வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.119
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.119.1
अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम् ।
पर्य्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्याघ्राय मैथिलीम् ॥ २.११९.१ ॥
தர்மத்தை அறிந்த அனசூயா அந்தப் பெரிய கதையைக் கேட்டு, இரு கைகளாலும் மைதிலியை அணைத்து, அவளுடைய தலையை முகர்ந்தாள்.
2.119.2
व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया ।
यथा स्वयम्वरं वृत्तं तत्सर्वं हि श्रुतं मया ।
रमे ऽहं कथया ते तु दृढं मधुरभाषिणि ॥ २.११९.२ ॥
இனிமையாகப் பேசுபவளே, நீ தெளிவான சொற்களிலும் பதங்களிலும் அழகாகவும் இனிமையாகவும் சொன்னாய்; சுயம்வரம் எவ்வாறு நடந்ததோ அதையெல்லாம் நான் கேட்டேன். உன் கதையால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்.
2.119.3
रविरस्तं गतः श्रीमानुपोह्य रजनीं शिवाम् ।
दिवसं प्रतिकीर्णानामाहारार्थं पतत्ऺित्रणाम् ।
सन्ध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः ॥ २.११९.३ ॥
ஒளிமிக்க சூரியன் அஸ்தமித்தான்; மங்கலமான இரவு வந்தது. பகலில் உணவுக்காகச் சிதறிய பறவைகளின், அந்தி வேளையில் உறக்கத்திற்காக ஒளிந்த பறவைகளின் ஒலி கேட்கிறது.
2.119.4
एते चाप्यभिषेकार्द्रा मुनयः कलशोद्यताः ।
सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः ॥ २.११९.४ ॥
நீராடலால் நனைந்து, கலசங்களை உயர்த்திய இந்த முனிவர்களும் நீரில் நனைந்த மரவுரி ஆடைகளுடன் ஒன்றாகத் திரும்பி வருகின்றனர்.
2.119.5
ऋषीणामग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपूर्वकम् ।
कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः ॥ २.११९.५ ॥
முனிவர்களின் அக்னிஹோத்திரங்களில் முறைப்படி ஆகுதிகள் சொரியப்பட்டன; காற்றால் எழுப்பப்பட்ட, புறாவின் உடல் போன்ற சிவப்புச் சாயலுடைய புகை காணப்படுகிறது.
2.119.6
अल्पपर्णाहि तरवो घनीभूताः समन्ततः ।
विप्रकृष्टेपि देशे ऽस्मिन्न प्रकाशन्ति वै दिशः ॥ २.११९.६ ॥
இங்கிருந்து தொலைவில் இருந்தாலும், இலைகள் குறைந்து எங்கும் அடர்ந்து வளர்ந்த மரங்கள் இந்தப் பகுதியின் திசைகளை ஒளிரச் செய்யவில்லை.
2.119.7
रजनीचरसत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः ।
तपोवनमृगा ह्येते वेदितीर्थेषु शेरते ॥ २.११९.७ ॥
இரவில் திரியும் உயிரினங்கள் எங்கும் உலவுகின்றன; தவவனத்து மான்கள் வேதி-தீர்த்தங்களில் படுத்துறங்குகின்றன.
2.119.8
सम्प्रवृद्धा निशा सीते नक्षत्रसमलङ्कृता ।
जोत्स्नाप्रावरणश्चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे ॥ २.११९.८ ॥
சீதா, இரவு முழுதாக வளர்ந்துவிட்டது; நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. நிலவொளி போர்வையாகக் கொண்ட சந்திரன் வானில் எழுந்து தெரிகிறான்.
2.119.9
गम्यतामनुजानामि रामस्यानुचरी भव ।
कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता ॥ २.११९.९ ॥
செல்லலாம், நான் அனுமதிக்கிறேன்; ராமனின் தொண்டியாக இரு. இனிமையாகப் பேசி நீ என்னை மகிழ்வித்தாய்.
2.119.10
अलङ्कुरु च तावत्त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि ।
प्रीतिं जनय मे वत्से दिव्यालङ्कारशोभिता ॥ २.११९.१० ॥
மைதிலி, இப்போது என் கண் முன்னே நீ அலங்கரித்துக்கொள். அன்புக் குழந்தையே, தெய்வீக அணிகளால் ஒளிர்ந்து எனக்கு மகிழ்ச்சி அளி.
2.119.11
सा तथा समलंकृत्य सीता सुरसुतोपमा ।
प्रणम्य शिरसा तस्यै रामं त्वभिमुखी ययौ ॥ २.११९.११ ॥
தேவமகளுக்கு ஒப்பான சீதை இவ்வாறு நன்கு அலங்கரித்துக்கொண்டு, தலை வணங்கி அந்தத் தேவியை வணங்கி, ராமனை நோக்கிச் சென்றாள்.
