வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.34.1
ततः कमलपत्राक्षः श्यामो निरुपमो महान्।
उवाच रामस्तं सूतं पितुराख्याहि मामिति ॥ २.३४.१ ॥
அப்போது தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய, கரிய நிறமுடைய, ஒப்பற்ற பெருமைமிக்க ராமன் அந்த சாரதியிடம், "தந்தையின் செய்தியை எனக்குச் சொல்" என்றான்.
2.34.2
स रामप्रेषितः क्षिप्रं संतापकलुषेन्द्रियम्।
प्रविश्य नृपतिं सूतो निःश्वसन्तं ददर्श ह ॥ २.३४.२ ॥
ராமனால் அனுப்பப்பட்ட அந்த சாரதி விரைவாக அரண்மனைக்குள் நுழைந்து, துயரத்தால் புலன்கள் கலங்கி பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த அரசனைக் கண்டான்.
2.34.3
उपरक्तमिवादित्यं भस्मच्छन्नमिवानलम्।
तटाकमिव निस्तोयमपश्यज्जगतीपतिम् ॥ २.३४.३ ॥
கிரகணம் பிடித்த சூரியனைப் போலவும், சாம்பலால் மூடிய நெருப்பைப் போலவும், நீரற்ற குளத்தைப் போலவும் அவன் அந்த உலகநாயகனைக் கண்டான்.
2.34.4
आबोध्य च महाप्राज्ञः परमाकुलचेतनम्।
राममेवानुशोचन्तं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ २.३४.४ ॥
மிகுந்த அறிவுடைய அந்த சாரதி, மனம் மிகவும் கலங்கி ராமனுக்காகவே துயருற்றுக்கொண்டிருந்த அரசனை எழுப்பி, கைகூப்பிக் கூறினான்.
2.34.5
तं वर्धयित्वा राजानं पूर्वं सूतो जयाशिषा।
भयविक्लवया वाचा मन्दया श्लक्ष्णयाब्रवीत् ॥ २.३४.५ ॥
முதலில் சாரதி அரசனுக்கு வெற்றி ஆசி கூறி, அச்சத்தால் நடுங்கும், மெல்லிய இனிய குரலில் பேசினான்.
2.34.6
अयं स पुरुषव्याघ्रो द्वारि तिष्ठति ते सुतः।
ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा सर्वं चैवोपजीविनाम् ॥ २.३४.६ ॥
"மனிதர்களில் சிறந்தவனான உங்கள் மகன் ராமன் வாயிலில் நிற்கிறான்; அந்தணர்களுக்கும் தன்னைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் எல்லாச் செல்வத்தையும் கொடுத்தவன் அவன்."
2.34.7
स त्वां पश्यतु भद्रं ते रामः सत्यपराक्रमः।
सर्वान् सुहृद आपृच्छ्य त्वां हीदानीं दिदृक्षते ॥ २.३४.७ ॥
உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; உண்மையான வீரியமுடைய ராமன் அனைத்து நண்பர்களிடமும் விடைபெற்று, இப்போது உன்னைக் காண விரும்புகிறான்.
2.34.8
गमिष्यति महारण्यं तं पश्य जगतीपते।
वृतं राजगुणैः सर्वैरादित्यमिव रश्मिभिः ॥ २.३४.८ ॥
பூமியின் அரசே, அவனைப் பார்; அவன் பெரிய காட்டுக்குச் செல்லவிருக்கிறான். சூரியன் தன் கிரணங்களால் சூழப்பட்டிருப்பது போல், அனைத்து அரசகுண நலன்களாலும் சூழப்பட்டவன் அவன்.
2.34.9
स सत्यवाक्यो धर्मात्मा गाम्भीर्यात् सागरोपमः।
आकाश इव निष्पङ्को नरेन्द्रः प्रत्युवाच तम् ॥ २.३४.९ ॥
அவன், சத்தியம் பேசுபவனும் தர்மாத்மாவுமான அந்த அரசன், ஆழத்தில் கடலுக்கு ஒப்பானவன்; வானம் போல் களங்கமற்றவன். அவன் அவனுக்குப் பதிலளித்தான்.
