Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.6.1
गते पुरोहिते रामः स्नातो नियतमानसः।
सह पत्न्या विशालाक्ष्या नारायणमुपागमत् ॥ २.६.१ ॥
Als der Priester gegangen war, begab sich Rāma, gebadet und mit gesammeltem Geist, zusammen mit seiner großäugigen Gemahlin zum Heiligtum Nārāyaṇas.
2.6.2
प्रगृह्य शिरसा पात्रीं हविषो विधिवत् ततः।
महते दैवतायाज्यं जुहाव ज्वलितानले ॥ २.६.२ ॥
Dann hob er das Opfergefäß gemäß der Vorschrift auf sein Haupt und goss geklärte Butter in das lodernde Feuer für die große Gottheit.
2.6.3
शेषं च हविषस्तस्य प्राश्याशास्यात्मनः प्रियम्।
ध्यायन्नारायणं देवं स्वास्तीर्णे कुशसंस्तरे ॥ २.६.३ ॥
Nachdem er den Rest der Opfergabe gegessen hatte, sich das ihm Liebe wünschend und über den Gott Nārāyaṇa meditierend, setzte er sich auf ein gut ausgebreitetes Lager aus Kuśa-Gras.
2.6.4
वाग्यतः सह वैदेह्या भूत्वा नियतमानसः।
श्रीमत्यायतने विष्णोः शिश्ये नरवरात्मजः ॥ २.६.४ ॥
Mit gezügelter Rede und gesammeltem Geist, zusammen mit Vaidehī, legte sich der Sohn des besten der Menschen im prächtigen Heiligtum Viṣṇus nieder.
2.6.5
एकयामावशिष्टायां रात्र्यां प्रतिविबुध्य सः।
अलंकारविधिं सम्यक् कारयामास वेश्मनः ॥ २.६.५ ॥
Als noch eine Nachtwache übrig war, erwachte er und ließ die Schmückung des Palastes ordnungsgemäß durchführen.
2.6.6
तत्र शृण्वन् सुखा वाचः सूतमागधवन्दिनाम्।
पूर्वां संध्यामुपासीनो जजाप सुसमाहितः ॥ २.६.६ ॥
Dort, den angenehmen Worten der Wagenlenker, Barden und Lobsänger lauschend, saß er in der Morgendämmerungsandacht und rezitierte mit vollkommener Sammlung das Japa.
2.6.7
तुष्टाव प्रणतश्चैव शिरसा मधुसूदनम्।
विमलक्षौमसंवीतो वाचयामास स द्विजान् ॥ २.६.७ ॥
Mit gesenktem Haupt pries er Madhusūdana; in makellose Seide gekleidet, ließ er die Brahmanen die heiligen Verse rezitieren.
2.6.8
तेषां पुण्याहघोषोऽथ गम्भीरमधुरस्तथा।
अयोध्यां पूरयामास तूर्यघोषानुनादितः ॥ २.६.८ ॥
Dann erfüllte der feierliche, süße Ruf des glückverheißenden Tages, vom Klang der Trommeln und Trompeten widerhallend, Ayodhyā.
2.6.9
कृतोपवासं तु तदा वैदेह्या सह राघवम्।
अयोध्यानिलयः श्रुत्वा सर्वः प्रमुदितो जनः ॥ २.६.९ ॥
Als sie hörten, dass Rāghava zusammen mit Vaidehī gefastet hatte, freute sich das ganze Volk, das in Ayodhyā wohnte.
2.6.10
ततः पौरजनः सर्वः श्रुत्वा रामाभिषेचनम्।
प्रभातां रजनीं दृष्ट्वा चक्रे शोभयितुं पुरीम् ॥ २.६.१० ॥
Da machten sich alle Bürger, nachdem sie von Rāmas Salbung gehört und die Nacht im Morgengrauen hatten weichen sehen, daran, die Stadt zu schmücken.
2.6.11
सिताभ्रशिखराभेषु देवतायतनेषु च।
चतुष्पथेषु रथ्यासु चैत्येष्वट्टालकेषु च ॥ २.६.११ ॥
An den Tempeln der Götter, deren Spitzen weißen Wolken gleichen, an den Kreuzungen, in den Straßen, an den Schreinen und auf den Wachtürmen.
2.6.12
नानापण्यसमृद्धेषु वणिजामापणेषु च।
कुटुम्बिनां समृद्धेषु श्रीमत्सु भवनेषु च ॥ २.६.१२ ॥
In den Marktständen der Kaufleute, reich an vielerlei Waren, und in den wohlhabenden, prächtigen Häusern der Hausherren.
2.6.13
सभासु चैव सर्वासु वृक्षेष्वालक्षितेषु च।
ध्वजाः समुच्छ्रिताः साधु पताकाश्चाभवंस्तथा ॥ २.६.१३ ॥
In allen Versammlungshallen und auf den sichtbaren Bäumen wurden die Banner hoch und angemessen gehisst, ebenso die Wimpel.
2.6.14
नटनर्तकसङ्घानां गायकानां च गायताम्।
मनःकर्णसुखा वाचः शुश्राव जनता ततः ॥ २.६.१४ ॥
Dann hörte das Volk von den Gruppen der Schauspieler und Tänzer und von den singenden Sängern Worte, die Geist und Ohr erfreuten.
