Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.18.1
स ददर्शासने रामो विषण्णं पितरं शुभे।
कैकेय्या सहितं दीनं मुखेन परिशुष्यता ॥ २.१८.१ ॥
Rāma sah seinen Vater, niedergeschlagen und elend, auf einem Sitz im glückverheißenden Gemach zusammen mit Kaikeyī, sein Gesicht verdorrt.
2.18.2
स पितुश्चरणौ पूर्वमभिवाद्य विनीतवत्।
ततो ववन्दे चरणौ कैकेय्याः सुसमाहितः ॥ २.१८.२ ॥
Zuerst verneigte er sich demütig vor den Füßen seines Vaters, dann, gesammelt, vor den Füßen Kaikeyīs.
2.18.3
रामेत्युक्त्वा तु वचनं बाष्पपर्याकुलेक्षणः।
शशाक नृपतिर्दीनो नेक्षितुं नाभिभाषितुम् ॥ २.१८.३ ॥
Nachdem er nur 'Rāma' gesagt hatte, konnte der elende König, die Augen von Tränen getrübt, weder ihn ansehen noch mit ihm sprechen.
2.18.4
तदपूर्वं नरपतेर्दृष्ट्वा रूपं भयावहम्।
रामोऽपि भयमापन्नः पदा स्पृष्ट्वेव पन्नगम् ॥ २.१८.४ ॥
Als er das beispiellose, erschreckende Aussehen des Königs sah, befiel auch Rāma Furcht, wie jemanden, der mit dem Fuß eine Schlange berührt hat.
2.18.5
इन्द्रियैरप्रहृष्टैस्तं शोकसंतापकर्शितम्।
निःश्वसन्तं महाराजं व्यथिताकुलचेतसम् ॥ २.१८.५ ॥
Jener große König, die Sinne ohne Freude, vom Kummer und Schmerz abgezehrt, tief seufzend, mit verletztem und aufgewühltem Geist.
2.18.6
ऊर्मिमालिनमक्षोभ्यं क्षुभ्यन्तमिव सागरम्।
उपप्लुतमिवादित्यमुक्तानृतमृषिं यथा ॥ २.१८.६ ॥
Wie das Meer, mit Wellen geschmückt und sonst unerschütterlich, nun aufgewühlt; wie die Sonne, von einer Finsternis befallen; wie ein Weiser, der eine Unwahrheit gesprochen hat.
2.18.7
अचिन्त्यकल्पं नृपतेस्तं शोकमुपधारयन्।
बभूव संरब्धतरः समुद्र इव पर्वणि ॥ २.१८.७ ॥
Als Rāma den unfassbaren Zustand des Königs und dessen Kummer erkannte, wurde er noch erregter, wie das Meer bei Vollmond.
2.18.8
चिन्तयामास चतुरो रामः पितृहिते रतः।
किंस्विदद्यैव नृपतिर्न मां प्रत्यभिनन्दति ॥ २.१८.८ ॥
Rāma, klug und dem Wohl des Vaters ergeben, dachte: "Warum begrüßt mich der König heute nicht?"
2.18.9
अन्यदा मां पिता दृष्ट्वा कुपितोऽपि प्रसीदति।
तस्य मामद्य सम्प्रेक्ष्य किमायासः प्रवर्तते ॥ २.१८.९ ॥
Sonst wird mein Vater, auch wenn er zornig ist, beim Anblick mir gegenüber milde; warum regt sich heute bei meinem Anblick in ihm diese Qual?
2.18.10
स दीन इव शोकार्तो विषण्णवदनद्युतिः।
कैकेयीमभिवाद्यैव रामो वचनमब्रवीत् ॥ २.१८.१० ॥
Rāma, von Kummer gequält, wie ein Bedrückter mit trübem Antlitz und Glanz, grüßte Kaikeyī ehrerbietig und sprach diese Worte.
