Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.39.1
रामस्य तु वचः श्रुत्वा मुनिवेषधरं च तम्।
समीक्ष्य सह भार्याभी राजा विगतचेतनः ॥ २.३९.१ ॥
Als der König Rāmas Worte hörte und ihn im Gewand eines Weisen sah, verlor er zusammen mit seinen Frauen das Bewusstsein.
2.39.2
नैनं दुःखेन संतप्तः प्रत्यवैक्षत राघवम्।
न चैनमभिसम्प्रेक्ष्य प्रत्यभाषत दुर्मनाः ॥ २.३९.२ ॥
Vom Schmerz gequält, sah der König Rāghava (Rāma) nicht an; und als er ihn ansah, antwortete er nicht, betrübten Herzens.
2.39.3
स मुहूर्तमिवासंज्ञो दुःखितश्च महीपतिः।
विललाप महाबाहू राममेवानुचिन्तयन् ॥ २.३९.३ ॥
Für einen Augenblick war der König wie bewusstlos; betrübt, nur an Rāma denkend, klagte er.
2.39.4
मन्ये खलु मया पूर्वं विवत्सा बहवः कृताः।
प्राणिनो हिंसिता वापि तन्मामिदमुपस्थितम् ॥ २.३९.४ ॥
Ich glaube, dass ich früher viele Kälber von ihren Müttern getrennt oder lebende Wesen verletzt habe; deshalb ist mir dies widerfahren.
2.39.5
न त्वेवानागते काले देहाच्च्यवति जीवितम्।
कैकेय्या क्लिश्यमानस्य मृत्युर्मम न विद्यते ॥ २.३९.५ ॥
Doch bevor die Zeit gekommen ist, verlässt das Leben den Körper nicht; obwohl von Kaikeyī gequält, ist mein Tod noch nicht da.
2.39.6
योऽहं पावकसंकाशं पश्यामि पुरतः स्थितम्।
विहाय वसने सूक्ष्मे तापसाच्छादमात्मजम् ॥ २.३९.६ ॥
Ich sehe meinen Sohn, der wie Feuer glänzt, vor mir stehen, nachdem er seine feinen Gewänder abgelegt und das Gewand eines Asketen angelegt hat.
2.39.7
एकस्याः खलु कैकेय्याः कृतेऽयं खिद्यते जनः।
स्वार्थे प्रयतमानायाः संश्रित्य निकृतिं त्विमाम् ॥ २.३९.७ ॥
Wegen einer einzigen Frau, Kaikeyī, leidet dieses ganze Volk; sie, die für ihren eigenen Vorteil strebt, hat zu diesem Betrug gegriffen.
2.39.8
एवमुक्त्वा तु वचनं बाष्पेण विहतेन्द्रियः।
रामेति सकृदेवोक्त्वा व्याहर्तुं न शशाक सः ॥ २.३९.८ ॥
So gesprochen, von Tränen überwältigt, sagte er nur einmal »Rāma!« und vermochte nicht weiterzusprechen.
2.39.9
संज्ञां तु प्रतिलभ्यैव मुहूर्तात् स महीपतिः।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां सुमन्त्रमिदमब्रवीत् ॥ २.३९.९ ॥
Nachdem er nach einem Augenblick wieder zu sich gekommen war, sprach der König mit tränenerfüllten Augen diese Worte zu Sumantra.
2.39.10
औपवाह्यं रथं युक्त्वा त्वमायाहि हयोत्तमैः।
प्रापयैनं महाभागमितो जनपदात् परम् ॥ २.३९.१० ॥
Spanne den königlichen Wagen mit den besten Pferden an und komm; bring diesen Hochgesegneten über die Grenzen dieses Landes hinaus.
2.39.11
एवं मन्ये गुणवतां गुणानां फलमुच्यते।
पित्रा मात्रा च यत्साधुर्वीरो निर्वास्यते वनम् ॥ २.३९.११ ॥
So, denke ich, wird die Frucht der Tugenden der Tugendhaften genannt: Ein guter und tapferer Sohn wird von Vater und Mutter in den Wald verbannt.
