رامايانا فالميكي · السارغا 2.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.34.1
ततः कमलपत्राक्षः श्यामो निरुपमो महान्।
उवाच रामस्तं सूतं पितुराख्याहि मामिति ॥ २.३४.१ ॥
فقال راما، ذو العينين كبتلات اللوتس، الأسمر، الذي لا نظير له، العظيم، للسائق: "أخبرني عن أبي."
2.34.2
स रामप्रेषितः क्षिप्रं संतापकलुषेन्द्रियम्।
प्रविश्य नृपतिं सूतो निःश्वसन्तं ददर्श ह ॥ २.३४.२ ॥
دخل السائق الذي أرسله راما القصر مسرعاً، فرأى الملك، وقد تشوشت حواسه من الحزن، يتنهد بعمق.
2.34.3
उपरक्तमिवादित्यं भस्मच्छन्नमिवानलम्।
तटाकमिव निस्तोयमपश्यज्जगतीपतिम् ॥ २.३४.३ ॥
رأى سيد الأرض كالشمس في الكسوف، وكالنار المغطاة بالرماد، وكالبركة بلا ماء.
2.34.4
आबोध्य च महाप्राज्ञः परमाकुलचेतनम्।
राममेवानुशोचन्तं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ २.३४.४ ॥
أيقظ ذلك السائق الحكيم الملك، الذي كان قلبه مضطرباً أشد الاضطراب، يحزن على راما وحده، ثم تكلم وهو يضم كفيه.
2.34.5
तं वर्धयित्वा राजानं पूर्वं सूतो जयाशिषा।
भयविक्लवया वाचा मन्दया श्लक्ष्णयाब्रवीत् ॥ २.३४.५ ॥
بدأ السائق بتهنئة الملك بالنصر، ثم تكلم بصوت يرتجف من الخوف، لين متردد.
2.34.6
अयं स पुरुषव्याघ्रो द्वारि तिष्ठति ते सुतः।
ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा सर्वं चैवोपजीविनाम् ॥ २.३४.६ ॥
"هذا الذي هو نمر بين الرجال، ابنك راما، واقف عند البوابة؛ لقد أعطى البراهمة ثرواته، وأعطى كل من يعتمد عليه كل شيء."
2.34.7
स त्वां पश्यतु भद्रं ते रामः सत्यपराक्रमः।
सर्वान् सुहृद आपृच्छ्य त्वां हीदानीं दिदृक्षते ॥ २.३४.७ ॥
ليرَك، وليكن لك الخير. إنّ راما صاحب البأس الحق، بعد أن ودّع جميع أصحابه، يرغب الآن في رؤيتك.
2.34.8
गमिष्यति महारण्यं तं पश्य जगतीपते।
वृतं राजगुणैः सर्वैरादित्यमिव रश्मिभिः ॥ २.३४.८ ॥
انظر إليه أيّها السيد على الأرض؛ إنه ذاهب إلى الغابة الكبرى، محاطًا بجميع فضائل الملوك، كما تحيط الأشعة بالشمس.
2.34.9
स सत्यवाक्यो धर्मात्मा गाम्भीर्यात् सागरोपमः।
आकाश इव निष्पङ्को नरेन्द्रः प्रत्युवाच तम् ॥ २.३४.९ ॥
ذلك الملك، صادق القول، بارّ الروح، عميق كالبحر، نقيّ كالسماء، أجابه.
2.34.10
सुमन्त्रानय मे दारान् ये केचिदिह मामकाः।
दारैः परिवृतः सर्वैर्द्रष्टुमिच्छामि राघवम् ॥ २.३४.१० ॥
يا سومنترا، أحضر زوجاتي، كلّ من هنّ من أهلي هنا. أريد أن أرى راغافا محاطًا بجميع زوجاتي.
2.34.11
सोऽन्तःपुरमतीत्यैव स्त्रियस्ता वाक्यमब्रवीत्।
आर्यो ह्वयति वो राजा गम्यतां तत्र मा चिरम् ॥ २.३४.११ ॥
دخل القصر الداخلي وقال لتلك النساء: «إن الملك الجليل يدعوكنّ؛ فاذهبن إلى هناك دون تأخير».
