Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.17.1
स रामो रथमास्थाय सम्प्रहृष्टसुहृज्जनः।
पताकाध्वजसम्पन्नं महार्हागुरुधूपितम् ॥ २.१७.१ ॥
Rāma, com seus amigos e o povo alegres, subiu na carruagem, adornada com estandartes e bandeiras e perfumada com incenso precioso de agarū.
2.17.2
अपश्यन्नगरं श्रीमान् नानाजनसमन्वितम्।
स गृहैरभ्रसंकाशैः पाण्डुरैरुपशोभितम् ॥ २.१७.२ ॥
O glorioso Rāma viu a cidade cheia de gente de muitos tipos, adornada com casas brancas semelhantes a nuvens.
2.17.3
राजमार्गं ययौ रामो मध्येनागुरुधूपितम्।
चन्दनानां च मुख्यानामगुरूणां च संचयैः ॥ २.१७.३ ॥
Rāma seguiu pelo meio da estrada real, perfumada por montes de sândalo e do melhor agarū.
2.17.4
उत्तमानां च गन्धानां क्षौमकौशाम्बरस्य च।
अविद्धाभिश्च मुक्ताभिरुत्तमैः स्फाटिकैरपि ॥ २.१७.४ ॥
A estrada estava também adornada com os melhores perfumes, tecidos de linho e seda, pérolas não furadas e excelentes cristais.
2.17.5
शोभमानमसम्बाधं तं राजपथमुत्तमम्।
संवृतं विविधैः पुष्पैर्भक्ष्यैरुच्चावचैरपि ॥ २.१७.५ ॥
Aquela excelente estrada real resplandecia, livre de aglomerações, e estava coberta de flores variadas e iguarias de todo tipo.
2.17.6
ददर्श तं राजपथं दिवि देवपतिर्यथा।
दध्यक्षतहविर्लाजैर्धूपैरगुरुचन्दनैः ॥ २.१७.६ ॥
Rāma contemplou aquela estrada real como Indra, senhor dos deuses, contempla o céu; ela estava adornada com coalhada, grãos inteiros, oferendas, grãos torrados, incenso, agarū e sândalo.
2.17.7
नानामाल्योपगन्धैश्च सदाभ्यर्चितचत्वरम्।
आशीर्वादान् बहून् शृण्वन् सुहृद्भिः समुदीरितान् ॥ २.१७.७ ॥
Pela cidade, cujos cruzamentos eram sempre honrados com guirlandas de muitos tipos e perfumes, Rāma seguia ouvindo as muitas bênçãos ditas por seus amigos.
2.17.8
यथार्हं चापि सम्पूज्य सर्वानेव नरान् ययौ।
पितामहैराचरितं तथैव प्रपितामहैः ॥ २.१७.८ ॥
Honrando todas as pessoas como convinha, seguiu adiante, tal como fizeram os seus avós e bisavós.
2.17.9
अद्योपादाय तं मार्गमभिषिक्तोऽनुपालय।
यथा स्म पोषिताः पित्रा यथा सर्वैः पितामहैः।
ततः सुखतरं सर्वे रामे वत्स्याम राजनि ॥ २.१७.९ ॥
"Agora segue esse mesmo caminho, ungido, e protege o povo, como nos nutriram teu pai e todos os teus avós. Então todos viveremos ainda mais felizes sob Rāma como rei."
2.17.10
अलमद्य हि भुक्तेन परमार्थैरलं च नः।
यदि पश्याम निर्यान्तं रामं राज्ये प्रतिष्ठितम् ॥ २.१७.१० ॥
"De que nos serve hoje a comida ou os melhores bens? Bastar-nos-á ver Rāma partir, estabelecido no reino."
2.17.11
ततो हि नः प्रियतरं नान्यत् किंचिद् भविष्यति।
यथाभिषेको रामस्य राज्येनामिततेजसः ॥ २.१७.११ ॥
"Então nada nos será mais querido do que a unção de Rāma, de esplendor sem medida, para o reino."