2.34.10
सुमन्त्रानय मे दारान् ये केचिदिह मामकाः।
दारैः परिवृतः सर्वैर्द्रष्टुमिच्छामि राघवम् ॥ २.३४.१० ॥
சுமந்திரா, இங்குள்ள என் மனைவியர் யாவரையும் அழைத்து வா; அனைத்து மனைவியராலும் சூழப்பட்டு ராகவனைக் காண விரும்புகிறேன்.
2.34.11
सोऽन्तःपुरमतीत्यैव स्त्रियस्ता वाक्यमब्रवीत्।
आर्यो ह्वयति वो राजा गम्यतां तत्र मा चिरम् ॥ २.३४.११ ॥
அவன் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்று, அந்தப் பெண்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்: “ஆர்ய அரசர் உங்களை அழைக்கிறார்; அங்கே தாமதமின்றிச் செல்லுங்கள்.”
2.34.12
एवमुक्ताः स्त्रियः सर्वाः सुमन्त्रेण नृपाज्ञया।
प्रचक्रमुस्तद् भवनं भर्तुराज्ञाय शासनम् ॥ २.३४.१२ ॥
அரசனின் கட்டளையால் சுமந்திரனால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட அனைத்துப் பெண்களும், தங்கள் கணவனின் ஆணையை அறிந்து அந்த மாளிகையை நோக்கிச் சென்றனர்.
2.34.13
अर्धसप्तशतास्तत्र प्रमदास्ताम्रलोचनाः।
कौसल्यां परिवार्याथ शनैर्जग्मुर्धृतव्रताः ॥ २.३४.१३ ॥
அங்கிருந்த எழுநூற்று ஐம்பது பெண்கள், சிவந்த கண்களுடன், விரதத்தில் உறுதியானவர்கள், கௌசல்யையைச் சூழ்ந்துகொண்டு மெல்ல நடந்தனர்.
2.34.14
आगतेषु च दारेषु समवेक्ष्य महीपतिः।
उवाच राजा तं सूतं सुमन्त्रानय मे सुतम् ॥ २.३४.१४ ॥
மனைவியர் வந்ததைக் கண்ட மன்னன், தேரோட்டியிடம், "சுமந்திரா, என் மகனை அழைத்து வா" என்றான்.
2.34.15
स सूतो राममादाय लक्ष्मणं मैथिलीं तथा।
जगामाभिमुखस्तूर्णं सकाशं जगतीपतेः ॥ २.३४.१५ ॥
அந்தத் தேரோட்டி ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் மைதிலியையும் அழைத்துக்கொண்டு, விரைவாக நேராக உலகபதியின் முன்னிலைக்குச் சென்றான்.
2.34.16
स राजा पुत्रमायान्तं दृष्ट्वा चारात् कृताञ्जलिम्।
उत्पपातासनात् तूर्णमार्तः स्त्रीजनसंवृतः ॥ २.३४.१६ ॥
அந்த மன்னன், மகன் தூரத்திலிருந்து கைகூப்பி வருவதைக் கண்டு, துயரத்தால் கலங்கி, பெண்களால் சூழப்பட்டவனாக, விரைவாக ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தான்.
2.34.17
सोऽभिदुद्राव वेगेन रामं दृष्ट्वा विशाम्पतिः।
तमसम्प्राप्य दुःखार्तः पपात भुवि मूर्च्छितः ॥ २.३४.१७ ॥
மக்களின் தலைவன் ராமனைக் கண்டதும் வேகமாக அவனை நோக்கி ஓடினான்; துயரத்தால் வருந்தி அவனை அடைந்ததும் மூர்ச்சையுற்று நிலத்தில் விழுந்தான்.
2.34.18
तं रामोऽभ्यपतत् क्षिप्रं लक्ष्मणश्च महारथः।
विसंज्ञमिव दुःखेन सशोकं नृपतिं तथा ॥ २.३४.१८ ॥
ராமனும் மகாரதனான லக்ஷ்மணனும் விரைவாக அவரை நோக்கி ஓடினர்; துயரத்தால் உணர்வற்றவராக, சோகமுற்ற அந்த மன்னனை நோக்கி.
