Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.4.1
गतेष्वथ नृपो भूयः पौरेषु सह मन्त्रिभिः।
मन्त्रयित्वा ततश्चक्रे निश्चयज्ञः स निश्चयम् ॥ २.४.१ ॥
Als die Bürger gegangen waren, beriet der König erneut mit seinen Ministern und fasste, der Entscheidungen kundig, einen Entschluss.
2.4.2
श्व एव पुष्यो भविता श्वोऽभिषेच्यस्तु मे सुतः।
रामो राजीवपत्राक्षो युवराज इति प्रभुः ॥ २.४.२ ॥
Morgen schon wird der glückverheißende Tag Puṣya sein; morgen soll mein Sohn Rāma, mit lotusblattgleichen Augen, als Kronprinz gesalbt werden, sprach der Herrscher.
2.4.3
अथान्तर्गृहमाविश्य राजा दशरथस्तदा।
सूतमामन्त्रयामास रामं पुनरिहानय ॥ २.४.३ ॥
Da trat König Daśaratha in den inneren Palast, rief den Wagenlenker und sprach: „Bring Rāma wieder hierher.“
2.4.4
प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं सूतः पुनरुपाययौ।
रामस्य भवनं शीघ्रं राममानयितुं पुनः ॥ २.४.४ ॥
Nachdem der Wagenlenker jenen Befehl empfangen hatte, kehrte er schnell zu Rāmas Wohnung zurück, um Rāma wieder herzubringen.
2.4.5
द्वाःस्थैरावेदितं तस्य रामायागमनं पुनः।
श्रुत्वैव चापि रामस्तं प्राप्तं शङ्कान्वितोऽभवत् ॥ २.४.५ ॥
Die Torwächter meldeten Rāma, dass der Wagenlenker erneut gekommen sei; als er dies hörte, wurde Rāma bei seinem Erscheinen unruhig.
2.4.6
प्रवेश्य चैनं त्वरितो रामो वचनमब्रवीत्।
यदागमनकृत्यं ते भूयस्तद्ब्रूह्यशेषतः ॥ २.४.६ ॥
Nachdem er ihn eingelassen hatte, sprach Rāma hastig: „Sag mir noch einmal vollständig, was der Zweck deines Kommens ist.“
2.4.7
तमुवाच ततः सूतो राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति।
श्रुत्वा प्रमाणं तत्र त्वं गमनायेतराय वा ॥ २.४.७ ॥
Da sprach der Wagenlenker zu ihm: "Der König wünscht dich zu sehen. Hast du es gehört, entscheide selbst, ob du hingehst oder nicht."
2.4.8
प्रययौ राजभवनं पुनर्द्रष्टुं नरेश्वरम् ॥ २.४.८ ॥
Er brach erneut zum königlichen Palast auf, um den Herrn der Menschen zu sehen.
2.4.9
तं श्रुत्वा समनुप्राप्तं रामं दशरथो नृपः।
प्रवेशयामास गृहं विवक्षुः प्रियमुत्तमम् ॥ २.४.९ ॥
Als König Daśaratha hörte, dass Rāma angekommen war, ließ er ihn, da er eine höchst erfreuliche Nachricht verkünden wollte, in den Palast eintreten.
2.4.10
प्रविशन्नेव च श्रीमान् राघवो भवनं पितुः।
ददर्श पितरं दूरात् प्रणिपत्य कृताञ्जलिः ॥ २.४.१० ॥
Kaum war er in den Palast eingetreten, sah der glanzvolle Rāghava seinen Vater aus der Ferne, verneigte sich und stand mit gefalteten Händen da.
2.4.11
प्रणमन्तं तमुत्थाप्य सम्परिष्वज्य भूमिपः।
प्रदिश्य चासनं चास्मै रामं च पुनरब्रवीत् ॥ २.४.११ ॥
Er hob ihn auf, der sich verneigte, umarmte ihn innig, bot ihm einen Sitz an und sprach wieder zu Rāma.
2.4.12
राम वृद्धोऽस्मि दीर्घायुर्भुक्ता भोगा यथेप्सिताः।
अन्नवद्भिः क्रतुशतैर्यथेष्टं भूरिदक्षिणैः ॥ २.४.१२ ॥
"Rāma, ich bin alt geworden und habe ein langes Leben erreicht. Ich habe die Freuden genossen, wie ich sie begehrte, und Hunderte von Opfern mit reichlicher Speise und großzügigen Gaben vollzogen, wie ich es wünschte."
