Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.6.1
गते पुरोहिते रामः स्नातो नियतमानसः।
सह पत्न्या विशालाक्ष्या नारायणमुपागमत् ॥ २.६.१ ॥
Cuando el sacerdote se hubo marchado, Rāma, bañado y con la mente disciplinada, fue con su esposa de ojos grandes al santuario de Nārāyaṇa.
2.6.2
प्रगृह्य शिरसा पात्रीं हविषो विधिवत् ततः।
महते दैवतायाज्यं जुहाव ज्वलितानले ॥ २.६.२ ॥
Entonces, levantando sobre su cabeza el recipiente de la ofrenda según la regla, vertió mantequilla clarificada en el fuego ardiente para la gran deidad.
2.6.3
शेषं च हविषस्तस्य प्राश्याशास्यात्मनः प्रियम्।
ध्यायन्नारायणं देवं स्वास्तीर्णे कुशसंस्तरे ॥ २.६.३ ॥
Habiendo comido lo que sobró de la ofrenda, deseando lo que le era querido, meditando en el dios Nārāyaṇa, se sentó sobre un lecho de hierba kuśa bien extendido.
2.6.4
वाग्यतः सह वैदेह्या भूत्वा नियतमानसः।
श्रीमत्यायतने विष्णोः शिश्ये नरवरात्मजः ॥ २.६.४ ॥
Con la palabra contenida y la mente disciplinada, junto con Vaidehī, el hijo del mejor de los hombres se acostó en el glorioso santuario de Viṣṇu.
2.6.5
एकयामावशिष्टायां रात्र्यां प्रतिविबुध्य सः।
अलंकारविधिं सम्यक् कारयामास वेश्मनः ॥ २.६.५ ॥
Cuando quedaba una vigilia de la noche, se despertó y ordenó que se realizaran debidamente los preparativos para adornar el palacio.
2.6.6
तत्र शृण्वन् सुखा वाचः सूतमागधवन्दिनाम्।
पूर्वां संध्यामुपासीनो जजाप सुसमाहितः ॥ २.६.६ ॥
Allí, escuchando las palabras agradables de los aurigas, bardos y panegiristas, sentado en la adoración del crepúsculo temprano, recitó el japa con total concentración.
2.6.7
तुष्टाव प्रणतश्चैव शिरसा मधुसूदनम्।
विमलक्षौमसंवीतो वाचयामास स द्विजान् ॥ २.६.७ ॥
Inclinando la cabeza, alabó a Madhusūdana; vestido con seda inmaculada, hizo que los brahmanes recitaran los versos sagrados.
2.6.8
तेषां पुण्याहघोषोऽथ गम्भीरमधुरस्तथा।
अयोध्यां पूरयामास तूर्यघोषानुनादितः ॥ २.६.८ ॥
Entonces la proclamación del día auspicioso, grave y dulce, resonando con el sonido de tambores y trompetas, llenó Ayodhyā.
2.6.9
कृतोपवासं तु तदा वैदेह्या सह राघवम्।
अयोध्यानिलयः श्रुत्वा सर्वः प्रमुदितो जनः ॥ २.६.९ ॥
Al oír que Rāghava, junto con Vaidehī, había observado un ayuno, todo el pueblo que habitaba en Ayodhyā se alegró.
2.6.10
ततः पौरजनः सर्वः श्रुत्वा रामाभिषेचनम्।
प्रभातां रजनीं दृष्ट्वा चक्रे शोभयितुं पुरीम् ॥ २.६.१० ॥
Entonces todos los habitantes de la ciudad, habiendo oído de la consagración de Rāma y visto la noche dar paso al alba, se pusieron a embellecer la ciudad.
2.6.11
सिताभ्रशिखराभेषु देवतायतनेषु च।
चतुष्पथेषु रथ्यासु चैत्येष्वट्टालकेषु च ॥ २.६.११ ॥
En los templos de los dioses, cuyas cumbres son como nubes blancas, en las encrucijadas, en las calles, en los santuarios y en las atalayas.
2.6.12
नानापण्यसमृद्धेषु वणिजामापणेषु च।
कुटुम्बिनां समृद्धेषु श्रीमत्सु भवनेषु च ॥ २.६.१२ ॥
En los mercados de los comerciantes, ricos en mercancías de muchas clases, y en las casas prósperas y espléndidas de los cabezas de familia.
2.6.13
सभासु चैव सर्वासु वृक्षेष्वालक्षितेषु च।
ध्वजाः समुच्छ्रिताः साधु पताकाश्चाभवंस्तथा ॥ २.६.१३ ॥
En todas las salas de asamblea y en los árboles visibles, los estandartes se izaron en alto y de forma apropiada; también los gallardetes.
2.6.14
नटनर्तकसङ्घानां गायकानां च गायताम्।
मनःकर्णसुखा वाचः शुश्राव जनता ततः ॥ २.६.१४ ॥
Entonces la gente escuchó, de los grupos de actores y bailarines y de los cantores que cantaban, palabras agradables al corazón y al oído.