2.34.19
स्त्रीसहस्रनिनादश्च संजज्ञे राजवेश्मनि।
हा हा रामेति सहसा भूषणध्वनिमिश्रितः ॥ २.३४.१९ ॥
அரண்மனையில் ஆயிரம் பெண்களின் குரல் திடீரென எழுந்தது; "ஹா ராமா, ஹா ராமா" என்ற அழுகை ஆபரணங்களின் ஒலியுடன் கலந்திருந்தது.
2.34.20
तं परिष्वज्य बाहुभ्यां तावुभौ रामलक्ष्मणौ।
पर्यङ्के सीतया सार्धं रुदन्तः समवेशयन् ॥ २.३४.२० ॥
ராமனும் லக்ஷ்மணனும் இருவரும் அவரைத் இரு கரங்களாலும் அணைத்து, சீதையுடன் சேர்ந்து அழுதவாறு படுக்கையில் அமர வைத்தனர்.
2.34.21
अथ रामो मुहूर्तस्य लब्धसंज्ञं महीपतिम्।
उवाच प्राञ्जलिर्बाष्पशोकार्णवपरिप्लुतम् ॥ २.३४.२१ ॥
பின்னர் சிறிது நேரத்தில் நினைவு பெற்ற அரசனிடம், கண்ணீரும் துயரமும் என்ற கடலில் மூழ்கியிருந்தவரிடம், ராமன் கை கூப்பிக்கொண்டு கூறினான்.
2.34.22
आपृच्छे त्वां महाराज सर्वेषामीश्वरोऽसि नः।
प्रस्थितं दण्डकारण्यं पश्य त्वं कुशलेन माम् ॥ २.३४.२२ ॥
மகாராஜாவே, நான் உம்மிடம் விடைபெறுகிறேன். எங்கள் அனைவருக்கும் நீரே தலைவர். தண்டக வனத்திற்குப் புறப்படும் என்னை நீர் நலமுடன் ஆசீர்வதித்துப் பாரும்.
2.34.23
लक्ष्मणं चानुजानीहि सीता चान्वेतु मां वनम्।
कारणैर्बहुभिस्तथ्यैर्वार्यमाणौ न चेच्छतः ॥ २.३४.२३ ॥
லக்ஷ்மணனுக்கு அனுமதி அளியும்; சீதையும் என்னுடன் காட்டுக்கு வரட்டும். பல உண்மையான காரணங்களால் தடுக்கப்பட்டாலும் இவர்கள் இருவரும் விரும்பவில்லை.
2.34.24
अनुजानीहि सर्वान् नः शोकमुत्सृज्य मानद।
लक्ष्मणं मां च सीतां च प्रजापतिरिवात्मजान् ॥ २.३४.२४ ॥
மரியாதை அளிப்பவரே, துயரை விட்டொழித்து எங்கள் அனைவருக்கும் அனுமதி அளியும்; லக்ஷ்மணனுக்கும் எனக்கும் சீதைக்கும், பிரஜாபதி தன் மக்களுக்கு அளிப்பது போல.
2.34.25
प्रतीक्षमाणमव्यग्रमनुज्ञां जगतीपतेः।
उवाच राजा सम्प्रेक्ष्य वनवासाय राघवम् ॥ २.३४.२५ ॥
வனவாசத்திற்காக அனுமதியை எதிர்பார்த்து நின்ற, கலங்காத ராகவனை (ராமனை) அரசன் பார்த்துக் கூறினான்.
2.34.26
अहं राघव कैकेय्या वरदानेन मोहितः।
अयोध्यायां त्वमेवाद्य भव राजा निगृह्य माम् ॥ २.३४.२६ ॥
ராகவா, கைகேயியின் வரத்தால் நான் மயக்கமடைந்திருக்கிறேன். இப்போது நீயே அயோத்தியில் என்னைத் தடுத்து அரசனாகு.
2.34.27
एवमुक्तो नृपतिना रामो धर्मभृतां वरः।
प्रत्युवाचाञ्जलिं कृत्वा पितरं वाक्यकोविदः ॥ २.३४.२७ ॥
அரசன் இவ்வாறு கூறியதும், தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனும் சொல்லில் வல்லவனுமான ராமன் கைகூப்பித் தந்தைக்குப் பதிலளித்தான்.
