வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.39.1
रामस्य तु वचः श्रुत्वा मुनिवेषधरं च तम्।
समीक्ष्य सह भार्याभी राजा विगतचेतनः ॥ २.३९.१ ॥
ராமனின் சொற்களைக் கேட்டும், முனிவர் வேடம் தரித்த அவனைக் கண்டும், மனைவியருடன் இருந்த அரசன் உணர்வற்றவனானான்.
2.39.2
नैनं दुःखेन संतप्तः प्रत्यवैक्षत राघवम्।
न चैनमभिसम्प्रेक्ष्य प्रत्यभाषत दुर्मनाः ॥ २.३९.२ ॥
துயரால் வாடிய அரசன் ராகவனை (ராமனை) நோக்கவில்லை; அவனைப் பார்த்தும் கலங்கிய மனதுடன் பதில் சொல்லவில்லை.
2.39.3
स मुहूर्तमिवासंज्ञो दुःखितश्च महीपतिः।
विललाप महाबाहू राममेवानुचिन्तयन् ॥ २.३९.३ ॥
அரசன் ஒரு கணம் உணர்வற்றவன் போலானான்; துயருற்று, ராமனையே நினைத்தவனாய் புலம்பினான்.
2.39.4
मन्ये खलु मया पूर्वं विवत्सा बहवः कृताः।
प्राणिनो हिंसिता वापि तन्मामिदमुपस्थितम् ॥ २.३९.४ ॥
முன்பு நான் பல கன்றுகளைத் தாய்களிடமிருந்து பிரித்திருப்பேன், அல்லது உயிர்களைத் துன்புறுத்தியிருப்பேன் என நினைக்கிறேன்; அதனால்தான் இது எனக்கு வந்தது.
2.39.5
न त्वेवानागते काले देहाच्च्यवति जीवितम्।
कैकेय्या क्लिश्यमानस्य मृत्युर्मम न विद्यते ॥ २.३९.५ ॥
ஆயினும் காலம் வராத வரையில் உயிர் உடலை விட்டுப் பிரியாது; கைகேயியால் துன்புறுத்தப்படும் எனக்கு இன்னும் மரணம் வரவில்லை.
2.39.6
योऽहं पावकसंकाशं पश्यामि पुरतः स्थितम्।
विहाय वसने सूक्ष्मे तापसाच्छादमात्मजम् ॥ २.३९.६ ॥
நெருப்புக்கு ஒப்பான என் மகனை, என் முன் நிற்பவனை நான் காண்கிறேன் — நுண்ணிய ஆடைகளைத் துறந்து தவசியின் உடையை அணிந்தவனை.
2.39.7
एकस्याः खलु कैकेय्याः कृतेऽयं खिद्यते जनः।
स्वार्थे प्रयतमानायाः संश्रित्य निकृतिं त्विमाम् ॥ २.३९.७ ॥
ஒரே ஒருத்தியான கைகேயியின் காரணமாகவே இந்த மக்கள் அனைவரும் துன்புறுகின்றனர்; தன் சுயநலத்திற்காக இந்தச் சூழ்ச்சியை மேற்கொண்டு முயல்பவள் அவள்.
2.39.8
एवमुक्त्वा तु वचनं बाष्पेण विहतेन्द्रियः।
रामेति सकृदेवोक्त्वा व्याहर्तुं न शशाक सः ॥ २.३९.८ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, கண்ணீரால் புலன்கள் தடுமாற, ஒரு முறை 'ராமா' என்று மட்டுமே சொன்னவர் அதற்கு மேல் பேச இயலவில்லை.
2.39.9
संज्ञां तु प्रतिलभ्यैव मुहूर्तात् स महीपतिः।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां सुमन्त्रमिदमब्रवीत् ॥ २.३९.९ ॥
சிறிது நேரத்தில் உணர்வு திரும்பியதும், அந்த மன்னன் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சுமந்திரனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.39.10
औपवाह्यं रथं युक्त्वा त्वमायाहि हयोत्तमैः।
प्रापयैनं महाभागमितो जनपदात् परम् ॥ २.३९.१० ॥
அரச தேரை சிறந்த குதிரைகளுடன் பூட்டி வா; இந்த மகாபாக்கியவானை இந்த நாட்டின் எல்லைக்கு அப்பால் கொண்டு செல்.
2.39.11
एवं मन्ये गुणवतां गुणानां फलमुच्यते।
पित्रा मात्रा च यत्साधुर्वीरो निर्वास्यते वनम् ॥ २.३९.११ ॥
நற்குணமுடையோருக்கு நற்குணங்களின் பயன் இதுவே என்று நான் கருதுகிறேன்; நல்லவனும் வீரனுமான இவன் தந்தையாலும் தாயாலும் காட்டிற்கு அனுப்பப்படுகிறான்.
