رامايانا فالميكي · السارغا 2.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.87.1
गुहस्य वचनम् श्रुत्वा भरतो भृशम् अप्रियम् ।
ध्यानम् जगाम तत्र एव यत्र तत् श्रुतम् अप्रियम् ॥ २.८७.१ ॥
سمع بهاراتا كلمات غوها، فغاص، وهو مكروب بشدة لما سمعه، في التأمل في ذلك الخبر المؤلم هناك في الحال.
2.87.2
सुकुमारो महा सत्त्वः सिम्ह स्कन्धो महा भुजः ।
पुण्डरीक विशाल अक्षः तरुणः प्रिय दर्शनः ॥ २.८७.२ ॥
رقيق المظهر وعظيم النفس، ذو كتفين كالأسد وذراعين قويتين، عيناه واسعتان كاللوتس، شاب محبوب المنظر.
2.87.3
प्रत्याश्वस्य मुहूर्तम् तु कालम् परम दुर्मनाः ।
पपात सहसा तोत्रैर् हृदि विद्ध इव द्विपः ॥ २.८७.३ ॥
استعاد بهاراتا وعيه لحظة، لكنه كان بالغ الحزن، فسقط فجأة كفيل أصابه المِهماز في قلبه.
2.87.4
भरतम् मुर्च्छितम् द्रुष्ट्वा विवर्णवदनो गुहः ।
बभूव व्यथितस्तत्र भूमिकम्पे यथा द्रुमः ॥ २.८७.४ ॥
لما رأى غوها بهاراتا مغشيًا عليه، اصفرّ وجهه، واضطرب هناك كشجرة في زلزال.
2.87.5
तद् अवस्थम् तु भरतम् शत्रुघ्नो अनन्तर स्थितः ।
परिष्वज्य रुरोद उच्चैर् विसम्ज्नः शोक कर्शितः ॥ २.८७.५ ॥
احتضن شاتروغنا، الواقف بالقرب، بهاراتا في تلك الحال، وقد أنهكه الحزن، فبكى بصوت عالٍ كأنه فقد وعيه.
2.87.6
ततः सर्वाः समापेतुर् मातरो भरतस्य ताः ।
उपवास कृशा दीना भर्तृ व्यसन कर्शिताः ॥ २.८७.६ ॥
ثم اجتمعت جميع أمهات بهاراتا، هزيلات من الصيام، بائسات، أنهكهن الحزن على نكبة زوجهن.
2.87.7
ताः च तम् पतितम् भूमौ रुदन्त्यः पर्यवारयन् ।
कौसल्या तु अनुसृत्य एनम् दुर्मनाः परिषस्वजे ॥ २.८७.७ ॥
وأحاطت به الأمهات باكيات وهو مطروح على الأرض، أما كوشالْيا فتقدّمت بقلب حزين وضمّته إليها.
2.87.8
वत्सला स्वम् यथा वत्सम् उपगूह्य तपस्विनी ।
परिपप्रच्छ भरतम् रुदन्ती शोक लालसा ॥ २.८७.८ ॥
كما تحتضن البقرة عجلها، ضمّت كوشالْيا الرحيمة الزاهدة بهاراتا، وسألته باكية، والشوق يملأ حزنها.
2.87.9
पुत्र व्याधिर् न ते कच्चित् शरीरम् परिबाधते ।
अद्य राज कुलस्य अस्य त्वद् अधीनम् हि जीवितम् ॥ २.८७.९ ॥
يا بُنيّ، أرجو ألّا يكون مرضٌ يُعذّب جسدك؟ فحياة هذا البيت الملكي الآن معلّقة بك وحدك.
2.87.10
त्वाम् दृष्ट्वा पुत्र जीवामि रामे सभ्रातृके गते ।
वृत्ते दशरथे राज्नि नाथ एकः त्वम् अद्य नः ॥ २.८७.१० ॥
يا بُنيّ، إنما أعيش برؤيتك، بعد أن ذهب راما مع أخيه إلى الغابة، وتُوفي الملك داشرتا؛ واليوم أنت وحدك حامينا.
2.87.11
कच्चिन् न लक्ष्मणे पुत्र श्रुतम् ते किम्चिद् अप्रियम् ।
पुत्र वा ह्य् एकपुत्रायाः सह भार्ये वनम् गते ॥ २.८७.११ ॥
يا بُنيّ، هل سمعتَ شيئًا غير سارّ عن لكشمنا؟ فابن الأم ذات الابن الواحد وزوجته قد ذهبا معًا إلى الغابة.
2.87.12
स मुहूर्तम् समाश्वस्य रुदन्न् एव महा यशाः ।
कौसल्याम् परिसान्त्व्य इदम् गुहम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.८७.१२ ॥
فتمالك ذلك العظيم الشهرة نفسه لحظة، وهو لا يزال يبكي، وواسى كوشالْيا، ثم قال هذه الكلمات لغُها.