2.34.28
भवान् वर्षसहस्राय पृथिव्या नृपते पतिः।
अहं त्वरण्ये वत्स्यामि न मे राज्यस्य कांक्षिता ॥ २.३४.२८ ॥
அரசே, நீங்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பூமிக்கு அதிபதியாக இருங்கள். நானோ காட்டில் வசிப்பேன்; அரசாட்சியில் எனக்கு ஆசையில்லை.
2.34.29
नव पञ्च च वर्षाणि वनवासे विहृत्य ते।
पुनः पादौ ग्रहीष्यामि प्रतिज्ञान्ते नराधिप ॥ २.३४.२९ ॥
நராதிபா, காட்டுவாசத்தில் பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, சபதம் நிறைவேறியதும் மீண்டும் உங்கள் பாதங்களைப் பற்றுவேன்.
2.34.30
रुदन्नार्तः प्रियं पुत्रं सत्यपाशेन संयुतः।
कैकेय्या चोद्यमानस्तु मिथो राजा तमब्रवीत् ॥ २.३४.३० ॥
சத்தியம் என்ற கயிற்றால் கட்டுண்டு, துயரத்தால் அழுது, கைகேயியால் தூண்டப்பட்ட அரசன் தன் அன்பு மகனிடம் மெல்லக் கூறினான்.
2.34.31
श्रेयसे वृद्धये तात पुनरागमनाय च।
गच्छस्वारिष्टमव्यग्रः पन्थानमकुतोभयम् ॥ २.३४.३१ ॥
மகனே, நலனுக்காகவும் வளர்ச்சிக்காகவும், மீண்டும் திரும்பி வருவதற்காகவும், கவலையின்றி, எங்கும் அச்சமில்லாத அந்த வழியில் நலமாகச் செல்.
2.34.32
न हि सत्यात्मनस्तात धर्माभिमनसस्तव।
संनिवर्तयितुं बुद्धिः शक्यते रघुनन्दन ॥ २.३४.३२ ॥
மகனே, உண்மையே தன் இயல்பாகவும் தர்மத்தில் மனம் நிலைத்தவனுமான உன் உறுதியை மாற்றுவது இயலாது, ரகுநந்தனா.
2.34.33
अद्य त्विदानीं रजनीं पुत्र मा गच्छ सर्वथा।
एकाहं दर्शनेनापि साधु तावच्चराम्यहम् ॥ २.३४.३३ ॥
மகனே, இன்று இரவு மட்டுமாவது எந்த விதத்திலும் செல்லாதே. ஒரு நாள் மட்டும், உன்னைப் பார்த்தபடியே நான் சற்று நலமாக இருக்கட்டும்.
2.34.34
मातरं मां च सम्पश्यन् वसेमामद्य शर्वरीम्।
तर्पितः सर्वकामैस्त्वं श्वः काल्ये साधयिष्यसि ॥ २.३४.३४ ॥
தாயையும் என்னையும் பார்த்தபடி இன்று இந்த இரவைக் கழி. எல்லா விருப்பங்களிலும் நிறைவுற்று, நாளை காலையில் உன் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாய்.
2.34.35
दुष्करं क्रियते पुत्र सर्वथा राघव प्रिय।
त्वया हि मत्प्रियार्थं तु वनमेवमुपाश्रितम् ॥ २.३४.३५ ॥
மகனே, ராகவா, அன்பனே! உண்மையிலேயே கடினமான செயலை நீ செய்கிறாய். என் மகிழ்ச்சிக்காகவே இப்படி வனத்தை ஏற்றுக்கொண்டாய்.
2.34.36
न चैतन्मे प्रियं पुत्र शपे सत्येन राघव।
छन्नया चलितस्त्वस्मि स्त्रिया भस्माग्निकल्पया ॥ २.३४.३६ ॥
மகனே, ராகவா! உண்மையின் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன், இது எனக்கு விருப்பமானது அல்ல. சாம்பலுக்குள் மறைந்த நெருப்பைப் போன்ற அந்த வஞ்சகப் பெண்ணால் நான் அலைக்கழிக்கப்படுகிறேன்.