2.34.12
एवमुक्ताः स्त्रियः सर्वाः सुमन्त्रेण नृपाज्ञया।
प्रचक्रमुस्तद् भवनं भर्तुराज्ञाय शासनम् ॥ २.३४.१२ ॥
فلما خاطبهنّ سومنترا بهذا بأمر الملك، انطلقت جميع النساء إلى ذلك القصر، إذ فهمن أمر زوجهنّ.
2.34.13
अर्धसप्तशतास्तत्र प्रमदास्ताम्रलोचनाः।
कौसल्यां परिवार्याथ शनैर्जग्मुर्धृतव्रताः ॥ २.३४.१३ ॥
وهناك سبعمائة وخمسون امرأة، حمر العيون، ثابتات في نذورهن، أحطن بكوسالياً ومضين ببطء.
2.34.14
आगतेषु च दारेषु समवेक्ष्य महीपतिः।
उवाच राजा तं सूतं सुमन्त्रानय मे सुतम् ॥ २.३४.१४ ॥
ولما حضرت الزوجات، نظر الملك إليهن وقال للسائق: «يا سُمَنترا، أحضِر ابني.»
2.34.15
स सूतो राममादाय लक्ष्मणं मैथिलीं तथा।
जगामाभिमुखस्तूर्णं सकाशं जगतीपतेः ॥ २.३४.१५ ॥
فذهب ذلك السائق مسرعًا توًّا إلى حضرة سيد الأرض، آخذًا معه راما ولكشمانا وكذلك مايثيلي.
2.34.16
स राजा पुत्रमायान्तं दृष्ट्वा चारात् कृताञ्जलिम्।
उत्पपातासनात् तूर्णमार्तः स्त्रीजनसंवृतः ॥ २.३४.१६ ॥
فلما رأى الملك ابنه قادمًا من بعيد وكفّاه مضمومتان، وقد أخذه الحزن وأحاطت به النساء، وثب مسرعًا من مقعده.
2.34.17
सोऽभिदुद्राव वेगेन रामं दृष्ट्वा विशाम्पतिः।
तमसम्प्राप्य दुःखार्तः पपात भुवि मूर्च्छितः ॥ २.३४.१७ ॥
ولما رأى سيد الناس راما اندفع نحوه بسرعة، فلما بلغه، وقد أنهكه الحزن، سقط على الأرض مغشيًّا عليه.
2.34.18
तं रामोऽभ्यपतत् क्षिप्रं लक्ष्मणश्च महारथः।
विसंज्ञमिव दुःखेन सशोकं नृपतिं तथा ॥ २.३४.१८ ॥
فاندفع راما والمحارب العظيم لكشمانا نحوه سريعًا، ذلك الملك الذي كان كأنه فاقد الوعي من الحزن، مكلومًا بالأسى.
2.34.19
स्त्रीसहस्रनिनादश्च संजज्ञे राजवेश्मनि।
हा हा रामेति सहसा भूषणध्वनिमिश्रितः ॥ २.३४.१९ ॥
ارتفع فجأة في القصر الملكي صراخ ألف امرأة: "آه يا راما! آه يا راما!"، ممتزجًا بصليل الحلي.
2.34.20
तं परिष्वज्य बाहुभ्यां तावुभौ रामलक्ष्मणौ।
पर्यङ्के सीतया सार्धं रुदन्तः समवेशयन् ॥ २.३४.२० ॥
احتضنه راما ولكشمانا بذراعيهما، وأجلساه على السرير وهما يبكيان مع سيتا.
2.34.21
अथ रामो मुहूर्तस्य लब्धसंज्ञं महीपतिम्।
उवाच प्राञ्जलिर्बाष्पशोकार्णवपरिप्लुतम् ॥ २.३४.२१ ॥
ثم خاطب راما الملك، بعد أن استعاد وعيه بعد لحظة، وكان غارقًا في بحر من الدموع والحزن، وهو يضم كفيه.