2.18.11
कच्चिन्मया नापराद्धमज्ञानाद् येन मे पिता।
कुपितस्तन्ममाचक्ष्व त्वमेवैनं प्रसादय ॥ २.१८.११ ॥
Habe ich aus Unwissenheit etwas Unrechtes getan, weshalb mein Vater zornig ist? Sag es mir, und du allein besänftige ihn.
2.18.12
अप्रसन्नमनाः किं नु सदा मां प्रति वत्सलः।
विषण्णवदनो दीनः नहि मां प्रति भाषते ॥ २.१८.१२ ॥
Warum ist mein Vater, der mir stets zugetan ist, heute unzufrieden, mit trübem Antlitz und bedrückt? Er spricht nicht einmal mit mir.
2.18.13
शारीरो मानसो वापि कच्चिदेनं न बाधते।
संतापो वाभितापो वा दुर्लभं हि सदा सुखम् ॥ २.१८.१३ ॥
Quält ihn etwa kein körperliches oder geistiges Leiden? Plagen ihn Kummer oder Qual nicht? Denn Glück ist immer schwer zu erlangen.
2.18.14
कच्चिन्न किंचिद् भरते कुमारे प्रियदर्शने।
शत्रुघ्ने वा महासत्त्वे मातॄणां वा ममाशुभम् ॥ २.१८.१४ ॥
Ist dem liebenswerten Prinzen Bharata oder dem tapferen Śatrughna oder meinen Müttern ein Unglück widerfahren?
2.18.15
अतोषयन् महाराजमकुर्वन् वा पितुर्वचः।
मुहूर्तमपि नेच्छेयं जीवितुं कुपिते नृपे ॥ २.१८.१५ ॥
Wenn ich den großen König nicht zufriedengestellt oder das Wort meines Vaters nicht befolgt habe, möchte ich nicht einen Augenblick leben, solange der König zürnt.
2.18.16
यतोमूलं नरः पश्येत् प्रादुर्भावमिहात्मनः।
कथं तस्मिन् न वर्तेत प्रत्यक्षे सति दैवते ॥ २.१८.१६ ॥
Wie sollte ein Mensch, dessen Ursprung seiner eigenen Geburt er sieht, sich nicht richtig verhalten, wenn eine sichtbare Gottheit vor ihm steht?
2.18.17
कच्चित्ते परुषं किंचिदभिमानात् पिता मम।
उक्तो भवत्या रोषेण येनास्य लुलितं मनः ॥ २.१८.१७ ॥
Hast du meinem Vater etwa aus Stolz oder Zorn ein hartes Wort gesagt, wodurch sein Geist erschüttert wurde?
2.18.18
एतदाचक्ष्व मे देवि तत्त्वेन परिपृच्छतः।
किंनिमित्तमपूर्वोऽयं विकारो मनुजाधिपे ॥ २.१८.१८ ॥
O Königin, sag es mir wahrhaftig, da ich aufrichtig frage: Aus welchem Grund ist diese beispiellose Veränderung über den Herrscher der Menschen gekommen?
2.18.19
एवमुक्ता तु कैकेयी राघवेण महात्मना।
उवाचेदं सुनिर्लज्जा धृष्टमात्महितं वचः ॥ २.१८.१९ ॥
So angesprochen von dem großherzigen Rāghava, sprach die völlig schamlose Kaikeyī diese dreisten, eigennützigen Worte.
2.18.20
न राजा कुपितो राम व्यसनं नास्य किंचन।
किंचिन्मनोगतं त्वस्य त्वद्भयान्नानुभाषते ॥ २.१८.२० ॥
Rāma, der König ist nicht zornig, und ihn quält auch kein Unglück; doch aus Furcht vor dir spricht er nicht aus, was in seinem Herzen ist.
