வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.35.1
ततो निधूय सहसा शिरो निःश्वस्य चासकृत्।
पाणिं पाणौ विनिष्पिष्य दन्तान् कटकटाय्य च ॥ २.३५.१ ॥
பின்பு சுமந்திரன் திடீரென தலையை அசைத்து, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டு, கையோடு கையை அழுத்தி, பற்களைக் கடித்தான்.
2.35.2
लोचने कोपसंरक्ते वर्णं पूर्वोचितं जहत्।
कोपाभिभूतः सहसा संतापमशुभं गतः ॥ २.३५.२ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், தன் வழக்கமான நிறத்தை இழந்தான்; கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு திடீரென அசுபமான துயரில் ஆழ்ந்தான்.
2.35.3
मनः समीक्षमाणश्च सूतो दशरथस्य च।
कम्पयन्निव कैकेय्या हृदयं वाक्शरैः शितैः ॥ २.३५.३ ॥
தசரதனின் தேரோட்டியான சுமந்திரன் மனத்தில் நிதானித்து, கூர்மையான சொல்-அம்புகளால் கைகேயியின் இதயம் நடுங்குமாறு (பேசினான்).
2.35.4
वाक्यवज्रैरनुपमैर्निर्भिन्दन्निव चाशुभैः।
कैकेय्याः सर्वमर्माणि सुमन्त्रः प्रत्यभाषत ॥ २.३५.४ ॥
ஒப்பற்ற வஜ்ரம் போன்ற சொற்களாலும் அசுபமான வார்த்தைகளாலும் கைகேயியின் அனைத்து மர்மஸ்தானங்களையும் துளைப்பவன் போல சுமந்திரன் பதிலளித்தான்.
2.35.5
यस्यास्तव पतिस्त्यक्तो राजा दशरथः स्वयम्।
भर्ता सर्वस्य जगतः स्थावरस्य चरस्य च ॥ २.३५.५ ॥
உன் கணவன், ஸ்தாவரம் மற்றும் ஜங்கமமான அனைத்து உலகிற்கும் தலைவனான அரசன் தசரதன் தானே இன்று கைவிடப்பட்டிருக்கிறான்.
2.35.6
नह्यकार्यतमं किंचित्तव देवीह विद्यते।
पतिघ्नीं त्वामहं मन्ये कुलघ्नीमपि चान्ततः ॥ २.३५.६ ॥
தேவி, இங்கே உனக்கு செய்யத் தகாத காரியம் எதுவும் இல்லை; உன்னைக் கணவனைக் கொன்றவளாகவும், இறுதியில் குலத்தை அழிப்பவளாகவும் நான் கருதுகிறேன்.
2.35.7
यन्महेन्द्रमिवाजय्यं दुष्प्रकम्प्यमिवाचलम्।
महोदधिमिवाक्षोभ्यं संतापयसि कर्मभिः ॥ २.३५.७ ॥
மகேந்திரனைப் போல் வெல்ல முடியாதவராகவும், மலையைப் போல் அசைக்க முடியாதவராகவும், மகாசமுத்திரத்தைப் போல் கலங்காதவராகவும் இருப்பவரை, நீ உன் செயல்களால் துன்புறுத்துகிறாய்.
2.35.8
मावमंस्था दशरथं भर्तारं वरदं पतिम्।
भर्तुरिच्छा हि नारीणां पुत्रकोट्या विशिष्यते ॥ २.३५.८ ॥
வரமளிப்பவரும் கணவருமான தசரதரை அவமதிக்காதே. பெண்களுக்குக் கணவனின் விருப்பம் கோடி புதல்வர்களைவிடச் சிறந்தது.
2.35.9
यथावयो हि राज्यानि प्राप्नुवन्ति नृपक्षये।
इक्ष्वाकुकुलनाथेऽस्मिंस्तं लोपयितुमिच्छसि ॥ २.३५.९ ॥
அரசன் இறந்தபோது அரசுகள் வயதின் வரிசைப்படியே கிடைக்கின்றன. ஆனால் இக்ஷ்வாகு குலத்தலைவரான இவரையே நீ அதை மாற்றி அழிக்க விரும்புகிறாய்.