2.34.22
आपृच्छे त्वां महाराज सर्वेषामीश्वरोऽसि नः।
प्रस्थितं दण्डकारण्यं पश्य त्वं कुशलेन माम् ॥ २.३४.२२ ॥
أيها الملك العظيم، أستأذنك. فأنت سيد جميعنا. انظر إليّ وأنا أنطلق إلى غابة دانداكا، وباركني بالسلامة.
2.34.23
लक्ष्मणं चानुजानीहि सीता चान्वेतु मां वनम्।
कारणैर्बहुभिस्तथ्यैर्वार्यमाणौ न चेच्छतः ॥ २.३४.२३ ॥
امنح لكشمانا الإذن، ولتتبعني سيتا أيضًا إلى الغابة. ومع أنهما يُثنيان بأسباب كثيرة صادقة، فإنهما لا يريدان غير ذلك.
2.34.24
अनुजानीहि सर्वान् नः शोकमुत्सृज्य मानद।
लक्ष्मणं मां च सीतां च प्रजापतिरिवात्मजान् ॥ २.३४.२४ ॥
أيها المانح للكرامة، اطرح حزنك وامنحنا جميعًا الإذن: لكشمانا وليّ وسيتا، كما يمنح سيد الخلائق أبناءه.
2.34.25
प्रतीक्षमाणमव्यग्रमनुज्ञां जगतीपतेः।
उवाच राजा सम्प्रेक्ष्य वनवासाय राघवम् ॥ २.३४.२५ ॥
نظر الملك إلى راغافا (راما) الهادئ المنتظر الإذن بالنفي إلى الغابة، ثم قال.
2.34.26
अहं राघव कैकेय्या वरदानेन मोहितः।
अयोध्यायां त्वमेवाद्य भव राजा निगृह्य माम् ॥ २.३४.२६ ॥
يا راغافا، لقد أُسكِرتُ بهبة كايكايي. فليكن الآن أنت نفسك، إذ تحبسني، ملكًا في أيوديا.
2.34.27
एवमुक्तो नृपतिना रामो धर्मभृतां वरः।
प्रत्युवाचाञ्जलिं कृत्वा पितरं वाक्यकोविदः ॥ २.३४.२७ ॥
فلما قال الملك ذلك، ردّ راما، أفضل حَمَلة الدهرما وأمهرهم في الكلام، على أبيه مطبقًا كفّيه.
2.34.28
भवान् वर्षसहस्राय पृथिव्या नृपते पतिः।
अहं त्वरण्ये वत्स्यामि न मे राज्यस्य कांक्षिता ॥ २.३४.२८ ॥
ليكن لك أيها الملك السيادة على الأرض ألف عام. أما أنا فسأسكن الغابة، فلا رغبة لي في المُلك.
2.34.29
नव पञ्च च वर्षाणि वनवासे विहृत्य ते।
पुनः पादौ ग्रहीष्यामि प्रतिज्ञान्ते नराधिप ॥ २.३४.२९ ॥
يا سيد البشر، بعد أن أقضي أربعة عشر عامًا في نفي الغابة، عند انتهاء نذري سأمسك قدميك من جديد.
2.34.30
रुदन्नार्तः प्रियं पुत्रं सत्यपाशेन संयुतः।
कैकेय्या चोद्यमानस्तु मिथो राजा तमब्रवीत् ॥ २.३४.३० ॥
كان الملك مقيّدًا بحبال الحق، متألمًا يبكي، يحثّه كايكايي، فقال لابنه الحبيب سرًّا.
2.34.31
श्रेयसे वृद्धये तात पुनरागमनाय च।
गच्छस्वारिष्टमव्यग्रः पन्थानमकुतोभयम् ॥ २.३४.३१ ॥
يا بُنيّ، من أجل خيرك ورخائك وعودتك، اذهب مطمئنًّا على ذلك الطريق الذي لا خوف فيه.
2.34.32
न हि सत्यात्मनस्तात धर्माभिमनसस्तव।
संनिवर्तयितुं बुद्धिः शक्यते रघुनन्दन ॥ २.३४.३२ ॥
يا بُنيّ، لا يمكن ثني عزيمتك، فأنت صادق الطبع وقلبك متعلق بالدهرما، يا بهجة آل رَغو.
