لقد أرضيتِني بكلامٍ عذب.
2.119.10
अलङ्कुरु च तावत्त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि ।
प्रीतिं जनय मे वत्से दिव्यालङ्कारशोभिता ॥ २.११९.१० ॥
يا مايثيلي، تزيّني الآن أمام عينيّ؛ يا عزيزتي، متألّقةً بالحليّ الإلهيّة، امنحيني السرور.
2.119.11
सा तथा समलंकृत्य सीता सुरसुतोपमा ।
प्रणम्य शिरसा तस्यै रामं त्वभिमुखी ययौ ॥ २.११९.११ ॥
هكذا، وقد تزيّنت حسنًا، كانت سيتا كابنة الآلهة؛ انحنت برأسها أمام تلك الإلهة، ومضت نحو راما والوجه متجه إليه.
2.119.12
तथा तु भूषितां सीतां ददर्श वदतां वरः ।
राघवः प्रीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष च ॥ २.११९.१२ ॥
رأى راغافا، أفضل المتكلمين، سيتا متزيّنةً هكذا، ففرح بهدية المودّة من المتعبّدة.
2.119.13
न्यवेदयत्ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली ।
प्रीतिदानं तपस्विन्या वसनाभरणस्रजम् ॥ २.११९.१३ ॥
فأخبرت ماثيلي سيتا راما بكل شيء: هدايا المودة من الزاهدة — الثياب والحلي والإكليل.
2.119.14
प्रहृष्टस्त्वभवद्रामो लक्ष्मणश्च महारथः ।
मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभाम् ॥ २.११९.१४ ॥
فرح راما والمحارب العظيم لاكشمانا حين رأيا حُسن معاملة ماثيلي، وهي نادرة بين البشر.
2.119.15
ततस्तां शर्वरीं प्रीतः पुण्यां शशिनिभाननः ।
अर्चितस्तापसैः सिद्धैरुवास रघुनन्दनः ॥ २.११९.१५ ॥
ثم أمضى راما، ذو الوجه كالقمر وفخر آل راغو، تلك الليلة المقدسة مسرورًا، مُكرَّمًا من الزهاد والحكماء الكاملين.
2.119.16
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामभिषिच्य हुताग्निकान् ।
आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ तापसान् वनगोचरान् ॥ २.११९.१६ ॥
وبعد أن انقضت تلك الليلة، سكب النمران بين البشر القرابين في النيران المقدسة، ثم استأذنا الزهاد المقيمين في الغابة.
2.119.17
तावूचुस्ते वनचरास्तापसा धर्मचारिणः ।
वनस्य तस्य सञ्चारं राक्षसैः समभिप्लुतम् ॥ २.११९.१७ ॥
فقال لهما أولئك الزهاد المقيمون في الغابة، المتّبعون للدارما، إن الطريق عبر تلك الغابة تغمره الراكشاسا.
2.119.18
रक्षांसि पुरुषादानि नानारूपाणि राघव ।
वसन्त्यस्मिन् महारण्ये व्यालाश्च रुधिराशनाः ॥ २.११९.१८ ॥
يا راغافا، في هذه الغابة العظيمة يسكن راكشاسا من أشكال شتى يفترسون البشر، ووحوش ضارية تشرب الدم.
2.119.19
उच्छिष्टं वा प्रमत्तं वा तापसं धर्मचारिणम् ।
अदन्त्यस्मिन् महारण्ये तान्निवारय राघव ॥ २.११९.१९ ॥
في هذه الغابة الكبيرة يفترسون حتى البقايا والغافلين والزاهد الذي يسلك الدارما. يا راغافا، كفّهم.
2.119.20
एष पन्था महर्षीणां फलान्याहरतां वने ।
अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं राघव ते क्षमम् ॥ २.११९.२० ॥
هذا هو طريق كبار الحكماء الذين يجمعون الثمار في الغابة. يا راغافا، يليق بك أن تدخل هذه الغابة الوعرة بهذا الطريق.
2.119.21
इतीव तैः प्राञ्जलिभिस्तपस्विभिर्द्विजैः कृतः स्वस्त्ययनः परं तपः ।
वनं सभार्य्यः प्रविऺवेश राघवः सलक्ष्मणः सूर्य्यमिवाभ्रमण्डलम् ॥ २.११९.२१ ॥
وهكذا، ومن أيديهم المضمومة، بارك الزهاد والبراهمة المولودون مرتين بالسلامة لهذا التقشف الأعلى. ثم دخل راغافا الغابة مع زوجته ولاكشمانا، كما تدخل الشمس قرص الغيوم.