2.35.10
राजा भवतु ते पुत्रो भरतः शास्तु मेदिनीम्।
वयं तत्र गमिष्यामो यत्र रामो गमिष्यति ॥ २.३५.१० ॥
உன் மகன் பரதன் அரசனாகட்டும், பூமியை ஆளட்டும். ராமன் எங்கு செல்வானோ அங்கே நாங்களும் செல்வோம்.
2.35.11
न च ते विषये कश्चिद् ब्राह्मणो वस्तुमर्हति।
तादृशं त्वममर्यादमद्य कर्म करिष्यसि ॥ २.३५.११ ॥
உன் நாட்டில் எந்த அந்தணரும் வாழத் தகுதியுடையவர் ஆகார். நீ இன்று இத்தகைய ஒழுக்கமற்ற செயலைச் செய்யப் போகிறாய்.
2.35.12
नूनं सर्वे गमिष्यामो मार्गं रामनिषेवितम्।
त्यक्ता या बान्धवैः सर्वैर्ब्राह्मणैः साधुभिः सदा ॥ २.३५.१२ ॥
நிச்சயமாக நாம் அனைவரும் ராமன் சென்ற வழியிலேயே செல்வோம். எல்லா உறவினர்களாலும், அந்தணர்களாலும், சான்றோர்களாலும் எப்போதும் கைவிடப்பட்ட அந்த வழியிலேயே.
2.35.13
का प्रीती राज्यलाभेन तव देवि भविष्यति।
तादृशं त्वममर्यादं कर्म कर्तुं चिकीर्षसि ॥ २.३५.१३ ॥
தேவி, அரசுப் பேற்றால் உனக்கு என்ன மகிழ்ச்சி கிடைக்கும்? இத்தகைய வரம்பு மீறிய செயலைச் செய்ய நீ விரும்புகிறாய்.
2.35.14
आश्चर्यमिव पश्यामि यस्यास्ते वृत्तमीदृशम्।
आचरन्त्या न विवृता सद्यो भवति मेदिनी ॥ २.३५.१४ ॥
இத்தகைய நடத்தை கொண்ட உன்னைக் காண எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது. இப்படி நடப்பவளுக்கு பூமி உடனே பிளந்துவிடவில்லையே.
2.35.15
महाब्रह्मर्षिसृष्टा वा ज्वलन्तो भीमदर्शनाः।
धिग्वाग्दण्डा न हिंसन्ति रामप्रव्राजने स्थिताम् ॥ २.३५.१५ ॥
மகா பிரம்மரிஷிகள் படைத்த, எரியும் பயங்கரத் தோற்றமுள்ள 'சீ' என்னும் சாபச் சொல் தண்டங்கள், ராமனை வனத்துக்கு அனுப்புவதில் ஈடுபட்டிருக்கும் இவளைத் தாக்காதா?
2.35.16
आम्रं छित्त्वा कुठारेण निम्बं परिचरेत् तु कः।
यश्चैनं पयसा सिञ्चेन्नैवास्य मधुरो भवेत् ॥ २.३५.१६ ॥
மாமரத்தை கோடரியால் வெட்டிவிட்டு, வேம்பை யார் பராமரிப்பான்? பாலால் அதற்கு நீர் வார்த்தாலும் அதன் கனி இனிக்காது.
2.35.17
आभिजात्यं हि ते मन्ये यथा मातुस्तथैव च।
न हि निम्बात् स्रवेत् क्षौद्रं लोके निगदितं वचः ॥ २.३५.१७ ॥
உன் தாயைப்போலவே உன் குலப்பெருமையும் இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். வேம்பிலிருந்து தேன் வடியாது என்பது உலகில் சொல்லப்படும் வாக்கு.
2.35.18
तव मातुरसद्ग्राहं विद्म पूर्वं यथा श्रुतम्।
पितुस्ते वरदः कश्चिद् ददौ वरमनुत्तमम् ॥ २.३५.१८ ॥
உன் தாயின் தீய பிடிவாதத்தை நாம் முன்பே அறிவோம், கேள்விப்பட்டபடியே. உன் தந்தைக்கு வரமளிக்கும் ஒருவர் மிகச் சிறந்த வரத்தை அளித்தார்.