2.18.21
प्रियं त्वामप्रियं वक्तुं वाणी नास्य प्रवर्तते।
तदवश्यं त्वया कार्यं यदनेनाश्रुतं मम ॥ २.१८.२१ ॥
Seine Stimme vermag nicht auszusprechen, was dir missfiele; daher musst du unbedingt erfüllen, was er mir versprochen hat und was du nicht gehört hast.
2.18.22
एष मह्यं वरं दत्त्वा पुरा मामभिपूज्य च।
स पश्चात् तप्यते राजा यथान्यः प्राकृतस्तथा ॥ २.१८.२२ ॥
Nachdem er mir zuvor dieses Versprechen gegeben und mich geehrt hat, bereut der König nun, so wie es jeder gewöhnliche Mann tut.
2.18.23
अतिसृज्य ददानीति वरं मम विशाम्पतिः।
स निरर्थं गतजले सेतुं बन्धितुमिच्छति ॥ २.१८.२३ ॥
Nachdem er mir das Versprechen gegeben hat mit den Worten „ich werde es geben“, will der Herrscher der Menschen nun vergeblich einen Damm bauen, wenn das Wasser bereits abgeflossen ist.
2.18.24
धर्ममूलमिदं राम विदितं च सतामपि।
तत् सत्यं न त्यजेद् राजा कुपितस्त्वत्कृते यथा ॥ २.१८.२४ ॥
Rāma, dies ist die Wurzel des Dharma und ist selbst den Guten bekannt; ein König darf seine Wahrheit nicht aufgeben, auch wenn er deinetwegen zornig wird.
2.18.25
यदि तद् वक्ष्यते राजा शुभं वा यदि वाशुभम्।
करिष्यसि ततः सर्वमाख्यास्यामि पुनस्त्वहम् ॥ २.१८.२५ ॥
Wenn der König dies sagt, sei es gut oder böse, wirst du alles tun, und ich werde es dir wieder sagen.
2.18.26
यदि त्वभिहितं राज्ञा त्वयि तन्न विपत्स्यते।
ततोऽहमभिधास्यामि न ह्येष त्वयि वक्ष्यति ॥ २.१८.२६ ॥
Wenn das, was der König dir erklärt hat, nicht eintrifft, dann werde ich es wieder erklären; er selbst wird es dir nicht sagen.
2.18.27
एतत् तु वचनं श्रुत्वा कैकेय्या समुदाहृतम्।
उवाच व्यथितो रामस्तां देवीं नृपसंनिधौ ॥ २.१८.२७ ॥
Als er diese von Kaikeyī gesprochenen Worte hörte, sprach der betrübte Rāma in Gegenwart des Königs zu jener Königin.
2.18.28
अहो धिङ् नार्हसे देवि वक्तुं मामीदृशं वचः।
अहं हि वचनाद् राज्ञः पतेयमपि पावके ॥ २.१८.२८ ॥
Ach, welche Schande! O Königin, du solltest mir solche Worte nicht sagen. Auf das Wort des Königs würde ich sogar ins Feuer springen.
2.18.29
भक्षयेयं विषं तीक्ष्णं पतेयमपि चार्णवे।
नियुक्तो गुरुणा पित्रा नृपेण च हितेन च ॥ २.१८.२९ ॥
Wenn ich von Lehrer, Vater, König und einem Wohltäter beauftragt wäre, würde ich scharfes Gift trinken und ins Meer springen.
2.18.30
तद् ब्रूहि वचनं देवि राज्ञो यदभिकांक्षितम्।
करिष्ये प्रतिजाने च रामो द्विर्नाभिभाषते ॥ २.१८.३० ॥
Darum, o Königin, sprich, was der König begehrt; ich werde es tun, ich verspreche es. Rāma spricht nicht zweimal.
2.18.31
तमार्जवसमायुक्तमनार्या सत्यवादिनम्।
उवाच रामं कैकेयी वचनं भृशदारुणम् ॥ २.१८.३१ ॥
Zu Rāma, der Aufrichtigkeit besaß und die Wahrheit sprach, sprach die unedle Kaikeyī äußerst harte Worte.