2.39.12
राज्ञो वचनमाज्ञाय सुमन्त्रः शीघ्रविक्रमः।
योजयित्वा ययौ तत्र रथमश्वैरलंकृतम् ॥ २.३९.१२ ॥
அரசனின் சொல்லைப் புரிந்துகொண்ட விரைந்த வீரமுடைய சுமந்திரன், குதிரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரைப் பூட்டி அங்கே சென்றான்.
2.39.13
तं रथं राजपुत्राय सूतः कनकभूषितम्।
आचचक्षेऽञ्जलिं कृत्वा युक्तं परमवाजिभिः ॥ २.३९.१३ ॥
சாரதி கைகூப்பி அரச குமாரனிடம் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ரதம் சிறந்த குதிரைகளுடன் பூட்டப்பட்டுள்ளது என்று கூறினான்.
2.39.14
राजा सत्वरमाहूय व्यापृतं वित्तसंचये।
उवाच देशकालज्ञो निश्चितं सर्वतः शुचिः ॥ २.३९.१४ ॥
இடமும் காலமும் அறிந்த, எல்லாவகையிலும் உறுதியும் தூய்மையுமுடைய அரசன் செல்வம் சேர்ப்பதில் ஈடுபட்டிருந்தவனை விரைவாக அழைத்துச் சொன்னான்.
2.39.15
वासांसि च वरार्हाणि भूषणानि महान्ति च।
वर्षाण्येतानि संख्याय वैदेह्याः क्षिप्रमानय ॥ २.३९.१५ ॥
இந்த ஆண்டுகளைக் கணக்கிட்டு, வைதேஹிக்குரிய சிறந்த ஆடைகளையும் பெரிய ஆபரணங்களையும் விரைவில் கொண்டு வா.
2.39.16
नरेन्द्रेणैवमुक्तस्तु गत्वा कोशगृहं ततः।
प्रायच्छत् सर्वमाहृत्य सीतायै क्षिप्रमेव तत् ॥ २.३९.१६ ॥
அரசன் இவ்வாறு சொல்ல, அவன் கருவூலத்திற்குச் சென்று அனைத்தையும் எடுத்து வந்து உடனே சீதைக்குக் கொடுத்தான்.
2.39.17
सा सुजाता सुजातानि वैदेही प्रस्थिता वनम्।
भूषयामास गात्राणि तैर्विचित्रैर्विभूषणैः ॥ २.३९.१७ ॥
நற்குடிப்பிறந்த அந்த வைதேஹி வனத்திற்குப் புறப்படுவதற்காக, அந்த விதவிதமான ஆபரணங்களால் தன் அழகிய உறுப்புகளை அலங்கரித்தாள்.
2.39.18
व्यराजयत वैदेही वेश्म तत् सुविभूषिता।
उद्यतोंऽशुमतः काले खं प्रभेव विवस्वतः ॥ २.३९.१८ ॥
நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட வைதேஹி அந்த மாளிகையில் ஒளிவீசினாள்; காலத்தில் உதிக்கும் சூரியனின் ஒளி வானை ஒளிரச் செய்வது போல.
2.39.19
तां भुजाभ्यां परिष्वज्य श्वश्रूर्वचनमब्रवीत्।
अनाचरन्तीं कृपणं मूर्ध्न्युपाघ्राय मैथिलीम् ॥ २.३९.१९ ॥
மாமியார் இரு கைகளாலும் அவளை அணைத்து, துயரில் தகாத நிலையில் இருந்த மைதிலியின் தலையை முகர்ந்து, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
2.39.20
असत्यः सर्वलोकेऽस्मिन् सततं सत्कृताः प्रियैः।
भर्तारं नानुमन्यन्ते विनिपातगतं स्त्रियः ॥ २.३९.२० ॥
இவ்வுலகில் பெண்கள், எப்போதும் அன்புக்குரியவர்களால் மதிக்கப்பட்டாலும், உண்மையற்றவர்கள்; துன்பத்தில் வீழ்ந்த கணவனை அவர்கள் மதிப்பதில்லை.
2.39.21
एष स्वभावो नारीणामनुभूय पुरा सुखम्।
अल्पामप्यापदं प्राप्य दुष्यन्ति प्रजहत्यपि ॥ २.३९.२१ ॥
பெண்களின் இயல்பு இதுவே: முன்பு இன்பத்தை அனுபவித்தும், சிறிய துன்பத்தை அடைந்ததும் அவர்கள் தவறிழைத்து, கணவனையும் கைவிடுகின்றனர்.
2.39.22
असत्यशीला विकृता दुर्गा अहृदयाः सदा।
असत्यः पापसंकल्पाः क्षणमात्रविरागिणः ॥ २.३९.२२ ॥
பொய்யான இயல்புடையவர்கள், வக்கிரமானவர்கள், அறிய முடியாதவர்கள், இரக்கமற்ற இதயத்தினர் எப்போதும்; உண்மையற்றவர்கள், பாவ எண்ணம் கொண்டவர்கள், ஒரு கணத்தில் விருப்பம் துறப்பவர்கள்.
