Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.39.1
रामस्य तु वचः श्रुत्वा मुनिवेषधरं च तम्।
समीक्ष्य सह भार्याभी राजा विगतचेतनः ॥ २.३९.१ ॥
Ao ouvir as palavras de Rāma e vê-lo vestido com o traje de um sábio, o rei, junto com suas esposas, perdeu a consciência.
2.39.2
नैनं दुःखेन संतप्तः प्रत्यवैक्षत राघवम्।
न चैनमभिसम्प्रेक्ष्य प्रत्यभाषत दुर्मनाः ॥ २.३९.२ ॥
Atormentado pela dor, o rei não olhou para Rāghava (Rāma), e ao vê-lo, não respondeu, com o espírito perturbado.
2.39.3
स मुहूर्तमिवासंज्ञो दुःखितश्च महीपतिः।
विललाप महाबाहू राममेवानुचिन्तयन् ॥ २.३९.३ ॥
Por um momento o rei ficou como inconsciente; aflito, pensando apenas em Rāma, lamentou-se.
2.39.4
मन्ये खलु मया पूर्वं विवत्सा बहवः कृताः।
प्राणिनो हिंसिता वापि तन्मामिदमुपस्थितम् ॥ २.३९.४ ॥
Penso que, outrora, devo ter separado muitos bezerros de suas mães, ou ferido seres vivos; por isso isto me sobreveio.
2.39.5
न त्वेवानागते काले देहाच्च्यवति जीवितम्।
कैकेय्या क्लिश्यमानस्य मृत्युर्मम न विद्यते ॥ २.३९.५ ॥
Mas, antes de chegar o tempo, a vida não deixa o corpo; atormentado por Kaikeyī, a minha morte ainda não existe.
2.39.6
योऽहं पावकसंकाशं पश्यामि पुरतः स्थितम्।
विहाय वसने सूक्ष्मे तापसाच्छादमात्मजम् ॥ २.३९.६ ॥
Vejo meu filho, que brilha como o fogo, de pé diante de mim, tendo abandonado suas vestes finas e vestido a roupa de um asceta.
2.39.7
एकस्याः खलु कैकेय्याः कृतेऽयं खिद्यते जनः।
स्वार्थे प्रयतमानायाः संश्रित्य निकृतिं त्विमाम् ॥ २.३९.७ ॥
Por causa de uma única mulher, Kaikeyī, este povo inteiro sofre; ela, esforçando-se por seu próprio interesse, recorreu a esta fraude.
2.39.8
एवमुक्त्वा तु वचनं बाष्पेण विहतेन्द्रियः।
रामेति सकृदेवोक्त्वा व्याहर्तुं न शशाक सः ॥ २.३९.८ ॥
Tendo falado assim, com os sentidos vencidos pelas lágrimas, disse apenas uma vez "Rāma!" e não conseguiu falar mais.
2.39.9
संज्ञां तु प्रतिलभ्यैव मुहूर्तात् स महीपतिः।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां सुमन्त्रमिदमब्रवीत् ॥ २.३९.९ ॥
Recobrando os sentidos após um momento, o rei, com os olhos cheios de lágrimas, disse estas palavras a Sumantra.
2.39.10
औपवाह्यं रथं युक्त्वा त्वमायाहि हयोत्तमैः।
प्रापयैनं महाभागमितो जनपदात् परम् ॥ २.३९.१० ॥
Atrela a carruagem real aos melhores cavalos e vem; leva este grande afortunado para além das fronteiras deste reino.
2.39.11
एवं मन्ये गुणवतां गुणानां फलमुच्यते।
पित्रा मात्रा च यत्साधुर्वीरो निर्वास्यते वनम् ॥ २.३९.११ ॥
Assim, penso eu, é o fruto das virtudes dos virtuosos: um filho bom e heroico é banido para a floresta por seu pai e sua mãe.
2.39.12
राज्ञो वचनमाज्ञाय सुमन्त्रः शीघ्रविक्रमः।
योजयित्वा ययौ तत्र रथमश्वैरलंकृतम् ॥ २.३९.१२ ॥
Compreendendo as palavras do rei, o rápido Sumantra atrelou a carruagem adornada com cavalos e partiu para lá.
2.39.13
तं रथं राजपुत्राय सूतः कनकभूषितम्।
आचचक्षेऽञ्जलिं कृत्वा युक्तं परमवाजिभिः ॥ २.३९.१३ ॥
De mãos postas, o condutor informou ao filho do rei que o carro adornado de ouro estava pronto, atrelado a excelentes cavalos.
2.39.14
राजा सत्वरमाहूय व्यापृतं वित्तसंचये।
उवाच देशकालज्ञो निश्चितं सर्वतः शुचिः ॥ २.३९.१४ ॥
O rei, que conhecia o lugar e o tempo, firme e puro em tudo, chamou depressa o homem ocupado em acumular riquezas e falou.