2.4.13
जातमिष्टमपत्यं मे त्वमद्यानुपमं भुवि।
दत्तमिष्टमधीतं च मया पुरुषसत्तम ॥ २.४.१३ ॥
O Bester der Männer! Heute habe ich dich, meinen geliebten und unvergleichlichen Sohn, auf Erden erhalten. Ich habe Gaben gegeben, Opfer dargebracht und die Veden studiert.
2.4.14
अनुभूतानि चेष्टानि मया वीर सुखान्यपि।
देवर्षिपितृविप्राणामनृणोऽस्मि तथाऽऽत्मनः ॥ २.४.१४ ॥
O Held! Auch Freuden habe ich in meinen Unternehmungen erfahren. Ich bin frei von Schuld gegenüber den Göttern, Weisen, Ahnen und Brahmanen, und ebenso gegenüber mir selbst.
2.4.15
न किंचिन्मम कर्तव्यं तवान्यत्राभिषेचनात्।
अतो यत्त्वामहं ब्रूयां तन्मे त्वं कर्तुमर्हसि ॥ २.४.१५ ॥
Außer deiner Krönung habe ich keine Pflicht mehr zu erfüllen. Darum sollst du für mich tun, was ich dir sage.
2.4.16
अद्य प्रकृतयः सर्वास्त्वामिच्छन्ति नराधिपम्।
अतस्त्वां युवराजानमभिषेक्ष्यामि पुत्रक ॥ २.४.१६ ॥
Heute wünschen alle meine Untertanen dich als Herrn der Menschen. Darum, mein Sohn, werde ich dich als Kronprinzen salben.
2.4.17
अपि चाद्याशुभान् राम स्वप्नान् पश्यामि राघव।
सनिर्घाता दिवोल्काश्च पतन्ति हि महास्वनाः ॥ २.४.१७ ॥
Und heute, o Rāma, o Nachkomme Raghus, sehe ich unheilvolle Träume; Meteore fallen mit Donnerschlägen und lautem Getöse vom Himmel.
2.4.18
अवष्टब्धं च मे राम नक्षत्रं दारुणग्रहैः।
आवेदयन्ति दैवज्ञाः सूर्याङ्गारकराहुभिः ॥ २.४.१८ ॥
O Rāma, mein Geburtsstern ist von schrecklichen Planeten erfasst; die Sterndeuter verkünden, dass Sonne, Mars und Rāhu ihn bedrängen.
2.4.19
प्रायेण च निमित्तानामीदृशानां समुद्भवे।
राजा हि मृत्युमाप्नोति घोरां चापदमृच्छति ॥ २.४.१९ ॥
Gewöhnlich trifft ein König, wenn solche Vorzeichen erscheinen, den Tod und gerät in schreckliches Unheil.
2.4.20
तद् यावदेव मे चेतो न विमुह्यति राघव।
तावदेवाभिषिञ्चस्व चला हि प्राणिनां मतिः ॥ २.४.२० ॥
Darum, o Rāghava, lass dich salben, solange mein Geist nicht verwirrt ist; denn der Verstand der Lebewesen ist wankelmütig.
2.4.21
अद्य चन्द्रोऽभ्युपगमत् पुष्यात् पूर्वं पुनर्वसुम्।
श्वः पुष्ययोगं नियतं वक्ष्यन्ते दैवचिन्तकाः ॥ २.४.२१ ॥
Heute hat sich der Mond vor Punarvasu dem Puṣya genähert; morgen werden die Sterndeuter die Verbindung mit Puṣya gewiss verkünden.
2.4.22
तत्र पुष्येऽभिषिञ्चस्व मनस्त्वरयतीव माम्।
श्वस्त्वाहमभिषेक्ष्यामि यौवराज्ये परंतप ॥ २.४.२२ ॥
Dann lass dich unter Puṣya salben; mein Geist drängt mich gleichsam zur Eile. O Bezwinger der Feinde, morgen werde ich dich in das Amt des Kronprinzen einsetzen.
2.4.23
तस्मात् त्वयाद्यप्रभृति निशेयं नियतात्मना।
सह वध्वोपवस्तव्या दर्भप्रस्तरशायिना ॥ २.४.२३ ॥
Darum sollst du von heute an diese Nacht mit gezügeltem Geist, zusammen mit deiner Gemahlin, auf einem Lager aus Kuśa-Gras liegend, fastend verbringen.
