رامايانا فالميكي · السارغا 2.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.41.1
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे निष्क्रामति कृताञ्जलौ।
आर्तशब्दो हि संजज्ञे स्त्रीणामन्तःपुरे महान् ॥ २.४१.१ ॥
وعندما خرج ذلك النمر بين الرجال وكفاه مضمومتان، ارتفع صراخ عظيم من النساء في القصر الداخلي.
2.41.2
अनाथस्य जनस्यास्य दुर्बलस्य तपस्विनः।
यो गतिः शरणं चासीत् स नाथः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.२ ॥
إلى أين يمضي ذلك الولي الذي كان ملجأ وملاذ هؤلاء البائسين الضعفاء المتعبين؟
2.41.3
न क्रुध्यत्यभिशस्तोऽपि क्रोधनीयानि वर्जयन्।
क्रुद्धान् प्रसादयन् सर्वान् समदुःखः क्व गच्छति ॥ २.४१.३ ॥
لا يغضب وإن شُتم، يتجنب كل ما يثير الغضب، ويهدّئ كل الغاضبين، ويشارك الجميع أحزانهم بالتساوي، فإلى أين يمضي؟
2.41.4
कौसल्यायां महातेजा यथा मातरि वर्तते।
तथा यो वर्ततेऽस्मासु महात्मा क्व नु गच्छति ॥ २.४१.४ ॥
كما يسلك ذلك العظيم البهاء مع أمه كاوسلياء، هكذا كان يسلك معنا. فإلى أين يمضي ذلك العظيم النفس؟
2.41.5
कैकेय्या क्लिश्यमानेन राज्ञा संचोदितो वनम्।
परित्राता जनस्यास्य जगतः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.५ ॥
مُرسَلًا إلى الغابة بأمر الملك المعذَّب بكيكيي، فإلى أين يمضي حامي هذا الشعب وهذا العالم؟
2.41.6
अहो निश्चेतनो राजा जीवलोकस्य संक्षयम्।
धर्म्यं सत्यव्रतं रामं वनवासे प्रवत्स्यति ॥ २.४१.६ ॥
آه، إن الملك الغافل لا يدرك خراب عالم الأحياء؛ سيرسل راما، الصالح الوفي لعهده، إلى منفى الغابة.
2.41.7
रुरुदुश्चैव दुःखार्ताः सस्वरं च विचुक्रुशुः ॥ २.४१.७ ॥
غلبهم الحزن فبكوا وصرخوا بأصوات عالية.
2.41.8
स तमन्तःपुरे घोरमार्तशब्दं महीपतिः।
पुत्रशोकाभिसंतप्तः श्रुत्वा चासीत् सुदुःखितः ॥ २.४१.८ ॥
وحين سمع الملك صرخة الألم الرهيبة من القصر الداخلي، وقد احترق بحزن على ابنه، أصابه حزن عميق.
2.41.9
नाग्निहोत्राण्यहूयन्त नापचन् गृहमेधिनः।
अकुर्वन् न प्रजाः कार्यं सूर्यश्चान्तरधीयत ॥ २.४१.९ ॥
لم تُقدَّم قرابين الأغنيهوتra، ولم يطبخ أرباب البيوت، وأهمل الناس واجباتهم، واختفت الشمس.
2.41.10
व्यसृजन् कवलान् नागा गावो वत्सान् न पाययन्।
पुत्रां प्रथमजं लब्ध्वा जननी नाभ्यनन्दत ॥ २.४१.१० ॥
أسقطت الأفيال لقماتها، ولم تُرضِع البقرُ عجولَها، ولم تفرح الأمّ حتى بابنها البكر.
2.41.11
त्रिशङ्कुर्लोहिताङ्गश्च बृहस्पतिबुधावपि।
दारुणाः सोममभ्येत्य ग्रहाः सर्वे व्यवस्थिताः ॥ २.४१.११ ॥
اقترب تريشانكو ولوهيتانغا (المريخ) وبريهاسباتي وبودها، جميعهم مروِّعون، من القمر، واستقرت الكواكب كلها هناك.
