Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.34.1
ततः कमलपत्राक्षः श्यामो निरुपमो महान्।
उवाच रामस्तं सूतं पितुराख्याहि मामिति ॥ २.३४.१ ॥
Da sprach Rāma, mit lotusblattgleichen Augen, dunkel, unvergleichlich und groß, zum Wagenlenker: "Sag mir, was mit meinem Vater ist."
2.34.2
स रामप्रेषितः क्षिप्रं संतापकलुषेन्द्रियम्।
प्रविश्य नृपतिं सूतो निःश्वसन्तं ददर्श ह ॥ २.३४.२ ॥
Der von Rāma gesandte Wagenlenker trat rasch in den Palast und sah den König, dessen Sinne von Kummer getrübt waren, tief seufzend.
2.34.3
उपरक्तमिवादित्यं भस्मच्छन्नमिवानलम्।
तटाकमिव निस्तोयमपश्यज्जगतीपतिम् ॥ २.३४.३ ॥
Er sah den Herrn der Erde wie die verfinsterte Sonne, wie ein von Asche bedecktes Feuer, wie einen wasserlosen Teich.
2.34.4
आबोध्य च महाप्राज्ञः परमाकुलचेतनम्।
राममेवानुशोचन्तं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ २.३४.४ ॥
Der sehr weise Wagenlenker weckte den König, dessen Geist tief verwirrt war und der allein um Rāma trauerte, und sprach mit gefalteten Händen.
2.34.5
तं वर्धयित्वा राजानं पूर्वं सूतो जयाशिषा।
भयविक्लवया वाचा मन्दया श्लक्ष्णयाब्रवीत् ॥ २.३४.५ ॥
Zuerst segnete der Wagenlenker den König mit einem Siegeswunsch, dann sprach er mit vor Furcht zitternder, sanfter und stockender Stimme.
2.34.6
अयं स पुरुषव्याघ्रो द्वारि तिष्ठति ते सुतः।
ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा सर्वं चैवोपजीविनाम् ॥ २.३४.६ ॥
"Dieser Tiger unter den Menschen, dein Sohn Rāma, steht am Tor; nachdem er den Brahmanen Reichtum gegeben hat, hat er allen, die von ihm abhängen, alles gegeben."
2.34.7
स त्वां पश्यतु भद्रं ते रामः सत्यपराक्रमः।
सर्वान् सुहृद आपृच्छ्य त्वां हीदानीं दिदृक्षते ॥ २.३४.७ ॥
Möge er dich sehen, und möge dir Glück beschieden sein. Rāma von wahrer Tapferkeit, nachdem er sich von allen seinen Freunden verabschiedet hat, wünscht nun dich zu sehen.
2.34.8
गमिष्यति महारण्यं तं पश्य जगतीपते।
वृतं राजगुणैः सर्वैरादित्यमिव रश्मिभिः ॥ २.३४.८ ॥
Schau ihn an, o Herr der Erde: Er wird in den großen Wald gehen, umgeben von allen königlichen Tugenden, wie die Sonne von ihren Strahlen.
2.34.9
स सत्यवाक्यो धर्मात्मा गाम्भीर्यात् सागरोपमः।
आकाश इव निष्पङ्को नरेन्द्रः प्रत्युवाच तम् ॥ २.३४.९ ॥
Jener König, wahrhaftig in seinen Worten und rechtschaffen im Herzen, tief wie das Meer und makellos wie der Himmel, antwortete ihm.
2.34.10
सुमन्त्रानय मे दारान् ये केचिदिह मामकाः।
दारैः परिवृतः सर्वैर्द्रष्टुमिच्छामि राघवम् ॥ २.३४.१० ॥
Sumantra, bring meine Gattinnen, alle, die hier von den Meinen sind. Umgeben von all meinen Gattinnen wünsche ich Rāghava zu sehen.