2.34.33
अद्य त्विदानीं रजनीं पुत्र मा गच्छ सर्वथा।
एकाहं दर्शनेनापि साधु तावच्चराम्यहम् ॥ २.३४.३३ ॥
يا بُنيّ، لا تذهب الليلة بأي حال. يومًا واحدًا فقط، ولو بمجرد رؤيتك، أعيش قليلًا في طمأنينة.
2.34.34
मातरं मां च सम्पश्यन् वसेमामद्य शर्वरीम्।
तर्पितः सर्वकामैस्त्वं श्वः काल्ये साधयिष्यसि ॥ २.३४.३४ ॥
وأنت تنظر إلى أمك وإليّ، أمضِ هذه الليلة هنا. وبعد أن تُشبَع كل رغباتك، ستحقق مقصدك صباح الغد.
2.34.35
दुष्करं क्रियते पुत्र सर्वथा राघव प्रिय।
त्वया हि मत्प्रियार्थं तु वनमेवमुपाश्रितम् ॥ २.३४.३५ ॥
يا بُنيّ، يا راغافا الحبيب! إن ما تفعله لعسير حقًا. لأجل رضاي وحده لجأتَ إلى الغابة على هذا النحو.
2.34.36
न चैतन्मे प्रियं पुत्र शपे सत्येन राघव।
छन्नया चलितस्त्वस्मि स्त्रिया भस्माग्निकल्पया ॥ २.३४.३६ ॥
يا بُنيّ، يا راغافا! أُقسم بالحق أن هذا ليس مما يُرضيني. لقد استُدرجتُ بتلك المرأة الماكرة، كنارٍ مستترة تحت الرماد.
2.34.37
वञ्चना या तु लब्धा मे तां त्वं निस्तर्तुमिच्छसि।
अनया वृत्तसादिन्या कैकेय्याभिप्रचोदितः ॥ २.३४.३७ ॥
تريد الآن أن تنجو من الخداع الذي تلقيته مني، مدفوعًا من كايكيي مدمّرة السلوك القويم.
2.34.38
न चैतदाश्चर्यतमं यत् त्वं ज्येष्ठः सुतो मम।
अपानृतकथं पुत्र पितरं कर्तुमिच्छसि ॥ २.३४.३८ ॥
ليس أعجب الأمور أن تريد، أنت ابني الأكبر، أن تجعل أباك متكلمًا بالكذب، يا بني.
2.34.39
अथ रामस्तदा श्रुत्वा पितुरार्तस्य भाषितम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा दीनो वचनमब्रवीत् ॥ २.३४.३९ ॥
فلما سمع راما كلام أبيه المتألم، قال هذه الكلمات حزينًا مع أخيه لكشمانا.
2.34.40
प्राप्स्यामि यानद्य गुणान् को मे श्वस्तान् प्रदास्यति।
अपक्रमणमेवातः सर्वकामैरहं वृणे ॥ २.३४.४० ॥
من سيعطيني غدًا الفضائل التي أنالها اليوم؟ لذلك أختار الرحيل بكل رغباتي.
2.34.41
इयं सराष्ट्रा सजना धनधान्यसमाकुला।
मया विसृष्टा वसुधा भरताय प्रदीयताम् ॥ २.३४.४१ ॥
هذه الأرض، مع ممالكها وشعوبها، المليئة بالثروة والحبوب، قد تركتها، فلتُعطَ لبهارتا.
2.34.42
वनवासकृता बुद्धिर्न च मेऽद्य चलिष्यति।
यस्तु युद्धे वरो दत्तः कैकेय्यै वरद त्वया ॥ २.३४.४२ ॥
لن يتزعزع عزمي على العيش في الغابة اليوم. وأنت، يا واهب الأمنيات، الأمنية التي منحتها لكايكيي في المعركة—.
