Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.41.1
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे निष्क्रामति कृताञ्जलौ।
आर्तशब्दो हि संजज्ञे स्त्रीणामन्तःपुरे महान् ॥ २.४१.१ ॥
Als jener Tiger unter den Männern mit gefalteten Händen hinausging, erhob sich unter den Frauen des inneren Palastes ein großes Wehklagen.
2.41.2
अनाथस्य जनस्यास्य दुर्बलस्य तपस्विनः।
यो गतिः शरणं चासीत् स नाथः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.२ ॥
Wohin geht er nur, jener Beschützer, der Zuflucht und Schutz dieser hilflosen, schwachen und leidenden Menschen war?
2.41.3
न क्रुध्यत्यभिशस्तोऽपि क्रोधनीयानि वर्जयन्।
क्रुद्धान् प्रसादयन् सर्वान् समदुःखः क्व गच्छति ॥ २.४१.३ ॥
Auch wenn er geschmäht wird, zürnt er nicht; alle Anlässe zum Zorn meidend, alle Zürnenden besänftigend, mit gleichem Schmerz mit allen fühlend – wohin geht er?
2.41.4
कौसल्यायां महातेजा यथा मातरि वर्तते।
तथा यो वर्ततेऽस्मासु महात्मा क्व नु गच्छति ॥ २.४१.४ ॥
So wie der an Glanz Große sich gegenüber seiner Mutter Kauśalyā verhält, so verhält er sich auch zu uns. Wohin geht dieser Großherzige?
2.41.5
कैकेय्या क्लिश्यमानेन राज्ञा संचोदितो वनम्।
परित्राता जनस्यास्य जगतः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.५ ॥
Vom König, der von Kaikeyī gequält wird, in den Wald geschickt – wohin geht der Beschützer dieses Volkes und der Welt?
2.41.6
अहो निश्चेतनो राजा जीवलोकस्य संक्षयम्।
धर्म्यं सत्यव्रतं रामं वनवासे प्रवत्स्यति ॥ २.४१.६ ॥
Ach, der bewusstlose König erkennt nicht den Untergang der belebten Welt; er wird Rāma, den Rechtschaffenen, dem Gelübde Treuen, in die Waldverbannung schicken.
2.41.7
रुरुदुश्चैव दुःखार्ताः सस्वरं च विचुक्रुशुः ॥ २.४१.७ ॥
Von Kummer gequält weinten sie und klagten laut.
2.41.8
स तमन्तःपुरे घोरमार्तशब्दं महीपतिः।
पुत्रशोकाभिसंतप्तः श्रुत्वा चासीत् सुदुःखितः ॥ २.४१.८ ॥
Als der König diesen schrecklichen Klageschrei aus dem inneren Palast hörte, war er, vom Kummer um seinen Sohn versengt, tief betrübt.
2.41.9
नाग्निहोत्राण्यहूयन्त नापचन् गृहमेधिनः।
अकुर्वन् न प्रजाः कार्यं सूर्यश्चान्तरधीयत ॥ २.४१.९ ॥
Die Agnihotra-Opfer wurden nicht dargebracht, die Hausväter kochten nicht, das Volk vernachlässigte seine Pflichten, und die Sonne verschwand.
2.41.10
व्यसृजन् कवलान् नागा गावो वत्सान् न पाययन्।
पुत्रां प्रथमजं लब्ध्वा जननी नाभ्यनन्दत ॥ २.४१.१० ॥
Die Elefanten ließen ihre Bissen fallen, die Kühe säugten ihre Kälber nicht, und die Mutter freute sich nicht einmal über ihren erstgeborenen Sohn.
2.41.11
त्रिशङ्कुर्लोहिताङ्गश्च बृहस्पतिबुधावपि।
दारुणाः सोममभ्येत्य ग्रहाः सर्वे व्यवस्थिताः ॥ २.४१.११ ॥
Triśaṅku, Lohitāṅga (Mars), Bṛhaspati und Budha näherten sich, alle furchtbar, dem Mond, und alle Planeten verharrten dort.