2.39.12
राज्ञो वचनमाज्ञाय सुमन्त्रः शीघ्रविक्रमः।
योजयित्वा ययौ तत्र रथमश्वैरलंकृतम् ॥ २.३९.१२ ॥
Da er die Worte des Königs verstanden hatte, spannte der schnell handelnde Sumantra den mit Pferden geschmückten Wagen an und fuhr dorthin.
2.39.13
तं रथं राजपुत्राय सूतः कनकभूषितम्।
आचचक्षेऽञ्जलिं कृत्वा युक्तं परमवाजिभिः ॥ २.३९.१३ ॥
Mit gefalteten Händen meldete der Wagenlenker dem Königssohn, dass der goldgeschmückte Wagen, mit vortrefflichen Pferden bespannt, bereitstehe.
2.39.14
राजा सत्वरमाहूय व्यापृतं वित्तसंचये।
उवाच देशकालज्ञो निश्चितं सर्वतः शुचिः ॥ २.३९.१४ ॥
Der König, der Zeit und Ort kannte, in allem standhaft und rein, rief eilends den mit dem Anhäufen von Reichtum Beschäftigten und sprach.
2.39.15
वासांसि च वरार्हाणि भूषणानि महान्ति च।
वर्षाण्येतानि संख्याय वैदेह्याः क्षिप्रमानय ॥ २.३९.१५ ॥
Zähle diese Jahre ab und bringe schnell die dem Besten würdigen Gewänder und die großen Schmuckstücke für Vaidehī.
2.39.16
नरेन्द्रेणैवमुक्तस्तु गत्वा कोशगृहं ततः।
प्रायच्छत् सर्वमाहृत्य सीतायै क्षिप्रमेव तत् ॥ २.३९.१६ ॥
So angesprochen vom Herrn der Menschen, ging er zur Schatzkammer, brachte alles herbei und übergab es sogleich Sītā.
2.39.17
सा सुजाता सुजातानि वैदेही प्रस्थिता वनम्।
भूषयामास गात्राणि तैर्विचित्रैर्विभूषणैः ॥ २.३९.१७ ॥
Die edelgeborene Vaidehī, zum Walde aufbrechend, schmückte ihre schönen Glieder mit jenen mannigfaltigen Zierden.
2.39.18
व्यराजयत वैदेही वेश्म तत् सुविभूषिता।
उद्यतोंऽशुमतः काले खं प्रभेव विवस्वतः ॥ २.३९.१८ ॥
Vaidehī, wohl geschmückt, strahlte in jenem Palast wie der Glanz der zu seiner Zeit aufgehenden Sonne den Himmel erhellt.
2.39.19
तां भुजाभ्यां परिष्वज्य श्वश्रूर्वचनमब्रवीत्।
अनाचरन्तीं कृपणं मूर्ध्न्युपाघ्राय मैथिलीम् ॥ २.३९.१९ ॥
Sie umarmte sie mit beiden Armen, küsste das Haupt der Maithilī, die sich elend und unschicklich verhielt, und sprach diese Worte.
2.39.20
असत्यः सर्वलोकेऽस्मिन् सततं सत्कृताः प्रियैः।
भर्तारं नानुमन्यन्ते विनिपातगतं स्त्रियः ॥ २.३९.२० ॥
In dieser Welt sind die Frauen, obwohl stets von den Ihren geehrt, unwahrhaftig; sie achten den Gatten nicht, der ins Unglück gestürzt ist.
2.39.21
एष स्वभावो नारीणामनुभूय पुरा सुखम्।
अल्पामप्यापदं प्राप्य दुष्यन्ति प्रजहत्यपि ॥ २.३९.२१ ॥
Dies ist die Natur der Frauen: Nachdem sie früher Glück genossen haben, werden sie schon bei einem kleinen Unglück treulos und verlassen sogar ihren Gatten.