2.39.15
वासांसि च वरार्हाणि भूषणानि महान्ति च।
वर्षाण्येतानि संख्याय वैदेह्याः क्षिप्रमानय ॥ २.३९.१५ ॥
Conte estes anos e traga depressa as vestes dignas do melhor e os grandes adornos para Vaidehī.
2.39.16
नरेन्द्रेणैवमुक्तस्तु गत्वा कोशगृहं ततः।
प्रायच्छत् सर्वमाहृत्य सीतायै क्षिप्रमेव तत् ॥ २.३९.१६ ॥
Assim instruído pelo senhor dos homens, foi ao tesouro, trouxe tudo e entregou-o de imediato a Sītā.
2.39.17
सा सुजाता सुजातानि वैदेही प्रस्थिता वनम्।
भूषयामास गात्राणि तैर्विचित्रैर्विभूषणैः ॥ २.३९.१७ ॥
A bem-nascida Vaidehī, partindo para a floresta, adornou seus belos membros com aquelas joias variadas.
2.39.18
व्यराजयत वैदेही वेश्म तत् सुविभूषिता।
उद्यतोंऽशुमतः काले खं प्रभेव विवस्वतः ॥ २.३९.१८ ॥
Vaidehī, bem adornada, resplandeceu naquele palácio como o brilho do sol nascente, em seu tempo, ilumina o céu.
2.39.19
तां भुजाभ्यां परिष्वज्य श्वश्रूर्वचनमब्रवीत्।
अनाचरन्तीं कृपणं मूर्ध्न्युपाघ्राय मैथिलीम् ॥ २.३९.१९ ॥
Abraçando-a com os dois braços e beijando a cabeça de Maithilī, que se comportava de modo miserável e impróprio, sua sogra disse estas palavras.
2.39.20
असत्यः सर्वलोकेऽस्मिन् सततं सत्कृताः प्रियैः।
भर्तारं नानुमन्यन्ते विनिपातगतं स्त्रियः ॥ २.३९.२० ॥
Neste mundo as mulheres, embora sempre honradas por seus entes queridos, são falsas; não respeitam o marido caído em infortúnio.
2.39.21
एष स्वभावो नारीणामनुभूय पुरा सुखम्।
अल्पामप्यापदं प्राप्य दुष्यन्ति प्रजहत्यपि ॥ २.३९.२१ ॥
Esta é a natureza das mulheres: tendo antes desfrutado da felicidade, ao encontrar até a menor desgraça elas se corrompem e abandonam até o marido.
2.39.22
असत्यशीला विकृता दुर्गा अहृदयाः सदा।
असत्यः पापसंकल्पाः क्षणमात्रविरागिणः ॥ २.३९.२२ ॥
De índole falsa, perversas, insondáveis, sempre de coração insensível; mentirosas, de intenções malignas, que se tornam indiferentes num instante.
2.39.23
न कुलं न कृतं विद्या न दत्तं नापि संग्रहः।
स्त्रीणां गृह्णाति हृदयमनित्यहृदया हि ताः ॥ २.३९.२३ ॥
Nem a linhagem, nem o serviço prestado, nem o saber, nem o dom oferecido, nem a amizade acumulada prendem o coração das mulheres; de fato, elas são de coração volúvel.
2.39.24
साध्वीनां तु स्थितानां तु शीले सत्ये श्रुते स्थिते।
स्त्रीणां पवित्रं परमं पतिरेको विशिष्यते ॥ २.३९.२४ ॥
Mas para as mulheres virtuosas, firmes na boa conduta, na verdade e no saber, a pureza suprema é só o marido; ele sozinho sobressai.
2.39.25
स त्वया नावमन्तव्यः पुत्रः प्रव्राजितो वनम्।
तव देवसमस्त्वेष निर्धनः सधनोऽपि वा ॥ २.३९.२५ ॥
Não desprezes o teu filho, que foi enviado ao exílio na floresta; ele é para ti como um deus, seja pobre ou rico.
2.39.26
विज्ञाय वचनं सीता तस्या धर्मार्थसंहितम्।
कृत्वाञ्जलिमुवाचेदं श्वश्रूमभिमुखे स्थिता ॥ २.३९.२६ ॥
Tendo compreendido as palavras dela, ligadas ao dharma e ao propósito, Sītā, de pé diante da sogra com as mãos juntas, disse isto.
2.39.27
करिष्ये सर्वमेवाहमार्या यदनुशास्ति माम्।
अभिज्ञास्मि यथा भर्तुर्वर्तितव्यं श्रुतं च मे ॥ २.३९.२७ ॥
Nobre senhora, farei tudo o que me ensinares. Sei como uma deve se conduzir para com o marido, e também já ouvi isso.
2.39.28
न मामसज्जनेनार्या समानयितुमर्हति।
धर्माद् विचलितुं नाहमलं चन्द्रादिव प्रभा ॥ २.३९.२८ ॥
Nobre senhora, nenhum malvado pode me igualar a ele. Assim como o brilho não se separa da lua, não posso me afastar do dharma.