2.34.37
वञ्चना या तु लब्धा मे तां त्वं निस्तर्तुमिच्छसि।
अनया वृत्तसादिन्या कैकेय्याभिप्रचोदितः ॥ २.३४.३७ ॥
நீ என்னிடம் பெற்ற வஞ்சனையிலிருந்து இப்போது விடுபட விரும்புகிறாய்; நல்ல நடத்தையை அழிக்கும் இவளால் தூண்டப்பட்டு.
2.34.38
न चैतदाश्चर्यतमं यत् त्वं ज्येष्ठः सुतो मम।
अपानृतकथं पुत्र पितरं कर्तुमिच्छसि ॥ २.३४.३८ ॥
நீ, என் மூத்த மகன், தந்தையை பொய்யுரைப்பவராக ஆக்க விரும்புவது மிகவும் வியப்பானதல்ல; மகனே.
2.34.39
अथ रामस्तदा श्रुत्वा पितुरार्तस्य भाषितम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा दीनो वचनमब्रवीत् ॥ २.३४.३९ ॥
அப்போது தந்தையின் துயரம் நிறைந்த சொற்களைக் கேட்ட ராமன், தம்பி லக்ஷ்மணனுடன் வருத்தத்துடன் இவ்வாறு கூறினான்.
2.34.40
प्राप्स्यामि यानद्य गुणान् को मे श्वस्तान् प्रदास्यति।
अपक्रमणमेवातः सर्वकामैरहं वृणे ॥ २.३४.४० ॥
இன்று நான் பெறும் நற்பலன்களை நாளை எனக்கு யார் தருவார்? ஆகையால் எல்லா விருப்பங்களுடனும் புறப்படுவதையே நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.
2.34.41
इयं सराष्ट्रा सजना धनधान्यसमाकुला।
मया विसृष्टा वसुधा भरताय प्रदीयताम् ॥ २.३४.४१ ॥
இந்தப் பூமி, அதன் நாடுகளும் மக்களும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தது; நான் கைவிட்டேன்; இது பரதனுக்குக் கொடுக்கப்படட்டும்.
2.34.42
वनवासकृता बुद्धिर्न च मेऽद्य चलिष्यति।
यस्तु युद्धे वरो दत्तः कैकेय्यै वरद त्वया ॥ २.३४.४२ ॥
வனவாசத்துக்கான என் உறுதி இன்று நிலைதவறாது. வரம் அளிப்பவரே, போரில் நீங்கள் கைகேயிக்கு அளித்த வரம்—.
2.34.43
दीयतां निखिलेनैव सत्यस्त्वं भव पार्थिव।
अहं निदेशं भवतो यथोक्तमनुपालयन् ॥ २.३४.४३ ॥
அரசே, கொடுக்கப்பட்டது முழுவதுமாக அளிக்கப்படட்டும். நீர் சத்தியவானாக இருப்பீராக. நீர் கூறிய ஆணையை நான் அப்படியே பின்பற்றுவேன்.
2.34.44
चतुर्दश समा वत्स्ये वने वनचरैः सह।
मा विमर्शो वसुमती भरताय प्रदीयताम् ॥ २.३४.४४ ॥
பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் காட்டுவாசிகளுடன் வசிப்பேன். ஐயம் கொள்ள வேண்டாம்; இந்த பூமி பரதனுக்கு அளிக்கப்படட்டும்.
2.34.45
नहि मे कांक्षितं राज्यं सुखमात्मनि वा प्रियम्।
यथानिदेशं कर्तुं वै तवैव रघुनन्दन ॥ २.३४.४५ ॥
ரகுநந்தனே, எனக்கு அரசாட்சியும் வேண்டாம்; எனக்கான இன்பமோ பிரியமோ வேண்டாம். உன் ஆணையை நிறைவேற்றுவதே என் விருப்பம்.
2.34.46
अपगच्छतु ते दुःखं मा भूर्बाष्पपरिप्लुतः।
नहि क्षुभ्यति दुर्धर्षः समुद्रः सरितां पतिः ॥ २.३४.४६ ॥
உன் துக்கம் நீங்கட்டும்; கண்ணீரில் மூழ்கிவிட வேண்டாம். நதிகளின் தலைவனான கடல் எவராலும் கலக்கப்பட முடியாதது.