2.4.24
सुहृदश्चाप्रमत्तास्त्वां रक्षन्त्वद्य समन्ततः।
भवन्ति बहुविघ्नानि कार्याण्येवंविधानि हि ॥ २.४.२४ ॥
Mögen deine Freunde, wachsam, dich heute von allen Seiten schützen, denn bei Unternehmungen dieser Art treten viele Hindernisse auf.
2.4.25
विप्रोषितश्च भरतो यावदेव पुरादितः।
तावदेवाभिषेकस्ते प्राप्तकालो मतो मम ॥ २.४.२५ ॥
Solange Bharata von der Stadt fern ist, ist dies der rechte Zeitpunkt für deine Salbung, so meine Ansicht.
2.4.26
कामं खलु सतां वृत्ते भ्राता ते भरतः स्थितः।
ज्येष्ठानुवर्ती धर्मात्मा सानुक्रोशो जितेन्द्रियः ॥ २.४.२६ ॥
Gewiss, dein Bruder Bharata verharrt im Wandel der Guten: er folgt dem Älteren, ist rechtschaffen, mitfühlend und beherrscht seine Sinne.
2.4.27
किं नु चित्तं मनुष्याणामनित्यमिति मे मतम्।
सतां च धर्मनित्यानां कृतशोभि च राघव ॥ २.४.२७ ॥
O Rāghava, ich halte den Sinn der Menschen für unbeständig, auch den der Guten, die im Dharma beständig und durch gute Taten geschmückt sind.
2.4.28
इत्युक्तः सोऽभ्यनुज्ञातः श्वोभाविन्यभिषेचने।
व्रजेति रामः पितरमभिवाद्याभ्ययाद् गृहम् ॥ २.४.२८ ॥
So angesprochen und für die Salbung am morgigen Tag beurlaubt, verneigte sich Rāma vor dem Vater, und als dieser »Geh« sagte, ging er nach Hause.
2.4.29
प्रविश्य चात्मनो वेश्म राज्ञाऽऽदिष्टेऽभिषेचने।
तत्क्षणादेव निष्क्रम्य मातुरन्तःपुरं ययौ ॥ २.४.२९ ॥
Als er sein Haus betreten hatte und der König die Salbung angeordnet hatte, ging Rāma im selben Augenblick hinaus und begab sich in die inneren Gemächer seiner Mutter.
2.4.30
तत्र तां प्रवणामेव मातरं क्षौमवासिनीम्।
वाग्यतां देवतागारे ददर्शायाचतीं श्रियम् ॥ २.४.३० ॥
Dort sah er seine Mutter, in Seide gekleidet, schweigend und in sich gekehrt, im Tempel tief geneigt, um Glück (Śrī) bittend.
2.4.31
प्रागेव चागता तत्र सुमित्रा लक्ष्मणस्तथा।
सीता चानयिता श्रुत्वा प्रियं रामाभिषेचनम् ॥ २.४.३१ ॥
Sumitrā war schon dort angekommen, ebenso Lakṣmaṇa; auch Sītā war herbeigeholt worden, nachdem sie die erfreuliche Nachricht von Rāmas Salbung gehört hatte.
2.4.32
तस्मिन् कालेऽपि कौसल्या तस्थावामीलितेक्षणा।
सुमित्रयान्वास्यमाना सीतया लक्ष्मणेन च ॥ २.४.३२ ॥
Auch zu jener Zeit stand Kausalyā mit geschlossenen Augen da, von Sumitrā, Sītā und Lakṣmaṇa umsorgt.
2.4.33
श्रुत्वा पुष्ये च पुत्रस्य यौवराज्येऽभिषेचनम्।
प्राणायामेन पुरुषं ध्यायमाना जनार्दनम् ॥ २.४.३३ ॥
Als sie hörte, dass die Salbung ihres Sohnes zum Thronfolger unter dem Sternbild Puṣya stattfinden werde, meditierte sie durch Atemkontrolle über die höchste Person, Janārdana.
2.4.34
तथा सनियमामेव सोऽभिगम्याभिवाद्य च।
उवाच वचनं रामो हर्षयंस्तामिदं वरम् ॥ २.४.३४ ॥
Er trat zu ihr, die ihr Gelübde hielt, grüßte sie ehrerbietig und sprach, sie erfreuend, diese vortrefflichen Worte.