2.34.11
सोऽन्तःपुरमतीत्यैव स्त्रियस्ता वाक्यमब्रवीत्।
आर्यो ह्वयति वो राजा गम्यतां तत्र मा चिरम् ॥ २.३४.११ ॥
Nachdem er in den inneren Palast getreten war, sprach er zu den Frauen diese Worte: „Der edle König ruft euch; geht dorthin ohne Verzug.“
2.34.12
एवमुक्ताः स्त्रियः सर्वाः सुमन्त्रेण नृपाज्ञया।
प्रचक्रमुस्तद् भवनं भर्तुराज्ञाय शासनम् ॥ २.३४.१२ ॥
So von Sumantra auf Befehl des Königs angesprochen, machten sich alle Frauen, den Befehl ihres Herrn verstehend, auf den Weg zu jenem Palast.
2.34.13
अर्धसप्तशतास्तत्र प्रमदास्ताम्रलोचनाः।
कौसल्यां परिवार्याथ शनैर्जग्मुर्धृतव्रताः ॥ २.३४.१३ ॥
Dort umringten die siebenhundertfünfzig Frauen, mit geröteten Augen und standhaft in ihren Gelübden, Kauśalyā und gingen langsam fort.
2.34.14
आगतेषु च दारेषु समवेक्ष्य महीपतिः।
उवाच राजा तं सूतं सुमन्त्रानय मे सुतम् ॥ २.३४.१४ ॥
Als die Gattinnen gekommen waren, sprach der König, sie erblickend, zum Wagenlenker: "Sumantra, bring meinen Sohn."
2.34.15
स सूतो राममादाय लक्ष्मणं मैथिलीं तथा।
जगामाभिमुखस्तूर्णं सकाशं जगतीपतेः ॥ २.३४.१५ ॥
Der Wagenlenker nahm Rāma, Lakṣmaṇa und ebenso Maithilī mit und ging eilends geradewegs zur Gegenwart des Herrn der Erde.
2.34.16
स राजा पुत्रमायान्तं दृष्ट्वा चारात् कृताञ्जलिम्।
उत्पपातासनात् तूर्णमार्तः स्त्रीजनसंवृतः ॥ २.३४.१६ ॥
Der König, als er seinen Sohn von Weitem mit gefalteten Händen herankommen sah, erhob sich bekümmert und von den Frauen umgeben rasch von seinem Sitz.
2.34.17
सोऽभिदुद्राव वेगेन रामं दृष्ट्वा विशाम्पतिः।
तमसम्प्राप्य दुःखार्तः पपात भुवि मूर्च्छितः ॥ २.३४.१७ ॥
Der Herr des Volkes lief, als er Rāma sah, mit Eile auf ihn zu; als er ihn erreichte, vom Schmerz gequält, fiel er in Ohnmacht zu Boden.
2.34.18
तं रामोऽभ्यपतत् क्षिप्रं लक्ष्मणश्च महारथः।
विसंज्ञमिव दुःखेन सशोकं नृपतिं तथा ॥ २.३४.१८ ॥
Rāma und der große Kämpfer Lakṣmaṇa eilten rasch zu dem König, der vor Schmerz wie besinnungslos und von Kummer gequält war.
2.34.19
स्त्रीसहस्रनिनादश्च संजज्ञे राजवेश्मनि।
हा हा रामेति सहसा भूषणध्वनिमिश्रितः ॥ २.३४.१९ ॥
Plötzlich erhob sich im Königspalast das Klagegeschrei von tausend Frauen: »Weh, Rāma! Weh, Rāma!«, vermischt mit dem Klirren der Schmuckstücke.
2.34.20
तं परिष्वज्य बाहुभ्यां तावुभौ रामलक्ष्मणौ।
पर्यङ्के सीतया सार्धं रुदन्तः समवेशयन् ॥ २.३४.२० ॥
Rāma und Lakṣmaṇa umarmten ihn beide mit ihren Armen und setzten ihn, zusammen mit Sītā weinend, auf das Lager.
2.34.21
अथ रामो मुहूर्तस्य लब्धसंज्ञं महीपतिम्।
उवाच प्राञ्जलिर्बाष्पशोकार्णवपरिप्लुतम् ॥ २.३४.२१ ॥
Da sprach Rāma mit gefalteten Händen zu dem König, der nach einem Augenblick wieder zu Bewusstsein gekommen war und in einem Meer aus Tränen und Kummer versank.
