வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.87.1
गुहस्य वचनम् श्रुत्वा भरतो भृशम् अप्रियम् ।
ध्यानम् जगाम तत्र एव यत्र तत् श्रुतम् अप्रियम् ॥ २.८७.१ ॥
குகனின் சொற்களைக் கேட்ட பரதன் மிகவும் விரும்பாத அச்செய்தியைக் கேட்டு, கேட்ட அதே இடத்திலேயே ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.
2.87.2
सुकुमारो महा सत्त्वः सिम्ह स्कन्धो महा भुजः ।
पुण्डरीक विशाल अक्षः तरुणः प्रिय दर्शनः ॥ २.८७.२ ॥
மென்மையானவன், மிகுந்த ஆற்றல் உடையவன், சிங்கம் போன்ற தோள்களையும் பெரிய கரங்களையும், தாமரை போன்ற விரிந்த கண்களையும் கொண்ட இளைஞன், காண்பதற்கு இனியவன்.
2.87.3
प्रत्याश्वस्य मुहूर्तम् तु कालम् परम दुर्मनाः ।
पपात सहसा तोत्रैर् हृदि विद्ध इव द्विपः ॥ २.८७.३ ॥
ஒரு கணம் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்ட பரதன், மிகவும் வருந்தியவனாக, இதயத்தில் அங்குசத்தால் குத்தப்பட்ட யானை போல் திடீரென்று விழுந்தான்.
2.87.4
भरतम् मुर्च्छितम् द्रुष्ट्वा विवर्णवदनो गुहः ।
बभूव व्यथितस्तत्र भूमिकम्पे यथा द्रुमः ॥ २.८७.४ ॥
மூர்ச்சையுற்ற பரதனைக் கண்டு குகனின் முகம் வெளிறியது; அவன் நிலநடுக்கத்தில் மரம் நடுங்குவது போல் வருந்தினான்.
2.87.5
तद् अवस्थम् तु भरतम् शत्रुघ्नो अनन्तर स्थितः ।
परिष्वज्य रुरोद उच्चैर् विसम्ज्नः शोक कर्शितः ॥ २.८७.५ ॥
அந்நிலையிலிருந்த பரதனைக் கட்டித் தழுவிய சத்ருக்னன், அருகில் நின்று, துயரால் நலிந்து, உணர்விழந்தவன் போல் உரக்கக் கதறி அழுதான்.
2.87.6
ततः सर्वाः समापेतुर् मातरो भरतस्य ताः ।
उपवास कृशा दीना भर्तृ व्यसन कर्शिताः ॥ २.८७.६ ॥
அப்போது பரதனின் அனைத்து அன்னையரும் வந்து சேர்ந்தனர்; உண்ணாநோன்பால் மெலிந்தவர்களாய், துயருற்றவர்களாய், கணவரின் துன்பத்தால் வாடியவர்களாய்.
2.87.7
ताः च तम् पतितम् भूमौ रुदन्त्यः पर्यवारयन् ।
कौसल्या तु अनुसृत्य एनम् दुर्मनाः परिषस्वजे ॥ २.८७.७ ॥
நிலத்தில் விழுந்து கிடந்த அவனை அழுதபடி அந்தத் தாய்மார்கள் சூழ்ந்து கொண்டனர்; ஆனால் துயருற்ற மனத்துடன் கௌசல்யை முன்வந்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.
2.87.8
वत्सला स्वम् यथा वत्सम् उपगूह्य तपस्विनी ।
परिपप्रच्छ भरतम् रुदन्ती शोक लालसा ॥ २.८७.८ ॥
பசுவானது தன் கன்றை அணைப்பது போல, அன்பு நிறைந்த அந்தத் தவச்சீலை பரதனை அணைத்துக்கொண்டு, அழுதபடி, துயர் ஏக்கத்துடன் அவனிடம் கேட்டாள்.
