Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.17.1
स रामो रथमास्थाय सम्प्रहृष्टसुहृज्जनः।
पताकाध्वजसम्पन्नं महार्हागुरुधूपितम् ॥ २.१७.१ ॥
Rāma bestieg, mit seinen erfreuten Freunden und dem Volk, den Wagen, der mit Fahnen und Bannern geschmückt und mit kostbarem Agarū-Räucherwerk durchduftet war.
2.17.2
अपश्यन्नगरं श्रीमान् नानाजनसमन्वितम्।
स गृहैरभ्रसंकाशैः पाण्डुरैरुपशोभितम् ॥ २.१७.२ ॥
Der glanzvolle Rāma sah die Stadt, voller Menschen vielerlei Art, geschmückt mit weißen Häusern, gleich Wolken.
2.17.3
राजमार्गं ययौ रामो मध्येनागुरुधूपितम्।
चन्दनानां च मुख्यानामगुरूणां च संचयैः ॥ २.१७.३ ॥
Rāma zog durch die Mitte der königlichen Straße, die von Haufen Sandelholz und feinstem Agarū durchduftet war.
2.17.4
उत्तमानां च गन्धानां क्षौमकौशाम्बरस्य च।
अविद्धाभिश्च मुक्ताभिरुत्तमैः स्फाटिकैरपि ॥ २.१७.४ ॥
Die Straße war außerdem mit den feinsten Düften, Leinen- und Seidengewändern, ungebohrten Perlen und vorzüglichen Kristallen geschmückt.
2.17.5
शोभमानमसम्बाधं तं राजपथमुत्तमम्।
संवृतं विविधैः पुष्पैर्भक्ष्यैरुच्चावचैरपि ॥ २.१७.५ ॥
Jene vorzügliche königliche Straße strahlte, frei von Gedränge, und war mit vielerlei Blumen und Speisen aller Art bedeckt.
2.17.6
ददर्श तं राजपथं दिवि देवपतिर्यथा।
दध्यक्षतहविर्लाजैर्धूपैरगुरुचन्दनैः ॥ २.१७.६ ॥
Rāma sah jene königliche Straße, wie Indra, der Herr der Götter, den Himmel betrachtet; sie war mit Joghurt, unversehrten Körnern, Opfergaben, gepufftem Korn, Räucherwerk, Agarū und Sandelholz geschmückt.
2.17.7
नानामाल्योपगन्धैश्च सदाभ्यर्चितचत्वरम्।
आशीर्वादान् बहून् शृण्वन् सुहृद्भिः समुदीरितान् ॥ २.१७.७ ॥
Durch die Stadt, deren Kreuzungen stets mit mannigfachen Girlanden und Düften geehrt wurden, zog Rāma dahin und hörte die vielen Segenswünsche seiner Freunde.
2.17.8
यथार्हं चापि सम्पूज्य सर्वानेव नरान् ययौ।
पितामहैराचरितं तथैव प्रपितामहैः ॥ २.१७.८ ॥
Alle Menschen gebührend ehrend, zog er weiter, so wie es seine Großväter und Urgroßväter getan hatten.
2.17.9
अद्योपादाय तं मार्गमभिषिक्तोऽनुपालय।
यथा स्म पोषिताः पित्रा यथा सर्वैः पितामहैः।
ततः सुखतरं सर्वे रामे वत्स्याम राजनि ॥ २.१७.९ ॥
"Nun nimm eben diesen Weg, gesalbt, und schütze das Volk, wie uns dein Vater und alle deine Großväter nährten. Dann werden wir alle unter Rāma als König noch glücklicher leben."
2.17.10
अलमद्य हि भुक्तेन परमार्थैरलं च नः।
यदि पश्याम निर्यान्तं रामं राज्ये प्रतिष्ठितम् ॥ २.१७.१० ॥
"Was nützen uns heute Speise und die feinsten Güter? Es wird uns genügen, Rāma im Reich eingesetzt davonziehen zu sehen."
2.17.11
ततो हि नः प्रियतरं नान्यत् किंचिद् भविष्यति।
यथाभिषेको रामस्य राज्येनामिततेजसः ॥ २.१७.११ ॥
"Dann wird uns nichts lieber sein als die Salbung Rāmas, des Unermesslich-Strahlenden, zur Königsherrschaft."
