Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.119
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.119.1
अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम् ।
पर्य्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्याघ्राय मैथिलीम् ॥ २.११९.१ ॥
Anasūyā, conocedora del dharma, tras escuchar aquel gran relato, abrazó a Maithilī con ambos brazos y olió su cabeza.
2.119.2
व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया ।
यथा स्वयम्वरं वृत्तं तत्सर्वं हि श्रुतं मया ।
रमे ऽहं कथया ते तु दृढं मधुरभाषिणि ॥ २.११९.२ ॥
¡Oh, tú que hablas con dulzura!, has hablado de modo admirable, con sílabas y palabras claras; todo lo ocurrido en el svayaṃvara lo he oído. Me alegro mucho con tu relato.
2.119.3
रविरस्तं गतः श्रीमानुपोह्य रजनीं शिवाम् ।
दिवसं प्रतिकीर्णानामाहारार्थं पतत्ऺित्रणाम् ।
सन्ध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः ॥ २.११९.३ ॥
El resplandeciente sol se ha puesto y ha llegado la noche auspiciosa. Se oye el sonido de las aves que se dispersaron de día en busca de alimento y de las que se ocultaron al crepúsculo para dormir.
2.119.4
एते चाप्यभिषेकार्द्रा मुनयः कलशोद्यताः ।
सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः ॥ २.११९.४ ॥
Estos sabios también, empapados por el baño ritual y con sus vasijas de agua en alto, regresan juntos, con sus vestiduras de corteza empapadas.
2.119.5
ऋषीणामग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपूर्वकम् ।
कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः ॥ २.११९.५ ॥
En los sacrificios de fuego de los sabios se han hecho las ofrendas según el rito; se ve el humo del color del cuello de una paloma, agitado por el viento.
2.119.6
अल्पपर्णाहि तरवो घनीभूताः समन्ततः ।
विप्रकृष्टेपि देशे ऽस्मिन्न प्रकाशन्ति वै दिशः ॥ २.११९.६ ॥
Aunque lejos de este lugar, los árboles, de pocas hojas y densos por todas partes, no iluminan los rumbos de esta región.
2.119.7
रजनीचरसत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः ।
तपोवनमृगा ह्येते वेदितीर्थेषु शेरते ॥ २.११९.७ ॥
Criaturas que vagan de noche merodean por todas partes, y estos ciervos del bosque de penitencia yacen en los lugares sagrados de los altares.
2.119.8
सम्प्रवृद्धा निशा सीते नक्षत्रसमलङ्कृता ।
जोत्स्नाप्रावरणश्चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे ॥ २.११९.८ ॥
Oh Sītā, la noche ha avanzado profundamente, adornada de estrellas; la luna, envuelta en luz de luna como un manto, se ve elevada en el cielo.
2.119.9
गम्यतामनुजानामि रामस्यानुचरी भव ।
कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता ॥ २.११९.९ ॥
Ve, te doy mi permiso; sé la servidora de Rāma. Al hablar con tanta dulzura me has complacido.
2.119.10
अलङ्कुरु च तावत्त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि ।
प्रीतिं जनय मे वत्से दिव्यालङ्कारशोभिता ॥ २.११९.१० ॥
Oh Maithilī, adórnate ahora ante mis propios ojos; oh querida hija, resplandeciente con adornos divinos, dame alegría.
2.119.11
सा तथा समलंकृत्य सीता सुरसुतोपमा ।
प्रणम्य शिरसा तस्यै रामं त्वभिमुखी ययौ ॥ २.११९.११ ॥
Así, habiéndose adornado bien, Sītā, semejante a una hija de los dioses, inclinó la cabeza ante aquella diosa y se marchó, volviendo su rostro hacia Rāma.
2.119.12
तथा तु भूषितां सीतां ददर्श वदतां वरः ।
राघवः प्रीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष च ॥ २.११९.१२ ॥
El mejor de los oradores, Rāghava, vio a Sītā así adornada, y se alegró por el regalo de afecto de la mujer asceta.
2.119.13
न्यवेदयत्ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली ।
प्रीतिदानं तपस्विन्या वसनाभरणस्रजम् ॥ २.११९.१३ ॥
Entonces Sītā, la Maithilī, le contó a Rāma todo: los regalos de afecto de la asceta — vestidos, adornos y guirnalda.
2.119.14
प्रहृष्टस्त्वभवद्रामो लक्ष्मणश्च महारथः ।
मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभाम् ॥ २.११९.१४ ॥
Rāma y Lakṣmaṇa, el gran guerrero, se alegraron al ver la cortesía de la Maithilī, tan rara entre los hombres.
2.119.15
ततस्तां शर्वरीं प्रीतः पुण्यां शशिनिभाननः ।
अर्चितस्तापसैः सिद्धैरुवास रघुनन्दनः ॥ २.११९.१५ ॥
Entonces Rāma, el de rostro de luna, delicia de los Raghu, complacido y honrado por los ascetas y los sabios perfectos, pasó aquella noche sagrada.
2.119.16
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामभिषिच्य हुताग्निकान् ।
आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ तापसान् वनगोचरान् ॥ २.११९.१६ ॥
Pasada aquella noche, los dos tigres entre los hombres, tras ofrecer libaciones a los fuegos sagrados, se despidieron de los ascetas que habitan el bosque.
2.119.17
तावूचुस्ते वनचरास्तापसा धर्मचारिणः ।
वनस्य तस्य सञ्चारं राक्षसैः समभिप्लुतम् ॥ २.११९.१७ ॥
Entonces aquellos ascetas del bosque, que siguen el dharma, les dijeron a los dos que el camino por aquel bosque está infestado de rākṣasas.
2.119.18
रक्षांसि पुरुषादानि नानारूपाणि राघव ।
वसन्त्यस्मिन् महारण्ये व्यालाश्च रुधिराशनाः ॥ २.११९.१८ ॥
¡Oh Rāghava! En este gran bosque habitan rākṣasas de muchas formas que devoran hombres, y fieras que beben sangre.
2.119.19
उच्छिष्टं वा प्रमत्तं वा तापसं धर्मचारिणम् ।
अदन्त्यस्मिन् महारण्ये तान्निवारय राघव ॥ २.११९.१९ ॥
En este gran bosque devoran a los descuidados, a los que han quedado atrás, o al asceta que sigue el dharma. Oh Rāghava, detenlos.
2.119.20
एष पन्था महर्षीणां फलान्याहरतां वने ।
अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं राघव ते क्षमम् ॥ २.११९.२० ॥
Este es el camino de los grandes sabios que recogen frutos en el bosque. Oh Rāghava, por este camino te corresponde entrar en este bosque impenetrable.
2.119.21
इतीव तैः प्राञ्जलिभिस्तपस्विभिर्द्विजैः कृतः स्वस्त्ययनः परं तपः ।
वनं सभार्य्यः प्रविऺवेश राघवः सलक्ष्मणः सूर्य्यमिवाभ्रमण्डलम् ॥ २.११९.२१ ॥
Así, con las manos juntas, los ascetas y los brahmanes de doble nacimiento pronunciaron la bendición de bienestar para la suprema austeridad. Entonces Rāghava entró en el bosque con su esposa y Lakṣmaṇa, como el sol entra en un disco de nubes.