வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.41.1
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे निष्क्रामति कृताञ्जलौ।
आर्तशब्दो हि संजज्ञे स्त्रीणामन्तःपुरे महान् ॥ २.४१.१ ॥
மனிதர்களில் புலி போன்ற அவர் கைகூப்பியவாறு புறப்பட்டபோது, அந்தப்புரத்தில் பெண்களிடையே பெரும் அழுகைக் குரல் எழுந்தது.
2.41.2
अनाथस्य जनस्यास्य दुर्बलस्य तपस्विनः।
यो गतिः शरणं चासीत् स नाथः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.२ ॥
இந்த அனாதைகளுக்கும், பலவீனர்களுக்கும், துன்பப்படுபவர்களுக்கும் புகலிடமும் காப்பும் ஆனவர் எங்கே செல்கிறார்?
2.41.3
न क्रुध्यत्यभिशस्तोऽपि क्रोधनीयानि वर्जयन्।
क्रुद्धान् प्रसादयन् सर्वान् समदुःखः क्व गच्छति ॥ २.४१.३ ॥
இகழப்பட்டாலும் கோபிக்காதவர், கோபத்திற்குரியவற்றைத் தவிர்ப்பவர், சினம் கொண்டோர் அனைவரையும் சமாதானப்படுத்துபவர், அனைவரின் துன்பத்தையும் பகிர்பவர் எங்கே செல்கிறார்?
2.41.4
कौसल्यायां महातेजा यथा मातरि वर्तते।
तथा यो वर्ततेऽस्मासु महात्मा क्व नु गच्छति ॥ २.४१.४ ॥
மகா தேஜஸ்வியான அவர் தம் தாய் கௌசல்யையிடம் எவ்வாறு நடந்துகொண்டாரோ, அவ்வாறே எங்களிடமும் நடந்துகொண்டார்; அந்த மகாத்மா எங்கே செல்கிறார்?
2.41.5
कैकेय्या क्लिश्यमानेन राज्ञा संचोदितो वनम्।
परित्राता जनस्यास्य जगतः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.५ ॥
கைகேயியால் துன்புறுத்தப்பட்ட அரசனால் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டவர், இந்த மக்களையும் உலகத்தையும் காப்பவர் எங்கே செல்கிறார்?
2.41.6
अहो निश्चेतनो राजा जीवलोकस्य संक्षयम्।
धर्म्यं सत्यव्रतं रामं वनवासे प्रवत्स्यति ॥ २.४१.६ ॥
ஐயோ, உணர்வற்ற அரசன் உயிருலகின் அழிவை உணரவில்லை; தர்மமும் சத்தியவிரதமும் உடைய ராமனை அவன் வனவாசத்திற்கு அனுப்புவான்.
2.41.7
रुरुदुश्चैव दुःखार्ताः सस्वरं च विचुक्रुशुः ॥ २.४१.७ ॥
துயரால் வருந்திய அவர்கள் அழுதனர்; உரத்த குரலில் அரற்றினர்.
2.41.8
स तमन्तःपुरे घोरमार्तशब्दं महीपतिः।
पुत्रशोकाभिसंतप्तः श्रुत्वा चासीत् सुदुःखितः ॥ २.४१.८ ॥
அந்தப்புரத்திலிருந்து எழுந்த அந்தக் கொடிய அரற்றலைக் கேட்ட அரசன், மகன் துயரால் வெந்து மிகவும் வருந்தினான்.
2.41.9
नाग्निहोत्राण्यहूयन्त नापचन् गृहमेधिनः।
अकुर्वन् न प्रजाः कार्यं सूर्यश्चान्तरधीयत ॥ २.४१.९ ॥
அக்னிஹோத்திரங்கள் வேட்கப்படவில்லை; இல்லறத்தார் உணவு சமைக்கவில்லை; மக்கள் தம் கடமைகளைச் செய்யவில்லை; சூரியனும் மறைந்தான்.
2.41.10
व्यसृजन् कवलान् नागा गावो वत्सान् न पाययन्।
पुत्रां प्रथमजं लब्ध्वा जननी नाभ्यनन्दत ॥ २.४१.१० ॥
யானைகள் உணவுக் கவளங்களைக் கீழே போட்டன; பசுக்கள் கன்றுகளுக்குப் பால் ஊட்டவில்லை; தாய் முதற்பிறந்த மகனைப் பெற்றும் மகிழவில்லை.
2.41.11
त्रिशङ्कुर्लोहिताङ्गश्च बृहस्पतिबुधावपि।
दारुणाः सोममभ्येत्य ग्रहाः सर्वे व्यवस्थिताः ॥ २.४१.११ ॥
த்ரிசங்கு, லோஹிதாங்கன் (செவ்வாய்), வியாழன், புதன் ஆகியோரும் கொடியவர்களாகி சந்திரனை அணுகி, எல்லாக் கோள்களும் அங்கே நிலைகொண்டன.