2.35.19
सर्वभूतरुतं तस्मात् संजज्ञे वसुधाधिपः।
तेन तिर्यग्गतानां च भूतानां विदितं वचः ॥ २.३५.१९ ॥
அதனால் அந்த நிலமன்னனுக்கு எல்லா உயிரினங்களின் பேச்சும் புரிந்தது; அதன் மூலம் விலங்கு நிலையிலுள்ள உயிரினங்களின் சொல்லும் அவனுக்குத் தெரிந்தது.
2.35.20
ततो जृम्भस्य शयने विरुताद् भूरिवर्चसः।
पितुस्ते विदितो भावः स तत्र बहुधाहसत् ॥ २.३५.२० ॥
பின்னர் படுக்கையில் கொட்டாவி விட்ட அந்த மிக்க ஒளிமிக்கவரின் ஒலியிலிருந்து உன் தந்தையின் மனநிலை புலனானது; அவர் அங்கு பலமுறை சிரித்தார்.
2.35.21
तत्र ते जननी क्रुद्धा मृत्युपाशमभीप्सती।
हासं ते नृपते सौम्य जिज्ञासामीति चाब्रवीत् ॥ २.३५.२१ ॥
அங்கு உன் தாய் கோபத்துடன், மரணக் கயிற்றை விரும்பியவளாக, 'அரசே, சௌம்யனே! உன் சிரிப்பின் காரணத்தை அறிய விரும்புகிறேன்' என்று சொன்னாள்.
2.35.22
नृपश्चोवाच तां देवीं हासं शंसामि ते यदि।
ततो मे मरणं सद्यो भविष्यति न संशयः ॥ २.३५.२२ ॥
அரசன் அந்த தேவியிடம் சொன்னான்: 'நான் உனக்கு சிரிப்பின் காரணத்தைச் சொன்னால், என் மரணம் உடனே வரும்; இதில் ஐயமில்லை.'
2.35.23
माता ते पितरं देवि पुनः केकयमब्रवीत्।
शंस मे जीव वा मा वा न मां त्वं प्रहसिष्यसि ॥ २.३५.२३ ॥
உன் தாய் மீண்டும் உன் தந்தையிடம் (அதாவது கைகேயனிடம்) சொன்னாள்: 'சொல்லு எனக்கு; வாழ்க அல்லது வாழாதிரு, ஆனால் நீ என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கமாட்டாய்.'
2.35.24
प्रियया च तथोक्तः स केकयः पृथिवीपतिः।
तस्मै तं वरदायार्थं कथयामास तत्त्वतः ॥ २.३५.२४ ॥
தன் அன்பு மனைவி அவ்வாறு சொன்னதும், அந்த கேகய நாட்டு நிலமன்னன், வரம் அளித்தவரின் பொருட்டு, உண்மையாக அனைத்தையும் எடுத்துரைத்தான்.
2.35.25
ततः स वरदः साधू राजानं प्रत्यभाषत।
म्रियतां ध्वंसतां वेयं मा शंसीस्त्वं महीपते ॥ २.३५.२५ ॥
அப்போது வரம் அளித்தவளும் நல்லவளுமான அவள் அரசனிடம் பதிலளித்தாள்: "இது இறக்கட்டும், அழியட்டும்; ஓ மன்னா, நீ இதைச் சொல்லாதே."
2.35.26
स तच्छ्रुत्वा वचस्तस्य प्रसन्नमनसो नृपः।
मातरं ते निरस्याशु विजहार कुबेरवत् ॥ २.३५.२६ ॥
அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த அரசன், உன் தாயை உடனே விலக்கிவிட்டு குபேரனைப் போல் மகிழ்ந்து உலாவினான்.
2.35.27
तथा त्वमपि राजानं दुर्जनाचरिते पथि।
असद्ग्राहमिमं मोहात् कुरुषे पापदर्शिनी ॥ २.३५.२७ ॥
அதுபோலவே நீயும், தீயவர்கள் நடந்த வழியில், மயக்கத்தால் இந்தத் தவறான பிடிவாதத்தைக் கொள்கிறாய், ஓ பாவத்தைக் காண்பவளே!