2.87.9
पुत्र व्याधिर् न ते कच्चित् शरीरम् परिबाधते ।
अद्य राज कुलस्य अस्य त्वद् अधीनम् हि जीवितम् ॥ २.८७.९ ॥
மகனே, உன் உடலை ஏதேனும் நோய் வருத்தவில்லையே? இன்று இந்த அரச குலத்தின் உயிர் உன்னையே சார்ந்திருக்கிறது.
2.87.10
त्वाम् दृष्ट्वा पुत्र जीवामि रामे सभ्रातृके गते ।
वृत्ते दशरथे राज्नि नाथ एकः त्वम् अद्य नः ॥ २.८७.१० ॥
மகனே, நீ இருப்பதைக் காண்பதால் மட்டுமே நான் உயிர் வாழ்கிறேன்; ராமன் தன் சகோதரனுடன் சென்றுவிட்டான், மன்னன் தசரதனும் மறைந்துவிட்டான்; இன்று எங்களுக்குக் காவலன் நீ ஒருவனே.
2.87.11
कच्चिन् न लक्ष्मणे पुत्र श्रुतम् ते किम्चिद् अप्रियम् ।
पुत्र वा ह्य् एकपुत्रायाः सह भार्ये वनम् गते ॥ २.८७.११ ॥
மகனே, லக்ஷ்மணனைப் பற்றி ஏதேனும் விரும்பத்தகாத செய்தியை நீ கேள்விப்பட்டாயா? ஒரே மகனைப் பெற்ற தாயின் மகனும், அவனது மனைவியும் வனத்திற்குச் சென்றுவிட்டனரே.
2.87.12
स मुहूर्तम् समाश्वस्य रुदन्न् एव महा यशाः ।
कौसल्याम् परिसान्त्व्य इदम् गुहम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.८७.१२ ॥
மிகுந்த புகழ் படைத்த அவன் சிறிது நேரம் தன்னை ஆற்றிக்கொண்டு, அழுதபடியே கௌசல்யைக்கு ஆறுதல் கூறி, குகனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.87.13
भ्राता मे क्व अवसद् रात्रिम् क्व सीता क्व च लक्ष्मणः ।
अस्वपत् शयने कस्मिन् किम् भुक्त्वा गुह शम्स मे ॥ २.८७.१३ ॥
என் சகோதரர் இரவை எங்கே கழித்தார்? சீதை எங்கே, லக்ஷ்மணன் எங்கே? எந்தப் படுக்கையில் உறங்கினார்? என்ன உண்டு? குஹனே, எனக்குச் சொல்.
2.87.14
सो अब्रवीद् भरतम् पृष्टो निषाद अधिपतिर् गुहः ।
यद् विधम् प्रतिपेदे च रामे प्रिय हिते अतिथौ ॥ २.८७.१४ ॥
பரதன் கேட்டபோது நிஷாதர்களின் தலைவன் குஹன் பதிலளித்தான். அன்புக்குரியவரும் நன்மை செய்பவருமான விருந்தினர் ராமனை அவர் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டாரோ அதை அவன் சொன்னான்.
2.87.15
अन्नम् उच्च अवचम् भक्ष्याः फलानि विविधानि च ।
रामाय अभ्यवहार अर्थम् बहु च उपहृतम् मया ॥ २.८७.१५ ॥
ராமனுக்கு உண்பதற்காக நான் சாதம், பலவகை உயர்ந்த மற்றும் சாதாரண உணவுகள், பலவிதப் பழங்கள் ஆகியவற்றை மிகுதியாக அளித்தேன்.
