Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.119
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.119.1
अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम् ।
पर्य्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्याघ्राय मैथिलीम् ॥ २.११९.१ ॥
Anasūyā, die das Dharma kannte, umarmte, nachdem sie jene große Erzählung gehört hatte, Maithilī mit beiden Armen und roch an ihrem Haupt.
2.119.2
व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया ।
यथा स्वयम्वरं वृत्तं तत्सर्वं हि श्रुतं मया ।
रमे ऽहं कथया ते तु दृढं मधुरभाषिणि ॥ २.११९.२ ॥
O du süß Sprechende, du hast wunderbar gesprochen, mit klaren Silben und Worten; alles, was beim Svayaṃvara geschah, habe ich gehört. Ich freue mich sehr über deine Erzählung.
2.119.3
रविरस्तं गतः श्रीमानुपोह्य रजनीं शिवाम् ।
दिवसं प्रतिकीर्णानामाहारार्थं पतत्ऺित्रणाम् ।
सन्ध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः ॥ २.११९.३ ॥
Die strahlende Sonne ist untergegangen, und die glückverheißende Nacht ist gekommen. Man hört den Lärm der Vögel, die am Tag zur Nahrungssuche ausschwärmten, und derer, die sich in der Dämmerung zum Schlaf verborgen haben.
2.119.4
एते चाप्यभिषेकार्द्रा मुनयः कलशोद्यताः ।
सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः ॥ २.११९.४ ॥
Auch diese Weisen, vom Ritualbad durchnässt und ihre Wasserkrüge emporhaltend, kehren gemeinsam zurück, ihre Rindengewänder vom Wasser getränkt.
2.119.5
ऋषीणामग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपूर्वकम् ।
कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः ॥ २.११९.५ ॥
Bei den Feueropfern der Weisen wurden die Opfergaben gemäß der Vorschrift dargebracht; man sieht Rauch in der Farbe eines Taubenhalses, vom Wind aufgewirbelt.
2.119.6
अल्पपर्णाहि तरवो घनीभूताः समन्ततः ।
विप्रकृष्टेपि देशे ऽस्मिन्न प्रकाशन्ति वै दिशः ॥ २.११९.६ ॥
Obwohl weit von diesem Ort entfernt, erhellen die Bäume, die wenig Laub haben und ringsum dicht geworden sind, die Himmelsrichtungen dieser Gegend nicht.
2.119.7
रजनीचरसत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः ।
तपोवनमृगा ह्येते वेदितीर्थेषु शेरते ॥ २.११९.७ ॥
Nachtwandelnde Wesen streifen ringsum umher, und diese Hirsche des Asketenwaldes ruhen an den Opferstätten der Altäre.
2.119.8
सम्प्रवृद्धा निशा सीते नक्षत्रसमलङ्कृता ।
जोत्स्नाप्रावरणश्चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे ॥ २.११९.८ ॥
O Sītā, die Nacht ist tief fortgeschritten, mit Sternen geschmückt; der Mond, in Mondlicht gehüllt wie in einen Mantel, ist am Himmel aufgegangen und zu sehen.
2.119.9
गम्यतामनुजानामि रामस्यानुचरी भव ।
कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता ॥ २.११९.९ ॥
Geh nur, ich gebe dir Erlaubnis; sei Rāmas Dienerin. Da du so süß gesprochen hast, hast du mich erfreut.
2.119.10
अलङ्कुरु च तावत्त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि ।
प्रीतिं जनय मे वत्से दिव्यालङ्कारशोभिता ॥ २.११९.१० ॥
O Maithilī, schmücke dich jetzt vor meinen Augen; o liebes Kind, von göttlichem Schmuck erstrahlend, schenke mir Freude.
2.119.11
सा तथा समलंकृत्य सीता सुरसुतोपमा ।
प्रणम्य शिरसा तस्यै रामं त्वभिमुखी ययौ ॥ २.११९.११ ॥
So, wohl geschmückt, neigte Sītā, einer Göttertochter gleich, ihr Haupt vor jener Göttin, und ging, das Antlitz Rāma zugewandt.