2.34.22
आपृच्छे त्वां महाराज सर्वेषामीश्वरोऽसि नः।
प्रस्थितं दण्डकारण्यं पश्य त्वं कुशलेन माम् ॥ २.३४.२२ ॥
Großer König, ich verabschiede mich von dir. Du bist der Herr von uns allen. Blicke wohlwollend auf mich, der ich in den Daṇḍaka-Wald aufbreche.
2.34.23
लक्ष्मणं चानुजानीहि सीता चान्वेतु मां वनम्।
कारणैर्बहुभिस्तथ्यैर्वार्यमाणौ न चेच्छतः ॥ २.३४.२३ ॥
Gewähre Lakṣmaṇa die Erlaubnis, und Sītā soll mir ebenfalls in den Wald folgen. Obwohl sie durch viele wahre Gründe abgemahnt werden, wollen die beiden nicht anders.
2.34.24
अनुजानीहि सर्वान् नः शोकमुत्सृज्य मानद।
लक्ष्मणं मां च सीतां च प्रजापतिरिवात्मजान् ॥ २.३४.२४ ॥
O Spender der Ehre, lege deinen Kummer ab und gewähre uns allen die Erlaubnis: Lakṣmaṇa, mir und Sītā, wie der Herr der Geschöpfe seinen eigenen Söhnen.
2.34.25
प्रतीक्षमाणमव्यग्रमनुज्ञां जगतीपतेः।
उवाच राजा सम्प्रेक्ष्य वनवासाय राघवम् ॥ २.३४.२५ ॥
Als der König den ruhigen Rāghava (Rāma) betrachtete, der auf die Erlaubnis zum Waldaufenthalt wartete, sprach er.
2.34.26
अहं राघव कैकेय्या वरदानेन मोहितः।
अयोध्यायां त्वमेवाद्य भव राजा निगृह्य माम् ॥ २.३४.२६ ॥
O Rāghava, ich bin durch Kaikeyīs Gabe verblendet. Nun sollst du selbst, mich zurückhaltend, in Ayodhyā König werden.
2.34.27
एवमुक्तो नृपतिना रामो धर्मभृतां वरः।
प्रत्युवाचाञ्जलिं कृत्वा पितरं वाक्यकोविदः ॥ २.३४.२७ ॥
Als der König so gesprochen hatte, antwortete Rāma, der Beste unter den Hütern des dharma und Meister der Rede, mit gefalteten Händen seinem Vater.
2.34.28
भवान् वर्षसहस्राय पृथिव्या नृपते पतिः।
अहं त्वरण्ये वत्स्यामि न मे राज्यस्य कांक्षिता ॥ २.३४.२८ ॥
Mögest du, o König, tausend Jahre Herr der Erde sein. Ich aber werde im Wald wohnen; nach dem Königreich verlangt es mich nicht.
2.34.29
नव पञ्च च वर्षाणि वनवासे विहृत्य ते।
पुनः पादौ ग्रहीष्यामि प्रतिज्ञान्ते नराधिप ॥ २.३४.२९ ॥
O Herr der Menschen, nachdem ich vierzehn Jahre im Waldexil verbracht habe, werde ich am Ende meines Gelübdes wieder deine Füße umfassen.
2.34.30
रुदन्नार्तः प्रियं पुत्रं सत्यपाशेन संयुतः।
कैकेय्या चोद्यमानस्तु मिथो राजा तमब्रवीत् ॥ २.३४.३० ॥
An die Schlinge der Wahrheit gebunden, gequält und weinend, von Kaikeyī angetrieben, sprach der König leise zu seinem geliebten Sohn.
2.34.31
श्रेयसे वृद्धये तात पुनरागमनाय च।
गच्छस्वारिष्टमव्यग्रः पन्थानमकुतोभयम् ॥ २.३४.३१ ॥
Mein Kind, zu deinem Wohl, deinem Gedeihen und zu deiner Rückkehr, geh unbesorgt jenen Weg, auf dem keine Furcht ist.