2.6.15
रामाभिषेकयुक्ताश्च कथाश्चक्रुर्मिथो जनाः।
रामाभिषेके सम्प्राप्ते चत्वरेषु गृहेषु च ॥ २.६.१५ ॥
Ocupados con la coronación de Rāma, la gente hablaba entre sí; y cuando la coronación de Rāma llegó, en las encrucijadas y en las casas también.
2.6.16
बाला अपि क्रीडमाना गृहद्वारेषु सङ्घशः।
रामाभिषवसंयुक्ताश्चक्रुरेव कथा मिथः ॥ २.६.१६ ॥
Incluso los niños que jugaban en grupos en las puertas de las casas hablaban entre sí sobre la unción de Rāma.
2.6.17
कृतपुष्पोपहारश्च धूपगन्धाधिवासितः।
राजमार्गः कृतः श्रीमान् पौरै रामाभिषेचने ॥ २.६.१७ ॥
La calle real, cubierta de ofrendas florales y perfumada con incienso, fue embellecida por los ciudadanos para la unción de Rāma.
2.6.18
प्रकाशकरणार्थं च निशागमनशङ्कया।
दीपवृक्षांस्तथा चक्रुरनुरथ्यासु सर्वशः ॥ २.६.१८ ॥
Para dar luz, y por temor a que llegara la noche, levantaron por todas partes árboles de lámparas a lo largo de las calles.
2.6.19
अलंकारं पुरस्यैवं कृत्वा तत् पुरवासिनः।
आकांक्षमाणा रामस्य यौवराज्याभिषेचनम् ॥ २.६.१९ ॥
Habiendo así adornado la ciudad, los habitantes, anhelando la consagración de Rāma como heredero del trono,
2.6.20
समेत्य सङ्घशः सर्वे चत्वरेषु सभासु च।
कथयन्तो मिथस्तत्र प्रशशंसुर्जनाधिपम् ॥ २.६.२० ॥
Todos, reunidos en grupos en las plazas y en las salas de asamblea, hablando entre sí, allí alabaron al señor del pueblo.
2.6.21
अहो महात्मा राजायमिक्ष्वाकुकुलनन्दनः।
ज्ञात्वा वृद्धं स्वमात्मानं रामं राज्येऽभिषेक्ष्यति ॥ २.६.२१ ॥
¡Ah! Este rey magnánimo, deleite de la estirpe de Ikṣvāku, sabiéndose ya anciano, consagrará a Rāma en el reino.
2.6.22
सर्वे ह्यनुगृहीताः स्म यन्नो रामो महीपतिः।
चिराय भविता गोप्ता दृष्टलोकपरावरः ॥ २.६.२२ ॥
Todos somos bendecidos, pues Rāma será nuestro señor de la tierra; habiendo visto lo alto y lo bajo del mundo, será nuestro protector por mucho tiempo.
2.6.23
अनुद्धतमना विद्वान् धर्मात्मा भ्रातृवत्सलः।
यथा च भ्रातृषु स्निग्धस्तथास्मास्वपि राघवः ॥ २.६.२३ ॥
El Rāghava, de ánimo sin soberbia, sabio, de alma justa y afectuoso con sus hermanos, es tierno con nosotros como lo es con sus hermanos.
2.6.24
चिरं जीवतु धर्मात्मा राजा दशरथोऽनघः।
यत्प्रसादेनाभिषिक्तं रामं द्रक्ष्यामहे वयम् ॥ २.६.२४ ॥
Que viva largos años el rey Daśaratha, justo e intachable, por cuya gracia veremos a Rāma consagrado.
2.6.25
एवंविधं कथयतां पौराणां शुश्रुवुः परे।
दिग्भ्यो विश्रुतवृत्तान्ताः प्राप्ता जानपदा जनाः ॥ २.६.२५ ॥
Otros escucharon a los habitantes de la ciudad hablar así, y llegaron gentes del campo, habiendo oído la noticia difundida desde todas las direcciones.
2.6.26
ते तु दिग्भ्यः पुरीं प्राप्ता द्रष्टुं रामाभिषेचनम्।
रामस्य पूरयामासुः पुरीं जानपदा जनाः ॥ २.६.२६ ॥
Llegados a la ciudad desde las direcciones para ver la consagración de Rāma, la gente del campo llenó la ciudad.
2.6.27
जनौघैस्तैर्विसर्पद्भिः शुश्रुवे तत्र निःस्वनः।
पर्वसूदीर्णवेगस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ २.६.२७ ॥
De aquella marea de gente que se agitaba se oyó allí un estruendo, como el rugido del océano que se alza con fuerza en día de luna llena.
2.6.28
ततस्तदिन्द्रक्षयसंनिभं पुरं
दिदृक्षुभिर्जानपदैरुपाहितैः।
समन्ततः सस्वनमाकुलं बभौ
समुद्रयादोभिरिवार्णवोदकम् ॥ २.६.२८ ॥
Entonces aquella ciudad, semejante a la morada de Indra, llena de gentes del campo llegadas con deseo de ver, resonando por todas partes, resplandecía como el agua del océano poblada de criaturas marinas.