2.34.47
नैवाहं राज्यमिच्छामि न सुखं न च मेदिनीम्।
नैव सर्वानिमान् कामान् न स्वर्गं न च जीवितुम् ॥ २.३४.४७ ॥
நான் அரசாட்சியை விரும்பவில்லை; இன்பத்தையும் இந்த பூமியையும் விரும்பவில்லை. இவை அனைத்து ஆசைகளையும், சொர்க்கத்தையும், வாழ்வையும் கூட விரும்பவில்லை.
2.34.48
त्वामहं सत्यमिच्छामि नानृतं पुरुषर्षभ।
प्रत्यक्षं तव सत्येन सुकृतेन च ते शपे ॥ २.३४.४८ ॥
ஆடவர்களில் சிறந்தவரே, நான் உம்மிடம் சத்தியத்தையே விரும்புகிறேன்; பொய்யை அல்ல. உமது சத்தியத்தின் மேலும் புண்ணியத்தின் மேலும் ஆணையிட்டுக் கூறுகிறேன்.
2.34.49
न च शक्यं मया तात स्थातुं क्षणमपि प्रभो।
स शोकं धारयस्वेमं नहि मेऽस्ति विपर्ययः ॥ २.३४.४९ ॥
தந்தையே, இறைவனே, நான் ஒரு கணமும் இங்கு தங்குவது எனக்கு இயலாது. இந்தத் துயரைத் தாங்கிக்கொள்ளுங்கள்; என் முடிவு மாறாது.
2.34.50
अर्थितो ह्यस्मि कैकेय्या वनं गच्छेति राघव।
मया चोक्तं व्रजामीति तत्सत्यमनुपालये ॥ २.३४.५० ॥
ரகுவின் வழித்தோன்றலே, 'காட்டுக்குச் செல்' என்று கைகேயி என்னிடம் வேண்டினாள்; நானும் 'செல்வேன்' என்று சொன்னேன். அந்த சத்தியத்தை நான் காப்பாற்றுவேன்.
2.34.51
मा चोत्कण्ठां कृथा देव वने रंस्यामहे वयम्।
प्रशान्तहरिणाकीर्णे नानाशकुनिनादिते ॥ २.३४.५१ ॥
தேவே, கவலைப்படாதீர்கள். அமைதியான மான்கள் நிறைந்ததும், பல்வேறு பறவைகளின் ஒலி எதிரொலிப்பதுமான காட்டில் நாங்கள் மகிழ்வோம்.
2.34.52
पिता हि दैवतं तात देवतानामपि स्मृतम्।
तस्माद् दैवतमित्येव करिष्यामि पितुर्वचः ॥ २.३४.५२ ॥
தந்தையே, தந்தை தெய்வம்; தேவர்களுக்குள்ளும் அவர் தெய்வமாகவே கருதப்படுகிறார். ஆகவே, 'தந்தையே தெய்வம்' என்று கொண்டு தந்தையின் வார்த்தையை நான் நிறைவேற்றுவேன்.
2.34.53
चतुर्दशसु वर्षेषु गतेषु नृपसत्तम।
पुनर्द्रक्ष्यसि मां प्राप्तं संतापोऽयं विमुच्यताम् ॥ २.३४.५३ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவரே, பதினான்கு ஆண்டுகள் கழிந்ததும், திரும்பி வந்த என்னை நீங்கள் மீண்டும் காண்பீர்கள். ஆகவே இந்தத் துயரை விடுங்கள்.
2.34.54
येन संस्तम्भनीयोऽयं सर्वो बाष्पकलो जनः।
स त्वं पुरुषशार्दूल किमर्थं विक्रियां गतः ॥ २.३४.५४ ॥
மனிதர்களில் புலியே, கண்ணீரில் மூழ்கியிருக்கும் இந்த மக்கள் அனைவரும் யாரால் தேற்றப்பட வேண்டுமோ, அந்த நீங்களே ஏன் இவ்வாறு கலங்கிவிட்டீர்கள்?