2.41.12
नक्षत्राणि गतार्चींषि ग्रहाश्च गततेजसः।
विशाखाश्च सधूमाश्च नभसि प्रचकाशिरे ॥ २.४१.१२ ॥
فقدت النجوم بريقها، وفقدت الكواكب بهاءها، ولاح الفيشاخا في السماء مغبَّشًا بالدخان.
2.41.13
कालिकानिलवेगेन महोदधिरिवोत्थितः।
रामे वनं प्रव्रजिते नगरं प्रचचाल तत् ॥ २.४१.१३ ॥
كمحيط عظيم تحرّكه قوة الريح العاصفة في موسم الأمطار، لما خرج راما إلى المنفى في الغابة، اضطربت تلك المدينة.
2.41.14
दिशः पर्याकुलाः सर्वास्तिमिरेणेव संवृताः।
न ग्रहो नापि नक्षत्रं प्रचकाशे न किंचन ॥ २.४१.१४ ॥
كانت الجهات كلها مضطربة، كأنها مغمورة بالظلام؛ لم يُضئ كوكب ولا نجم، ولا شيء البتة.
2.41.15
अकस्मान्नागरः सर्वो जनो दैन्यमुपागमत्।
आहारे वा विहारे वा न कश्चिदकरोन्मनः ॥ २.४१.१५ ॥
فجأة وقع أهل المدينة جميعًا في الذل والحزن؛ لم يُقبل أحد بقلبه على طعام ولا على لهو.
2.41.16
शोकपर्यायसंतप्तः सततं दीर्घमुच्छ्वसन्।
अयोध्यायां जनः सर्वश्चुक्रोश जगतीपतिम् ॥ २.४१.१६ ॥
أنهكهم تتابع الأحزان، وهم يتنفسون الصعداء باستمرار، فصاح جميع أهل أيوديا شاكين على سيد الأرض، الملك.
2.41.17
बाष्पपर्याकुलमुखो राजमार्गगतो जनः।
न हृष्टो लभ्यते कश्चित् सर्वः शोकपरायणः ॥ २.४१.१७ ॥
الناس، وقد اضطربت وجوههم بالدموع، خارجين إلى الطريق الملكي؛ لم يُر أحد فرحًا، وكان الجميع منغمسين في الحزن.
2.41.18
न वाति पवनः शीतो न शशी सौम्यदर्शनः।
न सूर्यस्तपते लोकं सर्वं पर्याकुलं जगत् ॥ २.४१.१८ ॥
لم تهب ريح باردة، ولم يشرق القمر ذو المنظر الحسن؛ ولم تحرق الشمس العالم — وكان العالم كله مضطربًا.
2.41.19
अनर्थिनः सुताः स्त्रीणां भर्तारो भ्रातरस्तथा।
सर्वे सर्वं परित्यज्य राममेवान्वचिन्तयन् ॥ २.४१.१९ ॥
أبناء النساء وأزواجهن وإخوتهن، لم يعودوا يطلبون منفعتهم الخاصة، فتركوا كل شيء وأخذوا يفكرون في راما وحده.
2.41.20
ये तु रामस्य सुहृदः सर्वे ते मूढचेतसः।
शोकभारेण चाक्रान्ताः शयनं नैव भेजिरे ॥ २.४१.२० ॥
أما أصدقاء راما جميعهم، فقد اضطربت عقولهم وأثقلهم عبء الحزن، حتى لم يطيقوا النوم على فراشهم.
2.41.21
ततस्त्वयोध्या रहिता महात्मना
पुरन्दरेणेव मही सपर्वता।
चचाल घोरं भयशोकदीपिता
सनागयोधाश्वगणा ननाद च ॥ २.४१.२१ ॥
فارتعدت أيودهيا حينئذٍ ارتعاداً شديداً، إذ فقدت الكريم راما، كما ترتعد الأرض بجبالها إذا فقدت إندرا؛ وقد اشتعلت بالخوف والحزن، فدوّت بفيلتها ومحاربيها وخيولها.