2.41.12
नक्षत्राणि गतार्चींषि ग्रहाश्च गततेजसः।
विशाखाश्च सधूमाश्च नभसि प्रचकाशिरे ॥ २.४१.१२ ॥
நட்சத்திரங்கள் ஒளி இழந்தன; கோள்கள் பொலிவிழந்தன; விசாகையும் புகையுடன் வானில் ஒளிர்ந்தது.
2.41.13
कालिकानिलवेगेन महोदधिरिवोत्थितः।
रामे वनं प्रव्रजिते नगरं प्रचचाल तत् ॥ २.४१.१३ ॥
மழைக்கால சூறாவளிக் காற்றின் வேகத்தால் எழுந்த பெருங்கடலைப் போல, ராமன் காட்டிற்குச் சென்றபோது அந்நகரம் குலுங்கியது.
2.41.14
दिशः पर्याकुलाः सर्वास्तिमिरेणेव संवृताः।
न ग्रहो नापि नक्षत्रं प्रचकाशे न किंचन ॥ २.४१.१४ ॥
எல்லாத் திசைகளும் கலங்கி, இருளால் மூடப்பட்டவை போல இருந்தன; கோளும் இல்லை, நட்சத்திரமும் இல்லை, எதுவும் ஒளிரவில்லை.
2.41.15
अकस्मान्नागरः सर्वो जनो दैन्यमुपागमत्।
आहारे वा विहारे वा न कश्चिदकरोन्मनः ॥ २.४१.१५ ॥
திடீரென நகரத்து மக்கள் அனைவரும் துயரநிலையை அடைந்தனர்; உண்பதிலோ, பொழுதுபோக்கிலோ யார் மனமும் ஈடுபடவில்லை.
2.41.16
शोकपर्यायसंतप्तः सततं दीर्घमुच्छ्वसन्।
अयोध्यायां जनः सर्वश्चुक्रोश जगतीपतिम् ॥ २.४१.१६ ॥
தொடர்ச்சியான துயரங்களால் வாடி, தொடர்ந்து நீண்ட பெருமூச்சு விட்டபடி, அயோத்தியின் மக்கள் அனைவரும் உலகநாதனை (மன்னனை) நோக்கிப் புலம்பினர்.
2.41.17
बाष्पपर्याकुलमुखो राजमार्गगतो जनः।
न हृष्टो लभ्यते कश्चित् सर्वः शोकपरायणः ॥ २.४१.१७ ॥
கண்ணீரால் கலங்கிய முகத்துடன் அரச வீதிக்கு வந்த மக்கள்; யாரும் மகிழ்ச்சியாகக் காணப்படவில்லை, அனைவரும் துயரில் மூழ்கியிருந்தனர்.
2.41.18
न वाति पवनः शीतो न शशी सौम्यदर्शनः।
न सूर्यस्तपते लोकं सर्वं पर्याकुलं जगत् ॥ २.४१.१८ ॥
குளிர்ந்த காற்று வீசவில்லை, இனிய தோற்றமுடைய நிலவும் தோன்றவில்லை; சூரியனும் உலகைச் சுடவில்லை, முழு உலகமும் கலங்கியிருந்தது.
2.41.19
अनर्थिनः सुताः स्त्रीणां भर्तारो भ्रातरस्तथा।
सर्वे सर्वं परित्यज्य राममेवान्वचिन्तयन् ॥ २.४१.१९ ॥
பெண்களின் புதல்வர்களும், கணவர்களும், சகோதரர்களும் தங்கள் சுயநலத்தை விட்டு, எல்லாவற்றையும் துறந்து, ராமனையே எண்ணிக் கொண்டிருந்தனர்.
2.41.20
ये तु रामस्य सुहृदः सर्वे ते मूढचेतसः।
शोकभारेण चाक्रान्ताः शयनं नैव भेजिरे ॥ २.४१.२० ॥
ராமனின் நண்பர்கள் அனைவரும் மனம் குழம்பி, துயரச் சுமையால் அழுத்தப்பட்டு, படுக்கையில் உறங்கவும் இல்லை.
2.41.21
ततस्त्वयोध्या रहिता महात्मना
पुरन्दरेणेव मही सपर्वता।
चचाल घोरं भयशोकदीपिता
सनागयोधाश्वगणा ननाद च ॥ २.४१.२१ ॥
அப்போது மகாத்மா ராமனால் வெறுமையான அயோத்தி, இந்திரனால் கைவிடப்பட்ட மலைகளுடன் கூடிய பூமி போல பயங்கரமாக நடுங்கியது; பயமும் துயரும் பற்றியெரிய, யானைகளும் வீரர்களும் குதிரைகளும் நிறைந்த அது முழங்கியது.