2.39.23
न कुलं न कृतं विद्या न दत्तं नापि संग्रहः।
स्त्रीणां गृह्णाति हृदयमनित्यहृदया हि ताः ॥ २.३९.२३ ॥
குலமும், செய்த உதவியும், கல்வியும், கொடுத்த தானமும், சேர்த்த நட்பும் பெண்களின் இதயத்தைப் பிடித்து வைப்பதில்லை; அவர்கள் உண்மையில் நிலையற்ற இதயமுடையவர்கள்.
2.39.24
साध्वीनां तु स्थितानां तु शीले सत्ये श्रुते स्थिते।
स्त्रीणां पवित्रं परमं पतिरेको विशिष्यते ॥ २.३९.२४ ॥
ஆனால் நல்லொழுக்கம், உண்மை, கல்வியில் நிலைத்திருக்கும் கற்புடைய பெண்களுக்கு, மிகச்சிறந்த தூய்மை கணவனே ஒருவனே ஆவான்.
2.39.25
स त्वया नावमन्तव्यः पुत्रः प्रव्राजितो वनम्।
तव देवसमस्त्वेष निर्धनः सधनोऽपि वा ॥ २.३९.२५ ॥
வனத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட உன் மகனை நீ அவமதிக்கக் கூடாது. அவன் உனக்குத் தேவனுக்கு ஒப்பானவன், அவன் செல்வமற்றவனாக இருந்தாலும் சரி, செல்வனாக இருந்தாலும் சரி.
2.39.26
विज्ञाय वचनं सीता तस्या धर्मार्थसंहितम्।
कृत्वाञ्जलिमुवाचेदं श्वश्रूमभिमुखे स्थिता ॥ २.३९.२६ ॥
அவளுடைய தர்மமும் பொருளும் நிறைந்த சொற்களை உணர்ந்து, சீதை கைகூப்பி மாமியாருக்கு முன் நின்று இவ்வாறு கூறினாள்.
2.39.27
करिष्ये सर्वमेवाहमार्या यदनुशास्ति माम्।
अभिज्ञास्मि यथा भर्तुर्वर्तितव्यं श्रुतं च मे ॥ २.३९.२७ ॥
ஆர்யையே, நீங்கள் எனக்கு எதைக் கற்பிக்கிறீர்களோ அதையெல்லாம் நான் செய்வேன். கணவனிடம் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை நான் அறிவேன், அதையும் நான் கேட்டிருக்கிறேன்.
2.39.28
न मामसज्जनेनार्या समानयितुमर्हति।
धर्माद् विचलितुं नाहमलं चन्द्रादिव प्रभा ॥ २.३९.२८ ॥
ஆர்யையே, ஒரு தீயவனால் என்னைத் தன் நிலைக்குக் கொண்டுவர முடியாது. சந்திரனிடமிருந்து அதன் ஒளி பிரியாததுபோல, நான் தர்மத்திலிருந்து விலக முடியாது.
2.39.29
नातन्त्री वाद्यते वीणा नाचक्रो विद्यते रथः।
नापतिः सुखमेधेत या स्यादपि शतात्मजा ॥ २.३९.२९ ॥
நரம்பு இல்லாத வீணை இசைக்கப்படுவதில்லை; சக்கரம் இல்லாத தேர் இல்லை; கணவன் இல்லாத பெண் சுகமாக வாழ்வதில்லை, அவள் நூறு மகன்களின் தாயாக இருந்தாலும் சரி.
2.39.30
मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता मितं सुतः।
अमितस्य तु दातारं भर्तारं का न पूजयेत् ॥ २.३९.३० ॥
தந்தை வரையறுக்கப்பட்டதையே கொடுக்கிறார், சகோதரனும் வரையறுக்கப்பட்டதையே கொடுக்கிறான், மகனும் வரையறுக்கப்பட்டதையே கொடுக்கிறான்; ஆனால் அளவற்றதைக் கொடுக்கும் கணவனை எந்தப் பெண் வணங்காமல் இருப்பாள்?
2.39.31
साहमेवंगता श्रेष्ठा श्रुतधर्मपरावरा।
आर्ये किमवमन्येयं स्त्रिया भर्ता हि दैवतम् ॥ २.३९.३१ ॥
நல்லொழுக்கத்தின் உயர்ந்த மற்றும் சாதாரண நெறிகளை அறிந்த நான், இவ்வாறு நிலைபெற்றிருக்கையில், ஆர்யையே, ஒரு பெண்ணாக இருந்தும் எவ்வாறு அதை அவமதிப்பேன்? கணவனே பெண்ணுக்குத் தெய்வம்.