2.39.22
असत्यशीला विकृता दुर्गा अहृदयाः सदा।
असत्यः पापसंकल्पाः क्षणमात्रविरागिणः ॥ २.३९.२२ ॥
Von lügnerischem Wesen, verkehrt, unergründlich, stets herzlos; unwahrhaftig, von bösen Absichten, die sich im Nu abwenden.
2.39.23
न कुलं न कृतं विद्या न दत्तं नापि संग्रहः।
स्त्रीणां गृह्णाति हृदयमनित्यहृदया हि ताः ॥ २.३९.२३ ॥
Weder Abkunft noch erwiesene Dienste, weder Wissen noch geschenkte Gaben, noch angesammelte Freundschaft fesseln das Herz der Frauen; denn sie sind wahrhaftig wankelmütigen Herzens.
2.39.24
साध्वीनां तु स्थितानां तु शीले सत्ये श्रुते स्थिते।
स्त्रीणां पवित्रं परमं पतिरेको विशिष्यते ॥ २.३९.२४ ॥
Doch für die tugendhaften Frauen, die in gutem Wandel, Wahrheit und Wissen fest gegründet sind, ist die höchste Reinheit allein der Gatte; er allein ragt hervor.
2.39.25
स त्वया नावमन्तव्यः पुत्रः प्रव्राजितो वनम्।
तव देवसमस्त्वेष निर्धनः सधनोऽपि वा ॥ २.३९.२५ ॥
Verachte nicht deinen Sohn, der in den Wald verbannt wurde; er ist dir wie ein Gott, ob arm oder reich.
2.39.26
विज्ञाय वचनं सीता तस्या धर्मार्थसंहितम्।
कृत्वाञ्जलिमुवाचेदं श्वश्रूमभिमुखे स्थिता ॥ २.३९.२६ ॥
Nachdem Sītā ihre Worte, die mit Dharma und Zweck verbunden waren, verstanden hatte, stand sie mit gefalteten Händen vor ihrer Schwiegermutter und sprach dies.
2.39.27
करिष्ये सर्वमेवाहमार्या यदनुशास्ति माम्।
अभिज्ञास्मि यथा भर्तुर्वर्तितव्यं श्रुतं च मे ॥ २.३९.२७ ॥
Edle Herrin, ich werde alles tun, was du mich lehrst. Ich weiß, wie man sich dem Gatten gegenüber verhalten muss, und ich habe es auch gehört.
2.39.28
न मामसज्जनेनार्या समानयितुमर्हति।
धर्माद् विचलितुं नाहमलं चन्द्रादिव प्रभा ॥ २.३९.२८ ॥
Edle Herrin, kein Schurke kann mich auf sein Niveau herabziehen. Wie das Licht nicht vom Mond getrennt werden kann, so kann ich vom Dharma nicht abgebracht werden.
2.39.29
नातन्त्री वाद्यते वीणा नाचक्रो विद्यते रथः।
नापतिः सुखमेधेत या स्यादपि शतात्मजा ॥ २.३९.२९ ॥
Eine Laute ohne Saiten wird nicht gespielt, und ein Wagen ohne Räder gibt es nicht; eine Frau ohne Gatten gedeiht nicht im Glück, auch wenn sie die Mutter von hundert Söhnen ist.
2.39.30
मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता मितं सुतः।
अमितस्य तु दातारं भर्तारं का न पूजयेत् ॥ २.३९.३० ॥
Der Vater gibt nur Begrenztes, der Bruder gibt nur Begrenztes, der Sohn gibt nur Begrenztes; doch welche Frau würde nicht den Gatten ehren, den Geber des Unbegrenzten?
2.39.31
साहमेवंगता श्रेष्ठा श्रुतधर्मपरावरा।
आर्ये किमवमन्येयं स्त्रिया भर्ता हि दैवतम् ॥ २.३९.३१ ॥
Ich, die ich so gestellt bin, vortrefflich und im höheren wie niederen Dharma bewandert, edle Dame, wie könnte ich dies verachten? Für eine Frau ist der Gatte eine Gottheit.