2.17.12
एताश्चान्याश्च सुहृदामुदासीनः शुभाः कथाः।
आत्मसम्पूजनीः शृण्वन् ययौ रामो महापथम् ॥ २.१७.१२ ॥
Diese und andere verheißungsvolle Worte hörend, die seine Freunde zu seiner Ehre sprachen, zog Rāma unbekümmert die große Straße entlang.
2.17.13
न हि तस्मान्मनः कश्चिच्चक्षुषी वा नरोत्तमात्।
नरः शक्नोत्यपाक्रष्टुमतिक्रान्तेऽपि राघवे ॥ २.१७.१३ ॥
Von jenem Besten der Menschen kann niemand Geist oder Augen abwenden; auch wenn Rāghava vorübergegangen ist, vermag kein Mensch sie zu lösen.
2.17.14
यश्च रामं न पश्येत्तु यं च रामो न पश्यति।
निन्दितः सर्वलोकेषु स्वात्माप्येनं विगर्हते ॥ २.१७.१४ ॥
Wer Rāma nicht sieht und den Rāma nicht sieht, wird in allen Welten verachtet; sein eigenes Selbst tadelt ihn.
2.17.15
सर्वेषु स हि धर्मात्मा वर्णानां कुरुते दयाम्।
चतुर्णां हि वयःस्थानां तेन ते तमनुव्रताः ॥ २.१७.१५ ॥
Jener Gerechtgesinnte erweist allen Ständen Mitgefühl; Menschen aller vier Lebensalter sind ihm treu ergeben.
2.17.16
चतुष्पथान् देवपथांश्चैत्यांश्चायतनानि च।
प्रदक्षिणं परिहरज्जगाम नृपतेः सुतः ॥ २.१७.१६ ॥
Der Königssohn ging weiter und umrundete Kreuzungen, göttliche Wege, Schreine und Heiligtümer rechtsherum, um ihnen auszuweichen.
2.17.17
स राजकुलमासाद्य मेघसङ्घोपमैः शुभैः।
प्रासादशृङ्गैर्विविधैः कैलासशिखरोपमैः ॥ २.१७.१७ ॥
Er erreichte den königlichen Palast, mit seinen prächtigen, vielfältigen Palastspitzen, gleich Wolkenmassen und den Gipfeln des Kailāsa.
2.17.18
आवारयद्भिर्गगनं विमानैरिव पाण्डुरैः।
वर्धमानगृहैश्चापि रत्नजालपरिष्कृतैः ॥ २.१७.१८ ॥
Den Himmel verhüllend wie weiße Himmelspaläste, und mit wachsenden Häusern, auch geschmückt mit Juwelengittern.
2.17.19
तत् पृथिव्यां गृहवरं महेन्द्रसदनोपमम्।
राजपुत्रः पितुर्वेश्म प्रविवेश श्रिया ज्वलन् ॥ २.१७.१९ ॥
Jene vortreffliche Wohnstätte auf der Erde glich der Behausung Indras. Der Königssohn, von Glanz strahlend, betrat den Palast seines Vaters.
2.17.20
स कक्ष्या धन्विभिर्गुप्तास्तिस्रोऽतिक्रम्य वाजिभिः।
पदातिरपरे कक्ष्ये द्वे जगाम नरोत्तमः ॥ २.१७.२० ॥
Die drei von Bogenschützen bewachten Höfe durchquerte er zu Pferde, die übrigen zwei Höfe ging dieser Beste der Männer zu Fuß.
2.17.21
स सर्वाः समतिक्रम्य कक्ष्या दशरथात्मजः।
संनिवर्त्य जनं सर्वं शुद्धान्तःपुरमत्यगात् ॥ २.१७.२१ ॥
Nachdem er alle jene Höfe durchschritten hatte, schickte Daśarathas Sohn das ganze Volk zurück und ging in das reine innere Gemach.
2.17.22
तस्मिन् प्रविष्टे पितुरन्तिकं तदा
जनः स सर्वो मुदितो नृपात्मजे।
प्रतीक्षते तस्य पुनः स्म निर्गमं
यथोदयं चन्द्रमसः सरित्पतिः ॥ २.१७.२२ ॥
Als er nahe seinem Vater eingetreten war, warteten alle Leute, über den Prinzen erfreut, auf sein erneutes Herauskommen, wie das Meer auf den Aufgang des Mondes wartet.