2.17.12
एताश्चान्याश्च सुहृदामुदासीनः शुभाः कथाः।
आत्मसम्पूजनीः शृण्वन् ययौ रामो महापथम् ॥ २.१७.१२ ॥
Ouvindo estas e outras palavras auspiciosas ditas em sua honra pelos amigos, Rāma seguiu, desapegado, pela grande estrada.
2.17.13
न हि तस्मान्मनः कश्चिच्चक्षुषी वा नरोत्तमात्।
नरः शक्नोत्यपाक्रष्टुमतिक्रान्तेऽपि राघवे ॥ २.१७.१३ ॥
Ninguém consegue afastar a mente ou os olhos daquele melhor dos homens; mesmo depois que Rāghava passou, nenhum homem consegue desviá-los.
2.17.14
यश्च रामं न पश्येत्तु यं च रामो न पश्यति।
निन्दितः सर्वलोकेषु स्वात्माप्येनं विगर्हते ॥ २.१७.१४ ॥
Quem não vê Rāma, e a quem Rāma não vê, é desprezado em todos os mundos; a sua própria alma o censura.
2.17.15
सर्वेषु स हि धर्मात्मा वर्णानां कुरुते दयाम्।
चतुर्णां हि वयःस्थानां तेन ते तमनुव्रताः ॥ २.१७.१५ ॥
Aquele de alma justa mostra compaixão por todas as castas; as pessoas das quatro idades da vida lhe são devotadas.
2.17.16
चतुष्पथान् देवपथांश्चैत्यांश्चायतनानि च।
प्रदक्षिणं परिहरज्जगाम नृपतेः सुतः ॥ २.१७.१६ ॥
O filho do rei seguiu, evitando as encruzilhadas, os caminhos divinos, os santuários e os templos, contornando-os pela direita.
2.17.17
स राजकुलमासाद्य मेघसङ्घोपमैः शुभैः।
प्रासादशृङ्गैर्विविधैः कैलासशिखरोपमैः ॥ २.१७.१७ ॥
Chegou à residência real, com seus belos e variados pináculos de palácio, semelhantes a massas de nuvens e aos cumes do Kailāsa.
2.17.18
आवारयद्भिर्गगनं विमानैरिव पाण्डुरैः।
वर्धमानगृहैश्चापि रत्नजालपरिष्कृतैः ॥ २.१७.१८ ॥
Encobrindo o céu como mansões brancas, e com casas em crescimento também adornadas com treliças de joias.
2.17.19
तत् पृथिव्यां गृहवरं महेन्द्रसदनोपमम्।
राजपुत्रः पितुर्वेश्म प्रविवेश श्रिया ज्वलन् ॥ २.१७.१९ ॥
Aquela excelente mansão na terra era como a morada de Indra. O filho do rei, resplandecente de esplendor, entrou no palácio de seu pai.
2.17.20
स कक्ष्या धन्विभिर्गुप्तास्तिस्रोऽतिक्रम्य वाजिभिः।
पदातिरपरे कक्ष्ये द्वे जगाम नरोत्तमः ॥ २.१७.२० ॥
Atravessando a cavalo os três pátios guardados por arqueiros, aquele melhor dos homens seguiu a pé pelos outros dois.
2.17.21
स सर्वाः समतिक्रम्य कक्ष्या दशरथात्मजः।
संनिवर्त्य जनं सर्वं शुद्धान्तःपुरमत्यगात् ॥ २.१७.२१ ॥
Tendo atravessado todos aqueles pátios, o filho de Daśaratha fez toda a multidão retornar e seguiu para o puro aposento interior.
2.17.22
तस्मिन् प्रविष्टे पितुरन्तिकं तदा
जनः स सर्वो मुदितो नृपात्मजे।
प्रतीक्षते तस्य पुनः स्म निर्गमं
यथोदयं चन्द्रमसः सरित्पतिः ॥ २.१७.२२ ॥
Quando ele entrou junto ao pai, todo o povo, alegre pelo príncipe, aguardou sua nova saída, como o oceano aguarda o nascer da lua.