2.34.32
न हि सत्यात्मनस्तात धर्माभिमनसस्तव।
संनिवर्तयितुं बुद्धिः शक्यते रघुनन्दन ॥ २.३४.३२ ॥
Mein Kind, dein Entschluss lässt sich nicht umstimmen, denn deine Natur ist Wahrheit und dein Sinn ist auf Dharma gerichtet, o Wonne der Raghus.
2.34.33
अद्य त्विदानीं रजनीं पुत्र मा गच्छ सर्वथा।
एकाहं दर्शनेनापि साधु तावच्चराम्यहम् ॥ २.३४.३३ ॥
Mein Kind, geh heute Nacht auf keinen Fall. Nur einen Tag lang möchte ich, allein durch deinen Anblick, eine Weile glücklich verweilen.
2.34.34
मातरं मां च सम्पश्यन् वसेमामद्य शर्वरीम्।
तर्पितः सर्वकामैस्त्वं श्वः काल्ये साधयिष्यसि ॥ २.३४.३४ ॥
Während du deine Mutter und mich ansiehst, verbringe diese Nacht hier. Von allen Wünschen erfüllt, wirst du morgen früh dein Vorhaben vollenden.
2.34.35
दुष्करं क्रियते पुत्र सर्वथा राघव प्रिय।
त्वया हि मत्प्रियार्थं तु वनमेवमुपाश्रितम् ॥ २.३४.३५ ॥
Mein Sohn, o Rāghava, Geliebter, was du tust, ist wahrlich schwer. Nur um mir eine Freude zu machen, hast du so Zuflucht im Wald gesucht.
2.34.36
न चैतन्मे प्रियं पुत्र शपे सत्येन राघव।
छन्नया चलितस्त्वस्मि स्त्रिया भस्माग्निकल्पया ॥ २.३४.३६ ॥
Mein Sohn, o Rāghava, ich schwöre bei der Wahrheit, dass mir dies nicht gefällt. Ich wurde von jener trügerischen Frau bewegt, die wie ein unter Asche verborgenes Feuer ist.
2.34.37
वञ्चना या तु लब्धा मे तां त्वं निस्तर्तुमिच्छसि।
अनया वृत्तसादिन्या कैकेय्याभिप्रचोदितः ॥ २.३४.३७ ॥
Du willst nun dem Betrug entkommen, den du von mir empfangen hast, angetrieben von Kaikeyī, der Zerstörerin des rechten Verhaltens.
2.34.38
न चैतदाश्चर्यतमं यत् त्वं ज्येष्ठः सुतो मम।
अपानृतकथं पुत्र पितरं कर्तुमिच्छसि ॥ २.३४.३८ ॥
Es ist nicht das Erstaunlichste, dass du, mein ältester Sohn, deinen Vater zu einem Lügner machen willst, mein Sohn.
2.34.39
अथ रामस्तदा श्रुत्वा पितुरार्तस्य भाषितम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा दीनो वचनमब्रवीत् ॥ २.३४.३९ ॥
Da sprach Rāma, nachdem er die Worte des betrübten Vaters gehört hatte, traurig mit seinem Bruder Lakṣmaṇa diese Worte.
2.34.40
प्राप्स्यामि यानद्य गुणान् को मे श्वस्तान् प्रदास्यति।
अपक्रमणमेवातः सर्वकामैरहं वृणे ॥ २.३४.४० ॥
Wer wird mir morgen die Verdienste geben, die ich heute erlangen würde? Darum wähle ich mit allen meinen Wünschen den Aufbruch.
2.34.41
इयं सराष्ट्रा सजना धनधान्यसमाकुला।
मया विसृष्टा वसुधा भरताय प्रदीयताम् ॥ २.३४.४१ ॥
Diese Erde, mit ihren Reichen und Völkern, voll von Reichtum und Getreide, von mir aufgegeben, sie werde Bharata gegeben.
2.34.42
वनवासकृता बुद्धिर्न च मेऽद्य चलिष्यति।
यस्तु युद्धे वरो दत्तः कैकेय्यै वरद त्वया ॥ २.३४.४२ ॥
Mein Entschluss zum Waldleben wird heute nicht wanken. Und du, o Spender von Gaben, die Gabe, die du Kaikeyī im Kampf gewährt hast—.