2.87.16
तत् सर्वम् प्रत्यनुज्नासीद् रामः सत्य पराक्रमः ।
न हि तत् प्रत्यगृह्णात् स क्षत्र धर्मम् अनुस्मरन् ॥ २.८७.१६ ॥
சத்திய வீரனாகிய ராமன் அவை அனைத்தையும் ஏற்கவில்லை. க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைவில் கொண்டு அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
2.87.18
न ह्य् अस्माभिः प्रतिग्राह्यम् सखे देयम् तु सर्वदा ।
लक्ष्मणेन समानीतम् पीत्वा वारि महा यशाः ।
औपवास्यम् तदा अकार्षीद् राघवः सह सीतया ॥ २.८७.१८ ॥
நண்பனே, நாங்கள் எதையும் ஏற்கக்கூடாது; எப்போதும் கொடுப்பதே எங்கள் வழி. லக்ஷ்மணன் கொண்டுவந்த நீரைப் பருகி, மகாயசஸ்வியாகிய ராகவன் சீதையுடன் அப்போது உபவாசம் இருந்தான்.
2.87.19
ततः तु जल शेषेण लक्ष्मणो अप्य् अकरोत् तदा ।
वाग् यताः ते त्रयः सम्ध्याम् उपासत समाहिताः ॥ २.८७.१९ ॥
பிறகு மீதமிருந்த நீரால் லக்ஷ்மணனும் அவ்வாறே செய்தான். அப்போது மூவரும் பேச்சை அடக்கி, ஒருமுகமாகச் சந்தியா வழிபாடு செய்தனர்.
2.87.20
सौमित्रिः तु ततः पश्चाद् अकरोत् स्वास्तरम् शुभम् ।
स्वयम् आनीय बर्हीम्षि क्षिप्रम् राघव कारणात् ॥ २.८७.२० ॥
பின்னர் சௌமித்திரி தானே தர்ப்பைகளைக் கொண்டுவந்து, ராகவனுக்காக விரைவாக ஓர் அழகிய படுக்கையை அமைத்தான்.
2.87.21
तस्मिन् समाविशद् रामः स्वास्तरे सह सीतया ।
प्रक्षाल्य च तयोः पादौ अपचक्राम लक्ष्मणः ॥ २.८७.२१ ॥
ராமன் சீதையுடன் அந்த அழகிய படுக்கையில் படுத்தான். இலக்குவன் அவர்களின் பாதங்களைக் கழுவி அங்கிருந்து விலகினான்.
2.87.22
एतत् तद् इन्गुदी मूलम् इदम् एव च तत् तृणम् ।
यस्मिन् रामः च सीता च रात्रिम् ताम् शयितौ उभौ ॥ २.८७.२२ ॥
இதுவே அந்த இங்குதி மரத்தின் வேர்; இதுவே அந்தப் புல்—ராமனும் சீதையும் இருவரும் அன்றிரவு அதன்மேல் படுத்திருந்தனர்.
2.87.23
नियम्य पृष्ठे तु तल अन्गुलित्रवान् ।
शरैः सुपूर्णौ इषुधी परम् तपः ।
महद् धनुः सज्यम् उपोह्य लक्ष्मणो ।
निशाम् अतिष्ठत् परितो अस्य केवलम् ॥ २.८७.२३ ॥
முதுகில் இரு அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டி, விரல்-கவசம் அணிந்து, அம்புகள் நிறைந்த பெரிய வில்லில் நாண் ஏற்றி, லக்ஷ்மணன் அந்த இரவு முழுவதும் அவர்களைச் சுற்றி தனியாகக் காவல் நின்றான்.
2.87.24
ततः तु अहम् च उत्तम बाण चापधृक् ।
स्थितो अभवम् तत्र स यत्र लक्ष्मणः ।
अतन्द्रिभिर् ज्नातिभिर् आत्त कार्मुकैर् ।
महा इन्द्र कल्पम् परिपालयमः तदा ॥ २.८७.२४ ॥
அப்போது நானும் சிறந்த அம்புகளும் வில்லும் ஏந்தி, லக்ஷ்மணன் நின்ற இடத்தில் நின்றேன். சோர்வறியாத உறவினர்களும் வில் ஏந்திய வீரர்களுமாக நாங்கள் அப்போது மகேந்திரனைப் போன்ற அவர்களைக் காத்துக் கொண்டிருந்தோம்.