2.119.12
तथा तु भूषितां सीतां ददर्श वदतां वरः ।
राघवः प्रीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष च ॥ २.११९.१२ ॥
பேசுவோரில் சிறந்தவனான ராகவன் இவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்ட சீதையைக் கண்டான்; தவசினியின் அன்புப் பரிசால் மகிழ்ந்தான்.
2.119.13
न्यवेदयत्ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली ।
प्रीतिदानं तपस्विन्या वसनाभरणस्रजम् ॥ २.११९.१३ ॥
அப்போது மைதிலி சீதை, தபஸ்வினி அளித்த அன்புப் பரிசுகளான ஆடைகள், அணிகலன்கள், மாலை ஆகியவற்றை ராமனிடம் முழுவதுமாகத் தெரிவித்தாள்.
2.119.14
प्रहृष्टस्त्वभवद्रामो लक्ष्मणश्च महारथः ।
मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभाम् ॥ २.११९.१४ ॥
மனிதர்களிடையே மிகவும் அரிதான மைதிலியின் அந்த நற்செயலைக் கண்டு ராமனும் மகாரதி லட்சுமணனும் மகிழ்ந்தனர்.
2.119.15
ततस्तां शर्वरीं प्रीतः पुण्यां शशिनिभाननः ।
अर्चितस्तापसैः सिद्धैरुवास रघुनन्दनः ॥ २.११९.१५ ॥
பின்னர் சந்திரமுகம் கொண்ட ரகுநந்தனன் ராமன், அந்தப் புனித இரவில் மகிழ்ச்சியுடன் தவசிகளாலும் சித்தர்களாலும் போற்றப்பட்டு தங்கினான்.
2.119.16
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामभिषिच्य हुताग्निकान् ।
आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ तापसान् वनगोचरान् ॥ २.११९.१६ ॥
அந்த இரவு கழிந்ததும், ஹோமம் செய்த தவசிகளிடம் இரு நரவியாக்ரர்களும் விடைபெற்றனர்.
2.119.17
तावूचुस्ते वनचरास्तापसा धर्मचारिणः ।
वनस्य तस्य सञ्चारं राक्षसैः समभिप्लुतम् ॥ २.११९.१७ ॥
அப்போது தர்மம் பின்பற்றும் அந்த வனவாசி தவசிகள் இருவரிடமும் அந்த வனப் பாதை ராட்சசர்களால் நிரம்பியிருக்கிறது என்று கூறினர்.
2.119.18
रक्षांसि पुरुषादानि नानारूपाणि राघव ।
वसन्त्यस्मिन् महारण्ये व्यालाश्च रुधिराशनाः ॥ २.११९.१८ ॥
ராகவா! இந்தப் பெரிய காட்டில் பல உருவம் கொண்ட மனிதனை உண்ணும் ராட்சசர்களும், இரத்தம் குடிக்கும் கொடிய மிருகங்களும் வாழ்கின்றன.
2.119.19
उच्छिष्टं वा प्रमत्तं वा तापसं धर्मचारिणम् ।
अदन्त्यस्मिन् महारण्ये तान्निवारय राघव ॥ २.११९.१९ ॥
இந்தப் பெரிய காட்டில் எச்சில் பட்டவரையோ, கவனக்குறைவானவரையோ, அல்லது தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் தவசியையோ அவை உண்கின்றன. ராகவா, அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்.
2.119.20
एष पन्था महर्षीणां फलान्याहरतां वने ।
अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं राघव ते क्षमम् ॥ २.११९.२० ॥
காட்டில் பழங்கள் சேகரிக்கும் மகரிஷிகளின் வழி இதுவே. ராகவா, இந்த வழியாகவே இந்தக் கடக்க முடியாத காட்டுக்குச் செல்வது உங்களுக்குத் தகும்.
2.119.21
इतीव तैः प्राञ्जलिभिस्तपस्विभिर्द्विजैः कृतः स्वस्त्ययनः परं तपः ।
वनं सभार्य्यः प्रविऺवेश राघवः सलक्ष्मणः सूर्य्यमिवाभ्रमण्डलम् ॥ २.११९.२१ ॥
தவசிகளும் பிராமணர்களும் கைகூப்பி இவ்வாறு பரம தவத்திற்கான சுவஸ்தி மங்கலத்தைச் செய்தனர். பின்பு மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் ராகவன் காட்டுக்குள் நுழைந்தான், மேகமண்டலத்தில் சூரியன் நுழைவதுபோல்.