2.34.43
दीयतां निखिलेनैव सत्यस्त्वं भव पार्थिव।
अहं निदेशं भवतो यथोक्तमनुपालयन् ॥ २.३४.४३ ॥
ليُعطَ ما وُعِدَ به كاملًا أيها الملك، وكن صادقًا. وسأنفّذ أمرك كما قلتَه.
2.34.44
चतुर्दश समा वत्स्ये वने वनचरैः सह।
मा विमर्शो वसुमती भरताय प्रदीयताम् ॥ २.३४.४४ ॥
سأقيم أربعة عشر عامًا في الغابة مع سكانها. لا تتردد؛ ولتُعطَ الأرض لبهراتا.
2.34.45
नहि मे कांक्षितं राज्यं सुखमात्मनि वा प्रियम्।
यथानिदेशं कर्तुं वै तवैव रघुनन्दन ॥ २.३४.४५ ॥
يا بهجة الراغوبيين، لا أرغب في المملكة ولا في لذة ولا في شيء محبوب لنفسي؛ رغبتي الوحيدة أن أنفّذ أمرك.
2.34.46
अपगच्छतु ते दुःखं मा भूर्बाष्पपरिप्लुतः।
नहि क्षुभ्यति दुर्धर्षः समुद्रः सरितां पतिः ॥ २.३४.४६ ॥
لتزُل عنك أحزانك، ولا تغرق في الدموع؛ فالمحيط سيد الأنهار لا يضطرب بأحد.
2.34.47
नैवाहं राज्यमिच्छामि न सुखं न च मेदिनीम्।
नैव सर्वानिमान् कामान् न स्वर्गं न च जीवितुम् ॥ २.३४.४७ ॥
لا أرغب في المملكة ولا في اللذة ولا في هذه الأرض؛ ولا في كل هذه الرغبات، ولا في الجنة، ولا حتى في الحياة.
2.34.48
त्वामहं सत्यमिच्छामि नानृतं पुरुषर्षभ।
प्रत्यक्षं तव सत्येन सुकृतेन च ते शपे ॥ २.३४.४८ ॥
يا أفضل الرجال، لا أريد منك إلا الصدق لا الكذب؛ وأقسم لك بصدقك وبأعمالك الصالحة.
2.34.49
न च शक्यं मया तात स्थातुं क्षणमपि प्रभो।
स शोकं धारयस्वेमं नहि मेऽस्ति विपर्ययः ॥ २.३४.४९ ॥
أيها الأب، أيها السيد، لا يمكنني أن أبقى ولو لحظة واحدة. لا تحمل هذا الحزن؛ فلن يتغير عزمي.
2.34.50
अर्थितो ह्यस्मि कैकेय्या वनं गच्छेति राघव।
मया चोक्तं व्रजामीति तत्सत्यमनुपालये ॥ २.३४.५० ॥
أيها الراغافا، لقد طلبت مني كايكيي أن أذهب إلى الغابة، وقلت أنا أيضًا إنني سأذهب. وسأحفظ تلك الحقيقة.
2.34.51
मा चोत्कण्ठां कृथा देव वने रंस्यामहे वयम्।
प्रशान्तहरिणाकीर्णे नानाशकुनिनादिते ॥ २.३४.५१ ॥
أيها الملك، لا تقلق. في الغابة المليئة بالغزلان الهادئة والمترددة بأصوات الطيور المختلفة سنجد السرور.
2.34.52
पिता हि दैवतं तात देवतानामपि स्मृतम्।
तस्माद् दैवतमित्येव करिष्यामि पितुर्वचः ॥ २.३४.५२ ॥
أيها الأب، إن الأب إله؛ حتى بين الآلهة يُعتبر الأب إلهًا. فلذلك، معتقدًا أن «الأب هو إلهي»، سأنفذ كلام أبي.
2.34.53
चतुर्दशसु वर्षेषु गतेषु नृपसत्तम।
पुनर्द्रक्ष्यसि मां प्राप्तं संतापोऽयं विमुच्यताम् ॥ २.३४.५३ ॥
أيها أفضل الملوك، عندما تمضي أربعة عشر عامًا ستراني أعود مرة أخرى. فاترك هذا الهم.