2.39.32
सीताया वचनं श्रुत्वा कौसल्या हृदयङ्गमम्।
शुद्धसत्त्वा मुमोचाश्रु सहसा दुःखहर्षजम् ॥ २.३९.३२ ॥
Als Kausalyā, reinen Herzens, Sītās zu Herzen gehende Worte hörte, vergoss sie plötzlich Tränen, geboren aus Kummer und Freude.
2.39.33
तां प्राञ्जलिरभिप्रेक्ष्य मातृमध्येऽतिसत्कृताम्।
रामः परमधर्मात्मा मातरं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.३९.३३ ॥
Als er sie mit gefalteten Händen ansah, hoch geehrt unter den Müttern, sprach Rāma, von höchst dharmischer Seele, diese Worte zu seiner Mutter.
2.39.34
अम्ब मा दुःखिता भूत्वा पश्येस्त्वं पितरं मम।
क्षयोऽपि वनवासस्य क्षिप्रमेव भविष्यति ॥ २.३९.३४ ॥
Mutter, sei nicht betrübt; du wirst meinen Vater sehen. Und das Ende dieses Waldexils wird bald kommen.
2.39.35
सुप्तायास्ते गमिष्यन्ति नव वर्षाणि पञ्च च।
समग्रमिह सम्प्राप्तं मां द्रक्ष्यसि सुहृद्वृतम् ॥ २.३९.३५ ॥
Neun und fünf weitere Jahre werden vergehen, während du schläfst; dann, vollständig zurückgekehrt, wirst du mich hier sehen, umgeben von meinen Freunden.
2.39.36
एतावदभिनीतार्थमुक्त्वा स जननीं वचः।
त्रयः शतशतार्धा हि ददर्शावेक्ष्य मातरः ॥ २.३९.३६ ॥
Nachdem er diese Worte zu seiner Mutter gesprochen und ihren vollen Sinn dargelegt hatte, blickte er auf alle seine Mütter, dreihundertundfünfzig an der Zahl.
2.39.37
ताश्चापि स तथैवार्ता मातॄर्दशरथात्मजः।
धर्मयुक्तमिदं वाक्यं निजगाद कृताञ्जलिः ॥ २.३९.३७ ॥
Der Sohn Daśarathas sprach ebenso zu den betrübten Müttern diese dharma-gemäßen Worte, die Hände gefaltet.
2.39.38
संवासात् परुषं किंचिदज्ञानादपि यत् कृतम्।
तन्मे समुपजानीत सर्वाश्चामन्त्रयामि वः ॥ २.३९.३८ ॥
Was immer ich an Hartem getan habe, aus dem Zusammenleben oder aus Unwissenheit, verzeiht es mir; euch alle bitte ich darum.
2.39.39
वचनं राघवस्यैतद् धर्मयुक्तं समाहितम्।
शुश्रुवुस्ताः स्त्रियः सर्वाः शोकोपहतचेतसः ॥ २.३९.३९ ॥
Alle diese Frauen, deren Herz vom Kummer getroffen war, hörten diese dharma-gemäßen, gesammelten Worte Rāghavas.
2.39.40
जज्ञोऽथ तासां संनादः क्रौञ्चीनामिव निःस्वनः।
मानवेन्द्रस्य भार्याणामेवं वदति राघवे ॥ २.३९.४० ॥
Als Rāghava so sprach, erhob sich von den Frauen des Königs ein Klagelaut, gleich dem Schrei der Krauñcī-Vögel.
2.39.41
मुरजपणवमेघघोषवद्
दशरथवेश्म बभूव यत् पुरा।
विलपितपरिदेवनाकुलं
व्यसनगतं तदभूत् सुदुःखितम् ॥ २.३९.४१ ॥
Der Palast Daśarathas, der einst wie Trommeln, Pauken und Donnerwolken widerhallte, nun voll von Klagen und Wehklagen, ins Unglück gestürzt, wurde zutiefst betrübt.