2.34.43
दीयतां निखिलेनैव सत्यस्त्वं भव पार्थिव।
अहं निदेशं भवतो यथोक्तमनुपालयन् ॥ २.३४.४३ ॥
Was gewährt wurde, soll vollständig gegeben werden, o König; sei deinem Wort treu. Ich werde deinen Befehl befolgen, so wie du ihn ausgesprochen hast.
2.34.44
चतुर्दश समा वत्स्ये वने वनचरैः सह।
मा विमर्शो वसुमती भरताय प्रदीयताम् ॥ २.३४.४४ ॥
Vierzehn Jahre werde ich im Wald bei den Waldbewohnern wohnen. Zögere nicht; die Erde soll Bharata gegeben werden.
2.34.45
नहि मे कांक्षितं राज्यं सुखमात्मनि वा प्रियम्।
यथानिदेशं कर्तुं वै तवैव रघुनन्दन ॥ २.३४.४५ ॥
O Wonne der Raghus, ich begehre weder das Königreich noch Vergnügen noch etwas Liebes für mich selbst; mein einziger Wunsch ist, deinen Befehl auszuführen.
2.34.46
अपगच्छतु ते दुःखं मा भूर्बाष्पपरिप्लुतः।
नहि क्षुभ्यति दुर्धर्षः समुद्रः सरितां पतिः ॥ २.३४.४६ ॥
Dein Schmerz soll vergehen; lass dich nicht in Tränen ertränken. Der Ozean, Herr der Flüsse, wird von niemandem erschüttert.
2.34.47
नैवाहं राज्यमिच्छामि न सुखं न च मेदिनीम्।
नैव सर्वानिमान् कामान् न स्वर्गं न च जीवितुम् ॥ २.३४.४७ ॥
Ich begehre weder das Königreich noch Vergnügen noch diese Erde; nicht all diese Wünsche, nicht den Himmel, nicht einmal das Leben.
2.34.48
त्वामहं सत्यमिच्छामि नानृतं पुरुषर्षभ।
प्रत्यक्षं तव सत्येन सुकृतेन च ते शपे ॥ २.३४.४८ ॥
O Bester der Männer, von dir begehre ich nur Wahrheit, nicht Lüge; bei deiner Wahrheit und deinen guten Taten schwöre ich es dir.
2.34.49
न च शक्यं मया तात स्थातुं क्षणमपि प्रभो।
स शोकं धारयस्वेमं नहि मेऽस्ति विपर्ययः ॥ २.३४.४९ ॥
O Vater, o Herr, es ist mir unmöglich, auch nur einen Augenblick zu bleiben. Trage diesen Kummer nicht; mein Entschluss wird sich nicht ändern.
2.34.50
अर्थितो ह्यस्मि कैकेय्या वनं गच्छेति राघव।
मया चोक्तं व्रजामीति तत्सत्यमनुपालये ॥ २.३४.५० ॥
O Rāghava, Kaikeyī hat mich gebeten, in den Wald zu gehen, und auch ich sagte, dass ich gehen werde. Diese Wahrheit werde ich einhalten.
2.34.51
मा चोत्कण्ठां कृथा देव वने रंस्यामहे वयम्।
प्रशान्तहरिणाकीर्णे नानाशकुनिनादिते ॥ २.३४.५१ ॥
O Gott, sei nicht beunruhigt. Im Wald, erfüllt von stillen Hirschen und widerhallend vom Rufen vieler Vögel, werden wir Freude finden.
2.34.52
पिता हि दैवतं तात देवतानामपि स्मृतम्।
तस्माद् दैवतमित्येव करिष्यामि पितुर्वचः ॥ २.३४.५२ ॥
O Vater, der Vater ist eine Gottheit; auch unter den Göttern gilt der Vater als Gottheit. Daher werde ich, in dem Glauben, dass 'der Vater meine Gottheit ist', das Wort meines Vaters erfüllen.
2.34.53
चतुर्दशसु वर्षेषु गतेषु नृपसत्तम।
पुनर्द्रक्ष्यसि मां प्राप्तं संतापोऽयं विमुच्यताम् ॥ २.३४.५३ ॥
O bester der Könige, wenn vierzehn Jahre vergangen sind, wirst du mich wieder zurückkehren sehen. Darum lass diesen Kummer fahren.
