Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.119
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.119.1
अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम् ।
पर्य्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्याघ्राय मैथिलीम् ॥ २.११९.१ ॥
Anasūyā, que conhecia o dharma, tendo ouvido aquela grande narrativa, abraçou Maithilī com ambos os braços e aspirou sua cabeça.
2.119.2
व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया ।
यथा स्वयम्वरं वृत्तं तत्सर्वं हि श्रुतं मया ।
रमे ऽहं कथया ते तु दृढं मधुरभाषिणि ॥ २.११९.२ ॥
Ó tu, de fala doce, falaste de modo admirável, com sílabas e palavras claras; tudo o que se passou no svayaṃvara ouvi. Alegro-me muito com a tua narrativa.
2.119.3
रविरस्तं गतः श्रीमानुपोह्य रजनीं शिवाम् ।
दिवसं प्रतिकीर्णानामाहारार्थं पतत्ऺित्रणाम् ।
सन्ध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः ॥ २.११९.३ ॥
O sol radiante se pôs e chegou a noite auspiciosa. Ouve-se o som das aves que se espalharam de dia em busca de alimento e das que se esconderam ao crepúsculo para dormir.
2.119.4
एते चाप्यभिषेकार्द्रा मुनयः कलशोद्यताः ।
सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः ॥ २.११९.४ ॥
Estes sábios também, molhados pelo banho ritual e erguendo os seus cântaros, regressam juntos, com as vestes de casca encharcadas de água.
2.119.5
ऋषीणामग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपूर्वकम् ।
कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः ॥ २.११९.५ ॥
Nos sacrifícios de fogo dos sábios, as oblações foram feitas segundo a regra; vê-se a fumaça da cor do pescoço de uma pomba, agitada pelo vento.
2.119.6
अल्पपर्णाहि तरवो घनीभूताः समन्ततः ।
विप्रकृष्टेपि देशे ऽस्मिन्न प्रकाशन्ति वै दिशः ॥ २.११९.६ ॥
Embora longe deste lugar, as árvores, de poucas folhas e densas por toda parte, não iluminam as direções desta região.
2.119.7
रजनीचरसत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः ।
तपोवनमृगा ह्येते वेदितीर्थेषु शेरते ॥ २.११९.७ ॥
Criaturas que vagam à noite andam por todos os lados, e estes veados da floresta de penitência repousam nos lugares sagrados dos altares.
2.119.8
सम्प्रवृद्धा निशा सीते नक्षत्रसमलङ्कृता ।
जोत्स्नाप्रावरणश्चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे ॥ २.११९.८ ॥
Ó Sītā, a noite avançou profundamente, adornada de estrelas; a lua, envolta em luz de luar como num manto, surge erguida no céu.
2.119.9
गम्यतामनुजानामि रामस्यानुचरी भव ।
कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता ॥ २.११९.९ ॥
Vai, dou-te minha licença; sê a serva de Rāma. Ao falar tão docemente, tu me satisfizeste.
2.119.10
अलङ्कुरु च तावत्त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि ।
प्रीतिं जनय मे वत्से दिव्यालङ्कारशोभिता ॥ २.११९.१० ॥
Ó Maithilī, adorna-te agora diante dos meus próprios olhos; ó querida filha, radiante com ornamentos divinos, dá-me alegria.
2.119.11
सा तथा समलंकृत्य सीता सुरसुतोपमा ।
प्रणम्य शिरसा तस्यै रामं त्वभिमुखी ययौ ॥ २.११९.११ ॥
Assim, bem adornada, Sītā, semelhante a uma filha dos deuses, inclinou a cabeça diante daquela deusa e partiu, voltando o rosto para Rāma.
2.119.12
तथा तु भूषितां सीतां ददर्श वदतां वरः ।
राघवः प्रीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष च ॥ २.११९.१२ ॥
O melhor dos oradores, Rāghava, viu Sītā assim adornada, e alegrou-se com o presente de afeto da mulher asceta.
2.119.13
न्यवेदयत्ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली ।
प्रीतिदानं तपस्विन्या वसनाभरणस्रजम् ॥ २.११९.१३ ॥
Então Sītā, a Maithilī, relatou a Rāma tudo: os presentes de afeto da asceta — vestes, adornos e guirlanda.
2.119.14
प्रहृष्टस्त्वभवद्रामो लक्ष्मणश्च महारथः ।
मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभाम् ॥ २.११९.१४ ॥
Rāma e o grande guerreiro Lakṣmaṇa alegraram-se ao ver o gesto de cortesia da Maithilī, tão raro entre os humanos.
2.119.15
ततस्तां शर्वरीं प्रीतः पुण्यां शशिनिभाननः ।
अर्चितस्तापसैः सिद्धैरुवास रघुनन्दनः ॥ २.११९.१५ ॥
Então Rāma, de rosto de lua, alegria dos Raghu, satisfeito e honrado pelos ascetas e sábios perfeitos, passou aquela noite sagrada.
2.119.16
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामभिषिच्य हुताग्निकान् ।
आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ तापसान् वनगोचरान् ॥ २.११९.१६ ॥
Passada aquela noite, os dois tigres entre os homens, tendo feito libações aos fogos sagrados, despediram-se dos ascetas que habitam a floresta.
2.119.17
तावूचुस्ते वनचरास्तापसा धर्मचारिणः ।
वनस्य तस्य सञ्चारं राक्षसैः समभिप्लुतम् ॥ २.११९.१७ ॥
Então aqueles ascetas da floresta, que seguem o dharma, disseram aos dois que a rota por aquela floresta está infestada de rākṣasas.
2.119.18
रक्षांसि पुरुषादानि नानारूपाणि राघव ।
वसन्त्यस्मिन् महारण्ये व्यालाश्च रुधिराशनाः ॥ २.११९.१८ ॥
Ó Rāghava, nesta grande floresta habitam rākṣasas de muitas formas que devoram homens, e feras que bebem sangue.
2.119.19
उच्छिष्टं वा प्रमत्तं वा तापसं धर्मचारिणम् ।
अदन्त्यस्मिन् महारण्ये तान्निवारय राघव ॥ २.११९.१९ ॥
Nesta grande floresta devoram o que sobrou, o descuidado ou o asceta que segue o dharma. Ó Rāghava, contém-nos.
2.119.20
एष पन्था महर्षीणां फलान्याहरतां वने ।
अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं राघव ते क्षमम् ॥ २.११९.२० ॥
Este é o caminho dos grandes sábios que colhem frutos na floresta. Ó Rāghava, é por este caminho que te convém entrar nesta floresta intransitável.
2.119.21
इतीव तैः प्राञ्जलिभिस्तपस्विभिर्द्विजैः कृतः स्वस्त्ययनः परं तपः ।
वनं सभार्य्यः प्रविऺवेश राघवः सलक्ष्मणः सूर्य्यमिवाभ्रमण्डलम् ॥ २.११९.२१ ॥
Assim, de mãos postas, os ascetas e os brâmanes de duplo nascimento deram a bênção de bem-estar para a suprema austeridade. Então Rāghava entrou na floresta com sua esposa e Lakṣmaṇa, como o sol entra num disco de nuvens.