2.34.55
पुरं च राष्ट्रं च मही च केवला
मया विसृष्टा भरताय दीयताम्।
अहं निदेशं भवतोऽनुपालयन्
वनं गमिष्यामि चिराय सेवितुम् ॥ २.३४.५५ ॥
நகரமும் நாடும் முழு நிலமும் என்னால் விடுக்கப்பட்டவை; அவை பரதனுக்குக் கொடுக்கப்படட்டும். நான் உங்கள் கட்டளையைப் பின்பற்றி, நீண்ட காலம் வாழ வனத்திற்குச் செல்வேன்.
2.34.56
मया विसृष्टां भरतो महीमिमां
सशैलखण्डां सपुरोपकाननाम्।
शिवासु सीमास्वनुशास्तु केवलं
त्वया यदुक्तं नृपते तथास्तु तत् ॥ २.३४.५६ ॥
என்னால் விடுக்கப்பட்ட இந்த நிலத்தை — மலைப்பகுதிகளும் நகரங்களும் சோலைகளும் கொண்டதை — பரதன் நல்ல எல்லைகளுக்குள் முழுமையாக ஆளட்டும். அரசே, நீங்கள் சொன்னது அவ்வாறே ஆகட்டும்.
2.34.57
न मे तथा पार्थिव धीयते मनो
महत्सु कामेषु न चात्मनः प्रिये।
यथा निदेशे तव शिष्टसम्मते
व्यपैतु दुःखं तव मत्कृतेऽनघ ॥ २.३४.५७ ॥
அரசே, பெரிய இன்ப ஆசைகளிலும், அன்பனே, எனக்காகவும் என் மனம் அவ்வளவாக நிலைக்கவில்லை; அறிஞர்கள் ஏற்ற உங்கள் கட்டளையிலேயே அது நிலைக்கிறது. குற்றமற்றவனே, என் காரணமாக உன் துக்கம் நீங்கட்டும்.
2.34.58
तदद्य नैवानघ राज्यमव्ययं
न सर्वकामान् वसुधां न मैथिलीम्।
न चिन्तितं त्वामनृतेन योजयन्
वृणीय सत्यं व्रतमस्तु ते तथा ॥ २.३४.५८ ॥
ஆகையால், குற்றமற்றவனே, இன்று நான் அழியாத அரசையும், எல்லா ஆசைகளையும், பூமியையும், மைதிலியையும் விரும்பவில்லை; உன்னைப் பொய்யோடு இணைத்து நினைக்கவும் மாட்டேன். நான் உண்மையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்; உன் விரதம் அவ்வாறே ஆகட்டும்.
2.34.59
फलानि मूलानि च भक्षयन् वने
गिरींश्च पश्यन् सरितः सरांसि च।
वनं प्रविश्यैव विचित्रपादपं
सुखी भविष्यामि तवास्तु निर्वृतिः ॥ २.३४.५९ ॥
வனத்தில் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, மலைகளையும் ஆறுகளையும் ஏரிகளையும் கண்டு, பல்வகை மரங்கள் நிறைந்த வனத்தில் நுழைந்து நான் மகிழ்ந்திருப்பேன். உனக்கு அமைதி உண்டாகட்டும்.
2.34.60
एवं स राजा व्यसनाभिपन्न-
स्तापेन दुःखेन च पीड्यमानः।
आलिङ्ग्य पुत्रं सुविनष्टसंज्ञो
भूमिं गतो नैव चिचेष्ट किंचित् ॥ २.३४.६० ॥
இவ்வாறு அந்த அரசன், பேரிடரில் சிக்கி, துயரத்தாலும் வேதனையாலும் வருந்தி, மகனைத் தழுவியபடியே நினைவிழந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தான்; சிறிதும் அசையவில்லை.
2.34.61
देव्यः समस्ता रुरुदुः समेता-
स्तां वर्जयित्वा नरदेवपत्नीम्।
रुदन् सुमन्त्रोऽपि जगाम मूर्च्छां
हाहाकृतं तत्र बभूव सर्वम् ॥ २.३४.६१ ॥
கூடியிருந்த அரசியர் அனைவரும், அரசனின் மனைவியான அவளைத் தவிர, அழத் தொடங்கினர்; அழுதுகொண்டிருந்த சுமந்திரனும் மூர்ச்சையானான்; அங்கே எங்கும் 'ஐயோ, ஐயோ' என்ற அலறல் எழுந்தது.