2.4.35
अम्ब पित्रा नियुक्तोऽस्मि प्रजापालनकर्मणि।
भविता श्वोऽभिषेको मे यथा मे शासनं पितुः ॥ २.४.३५ ॥
Mutter, mein Vater hat mich mit der Aufgabe betraut, das Volk zu beschützen; morgen wird meine Salbung stattfinden, gemäß dem Befehl meines Vaters.
2.4.36
सीतयाप्युपवस्तव्या रजनीयं मया सह।
एवमुक्तमुपाध्यायैः स हि मामुक्तवान् पिता ॥ २.४.३६ ॥
In dieser Nacht muss auch ich zusammen mit Sītā fasten; so haben es die Lehrer verkündet, und auch mein Vater selbst hat es mir gesagt.
2.4.37
यानि यान्यत्र योग्यानि श्वोभाविन्यभिषेचने।
तानि मे मङ्गलान्यद्य वैदेह्याश्चैव कारय ॥ २.४.३७ ॥
Lass heute für mich und für Vaidehī all die glückverheißenden Riten vollziehen, die für die Salbung morgen geeignet sind.
2.4.38
एतच्छ्रुत्वा तु कौसल्या चिरकालाभिकांक्षितम्।
हर्षबाष्पाकुलं वाक्यमिदं राममभाषत ॥ २.४.३८ ॥
Als Kausalyā dies hörte, die es lange ersehnt hatte, sprach sie, die Stimme von Freudentränen erstickt, diese Worte zu Rāma.
2.4.39
वत्स राम चिरं जीव हतास्ते परिपन्थिनः।
ज्ञातीन् मे त्वं श्रिया युक्तः सुमित्रायाश्च नन्दय ॥ २.४.३९ ॥
Lieber Sohn Rāma, lebe lange, und deine Feinde mögen erschlagen werden. Mit Glück begabt, erfreue meine Verwandten und Sumitrā.
2.4.40
कल्याणे बत नक्षत्रे मया जातोऽसि पुत्रक।
येन त्वया दशरथो गुणैराराधितः पिता ॥ २.४.४० ॥
Ach! Unter einem glückverheißenden Gestirn habe ich dich geboren, mein Sohn, durch den du deinen Vater Daśaratha mit deinen Tugenden erfreut hast.
2.4.41
अमोघं बत मे क्षान्तं पुरुषे पुष्करेक्षणे।
येयमिक्ष्वाकुराजश्रीः पुत्र त्वां संश्रयिष्यति ॥ २.४.४१ ॥
Ach, meine Geduld war nicht vergeblich! Lotusäugiger Sohn, diese Pracht des Ikṣvāku-Reiches wird bei dir Zuflucht suchen.
2.4.42
इत्येवमुक्तो मात्रा तु रामो भ्रातरमब्रवीत्।
प्राञ्जलिं प्रह्वमासीनमभिवीक्ष्य स्मयन्निव ॥ २.४.४२ ॥
So von seiner Mutter angesprochen, blickte Rāma auf seinen Bruder, der mit gefalteten Händen und demütig gesenktem Haupt saß, und sprach lächelnd zu ihm.
2.4.43
लक्ष्मणेमां मया सार्धं प्रशाधि त्वं वसुंधराम्।
द्वितीयं मेऽन्तरात्मानं त्वामियं श्रीरुपस्थिता ॥ २.४.४३ ॥
Lakṣmaṇa, herrsche mit mir über diese Erde. Du bist mein zweites inneres Selbst, und hier vor dir steht Śrī.
2.4.44
सौमित्रे भुङ्क्ष्व भोगांस्त्वमिष्टान् राज्यफलानिच।
जीवितं चापि राज्यं च त्वदर्थमभिकामये ॥ २.४.४४ ॥
Sohn der Sumitrā, genieße die ersehnten Freuden, die die Früchte der Herrschaft sind. Um deinetwillen begehre ich sogar mein Leben und mein Reich.
2.4.45
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामो मातरावभिवाद्य च।
अभ्यनुज्ञाप्य सीतां च ययौ स्वं च निवेशनम् ॥ २.४.४५ ॥
Nachdem er so zu Lakṣmaṇa gesprochen hatte, grüßte Rāma beide Mütter, verabschiedete sich von Sītā und ging in seine eigene Wohnung.