2.39.32
सीताया वचनं श्रुत्वा कौसल्या हृदयङ्गमम्।
शुद्धसत्त्वा मुमोचाश्रु सहसा दुःखहर्षजम् ॥ २.३९.३२ ॥
சீதையின் இதயத்தைத் தொடும் சொற்களைக் கேட்ட தூய மனமுடைய கௌசல்யா, துக்கத்தாலும் மகிழ்ச்சியாலும் பிறந்த கண்ணீரை திடீரென்று சிந்தினாள்.
2.39.33
तां प्राञ्जलिरभिप्रेक्ष्य मातृमध्येऽतिसत्कृताम्।
रामः परमधर्मात्मा मातरं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.३९.३३ ॥
தாய்மார்களின் நடுவே மிகவும் மதிக்கப்பட்ட அவளை கைகூப்பிப் பார்த்த, பரம தர்மாத்மாவான ராமன் தாயிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.39.34
अम्ब मा दुःखिता भूत्वा पश्येस्त्वं पितरं मम।
क्षयोऽपि वनवासस्य क्षिप्रमेव भविष्यति ॥ २.३९.३४ ॥
அம்மா, துக்கப்படாதே; நீ என் தந்தையைக் காண்பாய். வனவாசத்தின் முடிவும் விரைவில் வரும்.
2.39.35
सुप्तायास्ते गमिष्यन्ति नव वर्षाणि पञ्च च।
समग्रमिह सम्प्राप्तं मां द्रक्ष्यसि सुहृद्वृतम् ॥ २.३९.३५ ॥
நீ உறங்கி எழும் வரை ஒன்பது ஆண்டுகளும் ஐந்து ஆண்டுகளும் கடந்துவிடும்; அப்போது முழுமையாகத் திரும்பி, நண்பர்களால் சூழப்பட்ட என்னை நீ இங்கே காண்பாய்.
2.39.36
एतावदभिनीतार्थमुक्त्वा स जननीं वचः।
त्रयः शतशतार्धा हि ददर्शावेक्ष्य मातरः ॥ २.३९.३६ ॥
தாயிடம் இவ்வளவு சொல்லி, பொருள் தெளிவாக்கிய பின், அவன் தன் தாய்மார்கள் அனைவரையும் பார்த்தான்; அவர்கள் முந்நூற்று ஐம்பது பேர்.
2.39.37
ताश्चापि स तथैवार्ता मातॄर्दशरथात्मजः।
धर्मयुक्तमिदं वाक्यं निजगाद कृताञ्जलिः ॥ २.३९.३७ ॥
தசரதனின் மகன் அவ்வாறு துயருற்ற அந்தத் தாய்மார்களிடம் இந்தத் தர்மத்திற்கு ஏற்ற சொற்களைக் கைகூப்பிக் கூறினார்.
2.39.38
संवासात् परुषं किंचिदज्ञानादपि यत् कृतम्।
तन्मे समुपजानीत सर्वाश्चामन्त्रयामि वः ॥ २.३९.३८ ॥
நாம் ஒன்றாக வாழ்ந்ததால், அல்லது அறியாமையால் நான் ஏதேனும் கடுமையாகச் செய்திருந்தால், அதனை மன்னியுங்கள்; உங்கள் அனைவரையும் வேண்டுகிறேன்.
2.39.39
वचनं राघवस्यैतद् धर्मयुक्तं समाहितम्।
शुश्रुवुस्ताः स्त्रियः सर्वाः शोकोपहतचेतसः ॥ २.३९.३९ ॥
ராகவனின் இந்தத் தர்மத்திற்கு ஏற்ற, நிதானமான சொற்களை துயரத்தால் நொந்த மனத்துடன் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் கேட்டனர்.
2.39.40
जज्ञोऽथ तासां संनादः क्रौञ्चीनामिव निःस्वनः।
मानवेन्द्रस्य भार्याणामेवं वदति राघवे ॥ २.३९.४० ॥
ராகவன் இவ்வாறு பேசியபோது, மன்னனின் அந்த மனைவிகளிடமிருந்து கிரௌஞ்சப் பறவைகளின் ஒலியைப் போன்ற அழுகைக் குரல் எழுந்தது.
2.39.41
मुरजपणवमेघघोषवद्
दशरथवेश्म बभूव यत् पुरा।
विलपितपरिदेवनाकुलं
व्यसनगतं तदभूत् सुदुःखितम् ॥ २.३९.४१ ॥
முன்பு முழவு, பணவம், மேகம் போன்ற ஒலிகளால் முழங்கிய தசரதனின் மாளிகை, இப்போது புலம்பலாலும் அரற்றலாலும் நிறைந்து துன்பத்தில் ஆழ்ந்து மிகவும் துயருற்றது.