2.34.54
येन संस्तम्भनीयोऽयं सर्वो बाष्पकलो जनः।
स त्वं पुरुषशार्दूल किमर्थं विक्रियां गतः ॥ २.३४.५४ ॥
أيها النمر بين الرجال، أنت الذي ينبغي أن تُسكَّن به هذه الجموع كلها المختنقة بالدموع، فلماذا صرتَ على هذه الحال من الاضطراب؟
2.34.55
पुरं च राष्ट्रं च मही च केवला
मया विसृष्टा भरताय दीयताम्।
अहं निदेशं भवतोऽनुपालयन्
वनं गमिष्यामि चिराय सेवितुम् ॥ २.३४.५५ ॥
ليُعطَ بهاراتا المدينةُ والمملكةُ والأرضُ كلُّها التي تخلّيتُ عنها. وإطاعةً لأمرك، سأمضي إلى الغابة لأسكن فيها زمنًا طويلًا.
2.34.56
मया विसृष्टां भरतो महीमिमां
सशैलखण्डां सपुरोपकाननाम्।
शिवासु सीमास्वनुशास्तु केवलं
त्वया यदुक्तं नृपते तथास्तु तत् ॥ २.३४.५६ ॥
ليحكم بهاراتا هذه الأرض التي تخليتُ عنها، بسلاسلها الجبلية ومدنها وبساتينها، حكمًا تامًّا داخل حدود مباركة. أيها الملك، فليكن ما قلتَه.
2.34.57
न मे तथा पार्थिव धीयते मनो
महत्सु कामेषु न चात्मनः प्रिये।
यथा निदेशे तव शिष्टसम्मते
व्यपैतु दुःखं तव मत्कृतेऽनघ ॥ २.३४.५७ ॥
أيها الملك، لا يستقر قلبي على الرغبات العظيمة ولا على نفسي، يا حبيبتي، كما يستقر على أمرك الذي أقرّه الحكماء. أيها الطاهر، فلتزُل حزنك بسببي.
2.34.58
तदद्य नैवानघ राज्यमव्ययं
न सर्वकामान् वसुधां न मैथिलीम्।
न चिन्तितं त्वामनृतेन योजयन्
वृणीय सत्यं व्रतमस्तु ते तथा ॥ २.३४.५८ ॥
لذلك، أيها الطاهر، لا أريد اليوم المملكة الباقية ولا كل الرغبات ولا الأرض ولا ميثيلي، ولن أتصورك مقترنًا بالكذب. أختار الحق؛ فليكن نذرك كذلك.
2.34.59
फलानि मूलानि च भक्षयन् वने
गिरींश्च पश्यन् सरितः सरांसि च।
वनं प्रविश्यैव विचित्रपादपं
सुखी भविष्यामि तवास्तु निर्वृतिः ॥ २.३४.५९ ॥
آكلًا الثمار والجذور في الغابة، ناظرًا إلى الجبال والأنهار والبحيرات، داخلًا غابة الأشجار المتنوعة، سأكون سعيدًا. فليكن لك السلام.
2.34.60
एवं स राजा व्यसनाभिपन्न-
स्तापेन दुःखेन च पीड्यमानः।
आलिङ्ग्य पुत्रं सुविनष्टसंज्ञो
भूमिं गतो नैव चिचेष्ट किंचित् ॥ २.३४.६० ॥
وهكذا سقط الملك، وقد أثقلته النازلة وأنهكه الحزن والكرب، بعد أن ضم ابنه إلى صدره، فاقدًا وعيه تمامًا، لا يتحرك قيد شعرة.
2.34.61
देव्यः समस्ता रुरुदुः समेता-
स्तां वर्जयित्वा नरदेवपत्नीम्।
रुदन् सुमन्त्रोऽपि जगाम मूर्च्छां
हाहाकृतं तत्र बभूव सर्वम् ॥ २.३४.६१ ॥
بكت جميع الملكات المجتمعات، عدا زوجة الملك (كَوْشَلْيَا)، وسقط سومنترا أيضًا مغشيًّا عليه وهو يبكي، وعلا في كل مكان صراخ «آه!».