2.35.28
सत्यश्चात्र प्रवादोऽयं लौकिकः प्रतिभाति मा।
पितॄन् समनुजायन्ते नरा मातरमङ्गनाः ॥ २.३५.२८ ॥
இங்கே இந்த உலகப் பழமொழியும் எனக்கு உண்மையாகத் தோன்றுகிறது: மனிதர்கள் தந்தையரைப் பின்பற்றிப் பிறக்கிறார்கள்; பெண்கள் தாய்களைப் பின்பற்றிப் பிறக்கிறார்கள்.
2.35.29
नैवं भव गृहाणेदं यदाह वसुधाधिपः।
भर्तुरिच्छामुपास्वेह जनस्यास्य गतिर्भव ॥ २.३५.२९ ॥
இப்படி இருக்காதே; மன்னன் சொன்னதை ஏற்றுக்கொள். இங்கே உன் கணவனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்று; இந்த மக்களுக்கு அடைக்கலமாக இரு.
2.35.30
मा त्वं प्रोत्साहिता पापैर्देवराजसमप्रभम्।
भर्तारं लोकभर्तारमसद्धर्ममुपादध ॥ २.३५.३० ॥
தீயவர்களால் தூண்டப்பட்டு, தேவர்களின் அரசனைப் போல் ஒளிரும் கணவனும், உலகைக் காக்கும் அவனுமான அவனிடம் அதர்மத்தை மேற்கொள்ளாதே.
2.35.31
नहि मिथ्या प्रतिज्ञातं करिष्यति तवानघः।
श्रीमान् दशरथो राजा देवि राजीवलोचनः ॥ २.३५.३१ ॥
தேவி, களங்கமற்ற தாமரைக்கண் கொண்ட புகழ்மிக்க மன்னன் தசரதன், உனக்குச் செய்த வாக்குறுதியைப் பொய்யாக்க மாட்டான்.
2.35.32
ज्येष्ठो वदान्यः कर्मण्यः स्वधर्मस्यापि रक्षिता।
रक्षिता जीवलोकस्य बली रामोऽभिषिच्यताम् ॥ २.३५.३२ ॥
மூத்தவனும், வள்ளலும், செயல்திறமுள்ளவனும், தன் தர்மத்தைக் காப்பவனும், உயிருலகைக் காப்பவனும், வலிமையுள்ளவனுமான ராமன் முடிசூட்டப்படட்டும்.
2.35.33
परिवादो हि ते देवि महाँल्लोके चरिष्यति।
यदि रामो वनं याति विहाय पितरं नृपम् ॥ २.३५.३३ ॥
தேவி, ராமன் அரசனான தந்தையைக் கைவிட்டு காட்டுக்குச் சென்றால், உலகில் உனக்குப் பெரும் பழி பரவும்.
2.35.34
स्वराज्यं राघवः पातु भव त्वं विगतज्वरा।
नहि ते राघवादन्यः क्षमः पुरवरे वसन् ॥ २.३५.३४ ॥
ராகவன் தன் சொந்த அரசைக் காக்கட்டும்; நீ கவலையின்றி இரு. சிறந்த நகரில் வாழத் தகுதியுள்ளவன் ராகவனைத் தவிர வேறு யாரும் உனக்கில்லை.
2.35.35
रामे हि यौवराज्यस्थे राजा दशरथो वनम्।
प्रवेक्ष्यति महेष्वासः पूर्ववृत्तमनुस्मरन् ॥ २.३५.३५ ॥
ராமன் யுவராஜனாக நிறுவப்பட்ட நிலையில், மகா வில்லாளியான மன்னன் தசரதன் முன்னைய நிகழ்வுகளை நினைத்து காட்டுக்குச் செல்வான்.
2.35.36
भूयः संक्षोभयामास सुमन्त्रस्तु कृताञ्जलिः ॥ २.३५.३६ ॥
சுமந்திரன் கைகூப்பியவாறு மீண்டும் அவளை மிகவும் கலங்கச் செய்தான்.
2.35.37
नैव सा क्षुभ्यते देवी न च स्म परिदूयते।
न चास्या मुखवर्णस्य लक्ष्यते विक्रिया तदा ॥ २.३५.३७ ॥
அப்போது தேவி கலக்கமடையவுமில்லை, துயருற்றவளாகவுமில்லை; அவளுடைய முகவண்ணத்திலும் எந்த மாற்றமும் காணப்படவில்லை.