2.41.12
नक्षत्राणि गतार्चींषि ग्रहाश्च गततेजसः।
विशाखाश्च सधूमाश्च नभसि प्रचकाशिरे ॥ २.४१.१२ ॥
Die Sternbilder verloren ihren Glanz, die Planeten ihre Pracht, und Viśākhā strahlte, von Rauch umhüllt, am Himmel.
2.41.13
कालिकानिलवेगेन महोदधिरिवोत्थितः।
रामे वनं प्रव्रजिते नगरं प्रचचाल तत् ॥ २.४१.१३ ॥
Wie das große Meer, aufgewühlt von der Gewalt des stürmischen Windes der Regenzeit, so geriet jene Stadt in Bewegung, als Rāma in den Wald ins Exil gezogen war.
2.41.14
दिशः पर्याकुलाः सर्वास्तिमिरेणेव संवृताः।
न ग्रहो नापि नक्षत्रं प्रचकाशे न किंचन ॥ २.४१.१४ ॥
Alle Himmelsrichtungen waren verwirrt, als wären sie von Finsternis bedeckt; kein Planet leuchtete, auch kein Stern, und nichts strahlte.
2.41.15
अकस्मान्नागरः सर्वो जनो दैन्यमुपागमत्।
आहारे वा विहारे वा न कश्चिदकरोन्मनः ॥ २.४१.१५ ॥
Plötzlich verfielen alle Bürger der Stadt in Niedergeschlagenheit; weder beim Essen noch beim Vergnügen richtete jemand seinen Sinn darauf.
2.41.16
शोकपर्यायसंतप्तः सततं दीर्घमुच्छ्वसन्।
अयोध्यायां जनः सर्वश्चुक्रोश जगतीपतिम् ॥ २.४१.१६ ॥
Von einer Folge von Kummer gequält, unablässig tief seufzend, klagte das ganze Volk von Ayodhyā gegen den Herrn der Erde, den König.
2.41.17
बाष्पपर्याकुलमुखो राजमार्गगतो जनः।
न हृष्टो लभ्यते कश्चित् सर्वः शोकपरायणः ॥ २.४१.१७ ॥
Die Menschen, mit von Tränen verstörten Gesichtern, auf die Königsstraße hinausgegangen — niemand war fröhlich zu finden; alle waren dem Kummer verfallen.
2.41.18
न वाति पवनः शीतो न शशी सौम्यदर्शनः।
न सूर्यस्तपते लोकं सर्वं पर्याकुलं जगत् ॥ २.४१.१८ ॥
Kein kühler Wind wehte, und der Mond von sanftem Anblick schien nicht; die Sonne versengte die Welt nicht — die ganze Welt war aufgewühlt.
2.41.19
अनर्थिनः सुताः स्त्रीणां भर्तारो भ्रातरस्तथा।
सर्वे सर्वं परित्यज्य राममेवान्वचिन्तयन् ॥ २.४१.१९ ॥
Die Söhne, Ehemänner und Brüder der Frauen, ohne noch auf den eigenen Vorteil bedacht zu sein, ließen alles zurück und dachten nur noch an Rāma.
2.41.20
ये तु रामस्य सुहृदः सर्वे ते मूढचेतसः।
शोकभारेण चाक्रान्ताः शयनं नैव भेजिरे ॥ २.४१.२० ॥
Alle Freunde Rāmas aber, verwirrten Geistes und vom Gewicht des Kummers niedergedrückt, brachten es nicht einmal über sich, sich auf ihr Lager zu legen.
2.41.21
ततस्त्वयोध्या रहिता महात्मना
पुरन्दरेणेव मही सपर्वता।
चचाल घोरं भयशोकदीपिता
सनागयोधाश्वगणा ननाद च ॥ २.४१.२१ ॥
Da bebte Ayodhyā, des großherzigen Rāma beraubt, furchtbar, wie die Erde mit ihren Bergen, der Indra beraubt ist; von Furcht und Kummer entflammt, hallte sie wider von ihren Elefanten, Kriegern und Pferden.