2.34.54
येन संस्तम्भनीयोऽयं सर्वो बाष्पकलो जनः।
स त्वं पुरुषशार्दूल किमर्थं विक्रियां गतः ॥ २.३४.५४ ॥
O Tiger unter den Menschen, du, durch den all diese von Tränen erstickten Menschen gestützt werden sollten, warum bist du so aufgewühlt geworden?
2.34.55
पुरं च राष्ट्रं च मही च केवला
मया विसृष्टा भरताय दीयताम्।
अहं निदेशं भवतोऽनुपालयन्
वनं गमिष्यामि चिराय सेवितुम् ॥ २.३४.५५ ॥
Die Stadt, das Reich und die gesamte Erde, die ich aufgegeben habe, sollen Bharata gegeben werden. Deinem Befehl gehorchend, werde ich in den Wald gehen, um lange dort zu weilen.
2.34.56
मया विसृष्टां भरतो महीमिमां
सशैलखण्डां सपुरोपकाननाम्।
शिवासु सीमास्वनुशास्तु केवलं
त्वया यदुक्तं नृपते तथास्तु तत् ॥ २.३४.५६ ॥
Möge Bharata diese von mir aufgegebene Erde mit ihren Bergstrichen, Städten und Hainen ganz innerhalb glückverheißender Grenzen regieren. O König, möge geschehen, was du gesagt hast.
2.34.57
न मे तथा पार्थिव धीयते मनो
महत्सु कामेषु न चात्मनः प्रिये।
यथा निदेशे तव शिष्टसम्मते
व्यपैतु दुःखं तव मत्कृतेऽनघ ॥ २.३४.५७ ॥
O König, mein Geist richtet sich nicht so sehr auf große Begierden, noch auf mich selbst, o Geliebter, wie er sich auf deinen von den Weisen gebilligten Befehl richtet. O Makelloser, möge dein Kummer um meinetwillen vergehen.
2.34.58
तदद्य नैवानघ राज्यमव्ययं
न सर्वकामान् वसुधां न मैथिलीम्।
न चिन्तितं त्वामनृतेन योजयन्
वृणीय सत्यं व्रतमस्तु ते तथा ॥ २.३४.५८ ॥
Darum, o Makelloser, begehre ich heute weder das unvergängliche Reich, noch alle Begierden, noch die Erde, noch Maithilī; auch will ich dich nicht mit Falschheit verbunden denken. Ich wähle die Wahrheit; möge dein Gelübde so sein.
2.34.59
फलानि मूलानि च भक्षयन् वने
गिरींश्च पश्यन् सरितः सरांसि च।
वनं प्रविश्यैव विचित्रपादपं
सुखी भविष्यामि तवास्तु निर्वृतिः ॥ २.३४.५९ ॥
Früchte und Wurzeln im Wald essend, Berge, Flüsse und Seen betrachtend, werde ich, in den Wald mit seinen vielfältigen Bäumen eingetreten, glücklich sein. Möge für dich Frieden sein.
2.34.60
एवं स राजा व्यसनाभिपन्न-
स्तापेन दुःखेन च पीड्यमानः।
आलिङ्ग्य पुत्रं सुविनष्टसंज्ञो
भूमिं गतो नैव चिचेष्ट किंचित् ॥ २.३४.६० ॥
So fiel der König, von Unglück überwältigt und von Qual und Kummer gepeinigt, nachdem er seinen Sohn umarmt hatte, bei völligem Bewusstseinsverlust zu Boden und regte sich nicht im Geringsten.
2.34.61
देव्यः समस्ता रुरुदुः समेता-
स्तां वर्जयित्वा नरदेवपत्नीम्।
रुदन् सुमन्त्रोऽपि जगाम मूर्च्छां
हाहाकृतं तत्र बभूव सर्वम् ॥ २.३४.६१ ॥
Alle versammelten Königinnen weinten, außer der Gemahlin des Königs (Kausalyā); auch Sumantra fiel weinend in Ohnmacht, und überall erhob sich ein Klagerufen: „Wehe!“.