2.119.12
तथा तु भूषितां सीतां ददर्श वदतां वरः ।
राघवः प्रीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष च ॥ २.११९.१२ ॥
Der Beste der Redner, Rāghava, sah Sītā so geschmückt, und er freute sich über das Geschenk der Zuneigung der asketischen Frau.
2.119.13
न्यवेदयत्ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली ।
प्रीतिदानं तपस्विन्या वसनाभरणस्रजम् ॥ २.११९.१३ ॥
Da berichtete Sītā, die Maithilī, Rāma alles: die Liebesgaben der Asketin — Gewänder, Schmuck und Girlande.
2.119.14
प्रहृष्टस्त्वभवद्रामो लक्ष्मणश्च महारथः ।
मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभाम् ॥ २.११९.१४ ॥
Rāma und der große Wagenkämpfer Lakṣmaṇa freuten sich, als sie die Höflichkeit der Maithilī sahen, so selten unter Menschen.
2.119.15
ततस्तां शर्वरीं प्रीतः पुण्यां शशिनिभाननः ।
अर्चितस्तापसैः सिद्धैरुवास रघुनन्दनः ॥ २.११९.१५ ॥
Dann verbrachte Rāma, der mondgesichtige Wonnespender der Raghus, erfreut und von Asketen und vollendeten Weisen geehrt, jene heilige Nacht.
2.119.16
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामभिषिच्य हुताग्निकान् ।
आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ तापसान् वनगोचरान् ॥ २.११९.१६ ॥
Als jene Nacht vergangen war, nahmen die beiden Tiger unter den Menschen, nachdem sie den heiligen Feuern Spenden dargebracht hatten, Abschied von den im Wald lebenden Asketen.
2.119.17
तावूचुस्ते वनचरास्तापसा धर्मचारिणः ।
वनस्य तस्य सञ्चारं राक्षसैः समभिप्लुतम् ॥ २.११९.१७ ॥
Da sagten jene im Wald lebenden, dem Dharma folgenden Asketen zu den beiden, der Weg durch jenen Wald sei von Rākṣasas überflutet.
2.119.18
रक्षांसि पुरुषादानि नानारूपाणि राघव ।
वसन्त्यस्मिन् महारण्ये व्यालाश्च रुधिराशनाः ॥ २.११९.१८ ॥
O Rāghava, in diesem großen Wald wohnen Rākṣasas in vielerlei Gestalt, die Menschen verschlingen, und wilde Tiere, die Blut trinken.
2.119.19
उच्छिष्टं वा प्रमत्तं वा तापसं धर्मचारिणम् ।
अदन्त्यस्मिन् महारण्ये तान्निवारय राघव ॥ २.११९.१९ ॥
In diesem großen Wald verschlingen sie Übriggebliebene, Unachtsame oder den Asketen, der dem Dharma folgt. O Rāghava, halte sie zurück.
2.119.20
एष पन्था महर्षीणां फलान्याहरतां वने ।
अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं राघव ते क्षमम् ॥ २.११९.२० ॥
Dies ist der Weg der großen Weisen, die im Wald Früchte sammeln. O Rāghava, auf diesem Weg ist es für dich angemessen, in diesen unwegsamen Wald zu gehen.
2.119.21
इतीव तैः प्राञ्जलिभिस्तपस्विभिर्द्विजैः कृतः स्वस्त्ययनः परं तपः ।
वनं सभार्य्यः प्रविऺवेश राघवः सलक्ष्मणः सूर्य्यमिवाभ्रमण्डलम् ॥ २.११९.२१ ॥
So sprachen die Asketen und Zweimalgeborenen mit gefalteten Händen den Segen des Wohlergehens für die höchste Askese. Dann betrat Rāghava den Wald mit seiner Gemahlin und Lakṣmaṇa, wie die Sonne eine Wolkenscheibe betritt.