2.6.15
रामाभिषेकयुक्ताश्च कथाश्चक्रुर्मिथो जनाः।
रामाभिषेके सम्प्राप्ते चत्वरेषु गृहेषु च ॥ २.६.१५ ॥
Mit Rāmas Krönung beschäftigt, sprachen die Leute untereinander; und als Rāmas Krönung nahte, an den Kreuzungen und auch in den Häusern.
2.6.16
बाला अपि क्रीडमाना गृहद्वारेषु सङ्घशः।
रामाभिषवसंयुक्ताश्चक्रुरेव कथा मिथः ॥ २.६.१६ ॥
Selbst die Kinder, die in Gruppen an den Haustüren spielten, sprachen untereinander über Rāmas Salbung.
2.6.17
कृतपुष्पोपहारश्च धूपगन्धाधिवासितः।
राजमार्गः कृतः श्रीमान् पौरै रामाभिषेचने ॥ २.६.१७ ॥
Die königliche Straße, mit Blumenopfern bestreut und vom Duft des Räucherwerks durchzogen, wurde von den Bürgern für Rāmas Salbung prächtig gemacht.
2.6.18
प्रकाशकरणार्थं च निशागमनशङ्कया।
दीपवृक्षांस्तथा चक्रुरनुरथ्यासु सर्वशः ॥ २.६.१८ ॥
Um Licht zu schaffen und aus Furcht vor dem Hereinbrechen der Nacht, stellten sie überall entlang der Straßen Lampenbäume auf.
2.6.19
अलंकारं पुरस्यैवं कृत्वा तत् पुरवासिनः।
आकांक्षमाणा रामस्य यौवराज्याभिषेचनम् ॥ २.६.१९ ॥
Nachdem sie so die Stadt geschmückt hatten, die Bewohner, die sich nach Rāmas Salbung zum Thronfolger sehnten,
2.6.20
समेत्य सङ्घशः सर्वे चत्वरेषु सभासु च।
कथयन्तो मिथस्तत्र प्रशशंसुर्जनाधिपम् ॥ २.६.२० ॥
Alle versammelten sich in Gruppen auf den Plätzen und in den Versammlungshallen, sprachen miteinander und lobten dort den Herrscher des Volkes.
2.6.21
अहो महात्मा राजायमिक्ष्वाकुकुलनन्दनः।
ज्ञात्वा वृद्धं स्वमात्मानं रामं राज्येऽभिषेक्ष्यति ॥ २.६.२१ ॥
Ach! Dieser großherzige König, die Freude des Ikṣvāku-Geschlechts, wird, da er sich alt weiß, Rāma zur Herrschaft salben.
2.6.22
सर्वे ह्यनुगृहीताः स्म यन्नो रामो महीपतिः।
चिराय भविता गोप्ता दृष्टलोकपरावरः ॥ २.६.२२ ॥
Wir alle sind gesegnet, denn Rāma wird unser Herrscher sein; der das Hohe und Niedere der Welt gesehen hat, wird lange unser Beschützer sein.
2.6.23
अनुद्धतमना विद्वान् धर्मात्मा भ्रातृवत्सलः।
यथा च भ्रातृषु स्निग्धस्तथास्मास्वपि राघवः ॥ २.६.२३ ॥
Der Rāghava, von demütigem Sinn, gelehrt, rechtschaffen und seinen Brüdern zugetan, ist uns gegenüber so liebevoll wie zu seinen Brüdern.
2.6.24
चिरं जीवतु धर्मात्मा राजा दशरथोऽनघः।
यत्प्रसादेनाभिषिक्तं रामं द्रक्ष्यामहे वयम् ॥ २.६.२४ ॥
Möge der rechtschaffene, makellose König Daśaratha lange leben; durch seine Gnade werden wir Rāma gesalbt sehen.
2.6.25
एवंविधं कथयतां पौराणां शुश्रुवुः परे।
दिग्भ्यो विश्रुतवृत्तान्ताः प्राप्ता जानपदा जनाः ॥ २.६.२५ ॥
Andere hörten die Stadtbewohner so sprechen, und Leute vom Land kamen, nachdem sie die aus allen Richtungen verbreitete Nachricht gehört hatten.
2.6.26
ते तु दिग्भ्यः पुरीं प्राप्ता द्रष्टुं रामाभिषेचनम्।
रामस्य पूरयामासुः पुरीं जानपदा जनाः ॥ २.६.२६ ॥
Aus den Richtungen in die Stadt gekommen, um Rāmas Krönung zu sehen, füllten die Landleute die Stadt.
2.6.27
जनौघैस्तैर्विसर्पद्भिः शुश्रुवे तत्र निःस्वनः।
पर्वसूदीर्णवेगस्य सागरस्येव निःस्वनः ॥ २.६.२७ ॥
Von jenem wogenden Menschenstrom ertönte dort ein Tosen, wie das Brausen des Ozeans, der zur Zeit des Vollmonds heftig aufwallt.
2.6.28
ततस्तदिन्द्रक्षयसंनिभं पुरं
दिदृक्षुभिर्जानपदैरुपाहितैः।
समन्ततः सस्वनमाकुलं बभौ
समुद्रयादोभिरिवार्णवोदकम् ॥ २.६.२८ ॥
Da leuchtete jene Stadt, gleich der Wohnstatt Indras, erfüllt von den Landleuten, die sie sehen wollten, ringsum tönend und gedrängt voll, wie das Wasser des Ozeans voller Meerwesen.