2.18.32
पुरा देवासुरे युद्धे पित्रा ते मम राघव।
रक्षितेन वरौ दत्तौ सशल्येन महारणे ॥ २.१८.३२ ॥
Einst, o Rāghava, im Kampf der Götter und Asuras, als dein Vater im großen Krieg von einem Pfeil verwundet war und ich ihn beschützte, gewährte er mir zwei Gnaden.
2.18.33
तत्र मे याचितो राजा भरतस्याभिषेचनम्।
गमनं दण्डकारण्ये तव चाद्यैव राघव ॥ २.१८.३३ ॥
Dort bat ich den König um Bharatas Salbung und, o Rāghava, um deinen Aufbruch in den Daṇḍaka-Wald noch heute.
2.18.34
यदि सत्यप्रतिज्ञं त्वं पितरं कर्तुमिच्छसि।
आत्मानं च नरश्रेष्ठ मम वाक्यमिदं शृणु ॥ २.१८.३४ ॥
Wenn du deinen Vater und dich selbst zu Wahrhaftigen deines Gelübdes machen willst, o bester der Männer, so höre dieses mein Wort.
2.18.35
संनिदेशे पितुस्तिष्ठ यथानेन प्रतिश्रुतम्।
त्वयारण्यं प्रवेष्टव्यं नव वर्षाणि पञ्च च ॥ २.१८.३५ ॥
Bleibe bei dem Befehl deines Vaters, wie er es versprochen hat: Du musst in den Wald eintreten, für vierzehn Jahre.
2.18.36
भरतश्चाभिषिच्येत यदेतदभिषेचनम्।
त्वदर्थे विहितं राज्ञा तेन सर्वेण राघव ॥ २.१८.३६ ॥
Und Bharata möge gesalbt werden; diese Salbung, die der König für dich angeordnet hatte, o Rāghava, durch all dies.
2.18.37
सप्त सप्त च वर्षाणि दण्डकारण्यमाश्रितः।
अभिषेकमिदं त्यक्त्वा जटाचीरधरो भव ॥ २.१८.३७ ॥
Sieben und abermals sieben Jahre lang wohne im Daṇḍaka-Wald; verzichte auf diese Salbung und werde einer, der verfilztes Haar und Baumrindengewänder trägt.
2.18.38
भरतः कोसलपतेः प्रशास्तु वसुधामिमाम्।
नानारत्नसमाकीर्णां सवाजिरथसंकुलाम् ॥ २.१८.३८ ॥
Möge Bharata, der Sohn des Herrn von Kosala, diese Erde regieren, die mit vielerlei Juwelen gefüllt und von Pferden und Wagen belebt ist.
2.18.39
एतेन त्वां नरेन्द्रोऽयं कारुण्येन समाप्लुतः।
शोकैः संक्लिष्टवदनो न शक्नोति निरीक्षितुम् ॥ २.१८.३९ ॥
Deshalb ist dieser Herr der Menschen von Mitleid mit dir überwältigt; mit von Kummer gezeichnetem Gesicht vermag er dich nicht anzusehen.
2.18.40
एतत् कुरु नरेन्द्रस्य वचनं रघुनन्दन।
सत्येन महता राम तारयस्व नरेश्वरम् ॥ २.१८.४० ॥
Erfülle diesen Befehl des Königs, Wonne der Raghus; Rāma, rette durch die große Wahrheit diesen Herrn der Menschen.
2.18.41
इतीव तस्यां परुषं वदन्त्यां
न चैव रामः प्रविवेश शोकम्।
प्रविव्यथे चापि महानुभावो
राजा च पुत्रव्यसनाभितप्तः ॥ २.१८.४१ ॥
Während sie noch solch harte Worte sprach, drang kein Kummer in Rāma ein; doch der große König, von dem Unglück seines Sohnes gequält, wurde tief betrübt.