2.87.13
भ्राता मे क्व अवसद् रात्रिम् क्व सीता क्व च लक्ष्मणः ।
अस्वपत् शयने कस्मिन् किम् भुक्त्वा गुह शम्स मे ॥ २.८७.१३ ॥
أين قضى أخي الليل؟ وأين كانت سيتا ولakshmana؟ على أي فراش ناما، وبماذا أكلا؟ أخبرني يا غوها.
2.87.14
सो अब्रवीद् भरतम् पृष्टो निषाद अधिपतिर् गुहः ।
यद् विधम् प्रतिपेदे च रामे प्रिय हिते अतिथौ ॥ २.८७.१४ ॥
سُئل بهارata، فأجابه غوها سيد النيشادا، فذكر كيف استقبل راما ضيفه الحبيب النافع.
2.87.15
अन्नम् उच्च अवचम् भक्ष्याः फलानि विविधानि च ।
रामाय अभ्यवहार अर्थम् बहु च उपहृतम् मया ॥ २.८७.१५ ॥
لكي يأكل راما، قدمت طعامًا كثيرًا: أرزًا، وأطعمة فاخرة وبسيطة، وفواكه من أنواع شتى.
2.87.16
तत् सर्वम् प्रत्यनुज्नासीद् रामः सत्य पराक्रमः ।
न हि तत् प्रत्यगृह्णात् स क्षत्र धर्मम् अनुस्मरन् ॥ २.८७.१६ ॥
لم يوافق راما صاحب البأس الحق على شيء من ذلك؛ وإذ تذكر دharma المحارب، لم يقبله.
2.87.18
न ह्य् अस्माभिः प्रतिग्राह्यम् सखे देयम् तु सर्वदा ।
लक्ष्मणेन समानीतम् पीत्वा वारि महा यशाः ।
औपवास्यम् तदा अकार्षीद् राघवः सह सीतया ॥ २.८७.१८ ॥
يا صديقي، لا ينبغي لنا أن نقبل، بل ينبغي أن نعطي دائمًا. وبعد أن شرب الماء الذي أحضره لakshmana، صام الراغافا العظيم الشهرة مع سيتا حينئذ.
2.87.19
ततः तु जल शेषेण लक्ष्मणो अप्य् अकरोत् तदा ।
वाग् यताः ते त्रयः सम्ध्याम् उपासत समाहिताः ॥ २.८७.१९ ॥
ثم فعل لakshmana مثل ذلك بالماء المتبقي. وأدّى الثلاثة، ممسكين عن الكلام ومنصرفين بتركيز، صلاة الغسق.
2.87.20
सौमित्रिः तु ततः पश्चाद् अकरोत् स्वास्तरम् शुभम् ।
स्वयम् आनीय बर्हीम्षि क्षिप्रम् राघव कारणात् ॥ २.८७.२० ॥
ثم أعدّ سوميتري بنفسه، بعد أن جلب عشب الكوشا، فراشًا حسنًا بسرعة من أجل راغافا.
2.87.21
तस्मिन् समाविशद् रामः स्वास्तरे सह सीतया ।
प्रक्षाल्य च तयोः पादौ अपचक्राम लक्ष्मणः ॥ २.८७.२१ ॥
اضطجع راما مع سيتا على ذلك الفراش الحسن؛ وبعد أن غسل لكشمانا قدميهما انصرف عنهما.
2.87.22
एतत् तद् इन्गुदी मूलम् इदम् एव च तत् तृणम् ।
यस्मिन् रामः च सीता च रात्रिम् ताम् शयितौ उभौ ॥ २.८७.२२ ॥
هذا هو جذر شجرة الإنغودي، وهذا هو العشب نفسه الذي نام عليه راما وسيتا كلاهما تلك الليلة.
2.87.23
नियम्य पृष्ठे तु तल अन्गुलित्रवान् ।
शरैः सुपूर्णौ इषुधी परम् तपः ।
महद् धनुः सज्यम् उपोह्य लक्ष्मणो ।
निशाम् अतिष्ठत् परितो अस्य केवलम् ॥ २.८७.२३ ॥
شدّ لكشمانا على ظهره كنانتين مليئتين بالسهام، وارتدى واقي الأصابع، وشدّ الوتر على القوس العظيمة، ووقف وحده يحرس من حولهما طوال تلك الليلة.
2.87.24
ततः तु अहम् च उत्तम बाण चापधृक् ।
स्थितो अभवम् तत्र स यत्र लक्ष्मणः ।
अतन्द्रिभिर् ज्नातिभिर् आत्त कार्मुकैर् ।
महा इन्द्र कल्पम् परिपालयमः तदा ॥ २.८७.२४ ॥
ثم وقفتُ أنا أيضًا، أحمل أجود السهام والقوس، حيث وقف لكشمانا؛ ومع أقارب لا يعرفون الكلل ورماة مسلّحين، كنا نحرسه حينذاك كأنه إندرا العظيم.