2.39.29
नातन्त्री वाद्यते वीणा नाचक्रो विद्यते रथः।
नापतिः सुखमेधेत या स्यादपि शतात्मजा ॥ २.३९.२९ ॥
Um alaúde sem cordas não é tocado, e uma carruagem sem rodas não existe; uma mulher sem marido não prospera na felicidade, mesmo que seja mãe de cem filhos.
2.39.30
मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता मितं सुतः।
अमितस्य तु दातारं भर्तारं का न पूजयेत् ॥ २.३९.३० ॥
O pai dá apenas o limitado, o irmão dá apenas o limitado, o filho dá apenas o limitado; mas que mulher não honraria o marido, doador do ilimitado?
2.39.31
साहमेवंगता श्रेष्ठा श्रुतधर्मपरावरा।
आर्ये किमवमन्येयं स्त्रिया भर्ता हि दैवतम् ॥ २.३९.३१ ॥
Eu, que assim me encontro, excelente e versada no dharma superior e inferior, ó nobre senhora, como poderia desprezá-lo? Para a mulher, o marido é uma divindade.
2.39.32
सीताया वचनं श्रुत्वा कौसल्या हृदयङ्गमम्।
शुद्धसत्त्वा मुमोचाश्रु सहसा दुःखहर्षजम् ॥ २.३९.३२ ॥
Ao ouvir as palavras de Sītā, que tocaram o coração, Kausalyā, de coração puro, derramou de repente lágrimas nascidas da dor e da alegria.
2.39.33
तां प्राञ्जलिरभिप्रेक्ष्य मातृमध्येऽतिसत्कृताम्।
रामः परमधर्मात्मा मातरं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.३९.३३ ॥
Olhando para ela, de mãos postas, muito honrada entre as mães, Rāma, de alma supremamente dhármica, dirigiu estas palavras à sua mãe.
2.39.34
अम्ब मा दुःखिता भूत्वा पश्येस्त्वं पितरं मम।
क्षयोऽपि वनवासस्य क्षिप्रमेव भविष्यति ॥ २.३९.३४ ॥
Mãe, não te aflijas; verás meu pai. E o fim deste exílio na floresta chegará em breve.
2.39.35
सुप्तायास्ते गमिष्यन्ति नव वर्षाणि पञ्च च।
समग्रमिह सम्प्राप्तं मां द्रक्ष्यसि सुहृद्वृतम् ॥ २.३९.३५ ॥
Nove anos e mais cinco passarão enquanto dormes; então, plenamente de volta, me verás aqui, cercado de amigos.
2.39.36
एतावदभिनीतार्थमुक्त्वा स जननीं वचः।
त्रयः शतशतार्धा हि ददर्शावेक्ष्य मातरः ॥ २.३९.३६ ॥
Tendo dito estas palavras à sua mãe, expressando-lhes todo o sentido, olhou para todas as suas mães, trezentas e cinquenta.
2.39.37
ताश्चापि स तथैवार्ता मातॄर्दशरथात्मजः।
धर्मयुक्तमिदं वाक्यं निजगाद कृताञ्जलिः ॥ २.३९.३७ ॥
O filho de Daśaratha, igualmente, dirigiu às mães aflitas estas palavras conformes ao dharma, com as mãos juntas.
2.39.38
संवासात् परुषं किंचिदज्ञानादपि यत् कृतम्।
तन्मे समुपजानीत सर्वाश्चामन्त्रयामि वः ॥ २.३९.३८ ॥
Se, por termos vivido juntos ou por ignorância, fiz algo de duro, perdoai-me; a todas vos peço.
2.39.39
वचनं राघवस्यैतद् धर्मयुक्तं समाहितम्।
शुश्रुवुस्ताः स्त्रियः सर्वाः शोकोपहतचेतसः ॥ २.३९.३९ ॥
Todas aquelas mulheres, com o coração ferido pela dor, ouviram estas palavras de Rāghava, conformes ao dharma e serenas.
2.39.40
जज्ञोऽथ तासां संनादः क्रौञ्चीनामिव निःस्वनः।
मानवेन्द्रस्य भार्याणामेवं वदति राघवे ॥ २.३९.४० ॥
Enquanto Rāghava falava assim, ergueu-se das esposas do rei um clamor semelhante ao grito das aves krauñcī.
2.39.41
मुरजपणवमेघघोषवद्
दशरथवेश्म बभूव यत् पुरा।
विलपितपरिदेवनाकुलं
व्यसनगतं तदभूत् सुदुःखितम् ॥ २.३९.४१ ॥
O palácio de Daśaratha, que outrora ressoava como tambores, timbales e nuvens trovejantes, agora cheio de lamentos e prantos, caído na desgraça, tornou-se profundamente aflito.