Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.41.1
तस्मिंस्तु पुरुषव्याघ्रे निष्क्रामति कृताञ्जलौ।
आर्तशब्दो हि संजज्ञे स्त्रीणामन्तःपुरे महान् ॥ २.४१.१ ॥
Quando aquele tigre entre os homens saiu com as mãos juntas, ergueu-se um grande grito de angústia entre as mulheres do palácio interior.
2.41.2
अनाथस्य जनस्यास्य दुर्बलस्य तपस्विनः।
यो गतिः शरणं चासीत् स नाथः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.२ ॥
Para onde vai ele, o protetor que era refúgio e abrigo desta gente desamparada, fraca e aflita?
2.41.3
न क्रुध्यत्यभिशस्तोऽपि क्रोधनीयानि वर्जयन्।
क्रुद्धान् प्रसादयन् सर्वान् समदुःखः क्व गच्छति ॥ २.४१.३ ॥
Mesmo insultado, não se irrita; evitando todas as causas de ira, apaziguando todos os irados, partilhando igualmente a dor de todos, para onde vai ele?
2.41.4
कौसल्यायां महातेजा यथा मातरि वर्तते।
तथा यो वर्ततेऽस्मासु महात्मा क्व नु गच्छति ॥ २.४१.४ ॥
Assim como o de grande esplendor se comporta com sua mãe Kauśalyā, assim se comporta conosco. Para onde vai esse grande de alma?
2.41.5
कैकेय्या क्लिश्यमानेन राज्ञा संचोदितो वनम्।
परित्राता जनस्यास्य जगतः क्व नु गच्छति ॥ २.४१.५ ॥
Enviado à floresta pelo rei atormentado por Kaikeyī, para onde vai o protetor deste povo e do mundo?
2.41.6
अहो निश्चेतनो राजा जीवलोकस्य संक्षयम्।
धर्म्यं सत्यव्रतं रामं वनवासे प्रवत्स्यति ॥ २.४१.६ ॥
Ai, o rei insensato não percebe a ruína do mundo dos vivos; enviará Rāma, justo e fiel ao seu voto, ao exílio na floresta.
2.41.7
रुरुदुश्चैव दुःखार्ताः सस्वरं च विचुक्रुशुः ॥ २.४१.७ ॥
Atormentados pela dor, choraram e lamentaram-se em voz alta.
2.41.8
स तमन्तःपुरे घोरमार्तशब्दं महीपतिः।
पुत्रशोकाभिसंतप्तः श्रुत्वा चासीत् सुदुःखितः ॥ २.४१.८ ॥
Ao ouvir aquele grito terrível de angústia dos aposentos internos, o rei, consumido pela dor do filho, ficou profundamente aflito.
2.41.9
नाग्निहोत्राण्यहूयन्त नापचन् गृहमेधिनः।
अकुर्वन् न प्रजाः कार्यं सूर्यश्चान्तरधीयत ॥ २.४१.९ ॥
As oblações do agnihotra não foram feitas, os chefes de família não cozinharam, o povo negligenciou seus deveres e o sol desapareceu.
2.41.10
व्यसृजन् कवलान् नागा गावो वत्सान् न पाययन्।
पुत्रां प्रथमजं लब्ध्वा जननी नाभ्यनन्दत ॥ २.४१.१० ॥
Os elefantes deixaram cair os bocados, as vacas não amamentaram os bezerros, e a mãe não se alegrou nem ao ter seu primogênito.
2.41.11
त्रिशङ्कुर्लोहिताङ्गश्च बृहस्पतिबुधावपि।
दारुणाः सोममभ्येत्य ग्रहाः सर्वे व्यवस्थिताः ॥ २.४१.११ ॥
Triśaṅku, Lohitāṅga (Marte), Bṛhaspati e Budha, todos terríveis, aproximaram-se da Lua, e todos os planetas ficaram ali fixos.
2.41.12
नक्षत्राणि गतार्चींषि ग्रहाश्च गततेजसः।
विशाखाश्च सधूमाश्च नभसि प्रचकाशिरे ॥ २.४१.१२ ॥
As constelações perderam seu brilho, os planetas sua esplendor, e Viśākhā brilhou no céu, envolta em fumaça.
2.41.13
कालिकानिलवेगेन महोदधिरिवोत्थितः।
रामे वनं प्रव्रजिते नगरं प्रचचाल तत् ॥ २.४१.१३ ॥
Como o grande oceano agitado pela força do vento tempestuoso da estação das chuvas, quando Rāma partiu para o exílio na floresta, aquela cidade foi abalada.
2.41.14
दिशः पर्याकुलाः सर्वास्तिमिरेणेव संवृताः।
न ग्रहो नापि नक्षत्रं प्रचकाशे न किंचन ॥ २.४१.१४ ॥
Todas as direções estavam perturbadas, como se cobertas pela escuridão; nenhum planeta brilhava, nem estrela alguma, nem coisa nenhuma.
2.41.15
अकस्मान्नागरः सर्वो जनो दैन्यमुपागमत्।
आहारे वा विहारे वा न कश्चिदकरोन्मनः ॥ २.४१.१५ ॥
De repente, todos os habitantes da cidade caíram em desolação; nem na refeição nem no lazer alguém fixou a mente.
2.41.16
शोकपर्यायसंतप्तः सततं दीर्घमुच्छ्वसन्।
अयोध्यायां जनः सर्वश्चुक्रोश जगतीपतिम् ॥ २.४१.१६ ॥
Atormentados por uma sucessão de tristezas, suspirando constantemente e profundamente, todo o povo de Ayodhyā lamentava-se contra o senhor da terra, o rei.
2.41.17
बाष्पपर्याकुलमुखो राजमार्गगतो जनः।
न हृष्टो लभ्यते कश्चित् सर्वः शोकपरायणः ॥ २.४१.१७ ॥
Pessoas com o rosto perturbado pelas lágrimas, saídas pela estrada real: não se encontrava ninguém alegre; todos estavam entregues ao luto.
2.41.18
न वाति पवनः शीतो न शशी सौम्यदर्शनः।
न सूर्यस्तपते लोकं सर्वं पर्याकुलं जगत् ॥ २.४१.१८ ॥
Nenhum vento fresco soprava, nem a lua de aspecto suave brilhava; o sol não queimava o mundo — o mundo inteiro estava perturbado.
2.41.19
अनर्थिनः सुताः स्त्रीणां भर्तारो भ्रातरस्तथा।
सर्वे सर्वं परित्यज्य राममेवान्वचिन्तयन् ॥ २.४१.१९ ॥
Os filhos, maridos e irmãos das mulheres, já não buscando o próprio ganho, abandonaram tudo e pensavam somente em Rāma.
2.41.20
ये तु रामस्य सुहृदः सर्वे ते मूढचेतसः।
शोकभारेण चाक्रान्ताः शयनं नैव भेजिरे ॥ २.४१.२० ॥
E todos os amigos de Rāma, com a mente confusa e oprimidos pelo peso da dor, nem sequer conseguiam deitar-se em seus leitos.
2.41.21
ततस्त्वयोध्या रहिता महात्मना
पुरन्दरेणेव मही सपर्वता।
चचाल घोरं भयशोकदीपिता
सनागयोधाश्वगणा ननाद च ॥ २.४१.२१ ॥
Então Ayodhyā, privada do magnânimo Rāma, tremeu terrivelmente, como a terra com suas montanhas privada de Indra; inflamada de medo e dor, ressoou com seus elefantes, guerreiros e cavalos.