Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.87.1
गुहस्य वचनम् श्रुत्वा भरतो भृशम् अप्रियम् ।
ध्यानम् जगाम तत्र एव यत्र तत् श्रुतम् अप्रियम् ॥ २.८७.१ ॥
Als Bharata Guhas Worte hörte, versank er, tief betroffen von dieser unerfreulichen Nachricht, genau dort in Nachdenken darüber.
2.87.2
सुकुमारो महा सत्त्वः सिम्ह स्कन्धो महा भुजः ।
पुण्डरीक विशाल अक्षः तरुणः प्रिय दर्शनः ॥ २.८७.२ ॥
Zart und von großem Geist, mit löwenhaften Schultern und starken Armen, mit Augen weit wie Lotusblüten, jung und anziehend anzusehen.
2.87.3
प्रत्याश्वस्य मुहूर्तम् तु कालम् परम दुर्मनाः ।
पपात सहसा तोत्रैर् हृदि विद्ध इव द्विपः ॥ २.८७.३ ॥
Nachdem er sich für einen Augenblick gefasst hatte, doch tief erschüttert, stürzte Bharata plötzlich zu Boden, wie ein Elefant, dessen Herz vom Stachel getroffen wurde.
2.87.4
भरतम् मुर्च्छितम् द्रुष्ट्वा विवर्णवदनो गुहः ।
बभूव व्यथितस्तत्र भूमिकम्पे यथा द्रुमः ॥ २.८७.४ ॥
Als Guha den ohnmächtigen Bharata sah, wurde sein Gesicht bleich; er erbebte dort wie ein Baum bei einem Erdbeben.
2.87.5
तद् अवस्थम् तु भरतम् शत्रुघ्नो अनन्तर स्थितः ।
परिष्वज्य रुरोद उच्चैर् विसम्ज्नः शोक कर्शितः ॥ २.८७.५ ॥
Shatrughna, der daneben stand, umarmte Bharata in diesem Zustand und weinte, vom Kummer ausgezehrt und wie besinnungslos, laut auf.
2.87.6
ततः सर्वाः समापेतुर् मातरो भरतस्य ताः ।
उपवास कृशा दीना भर्तृ व्यसन कर्शिताः ॥ २.८७.६ ॥
Dann kamen alle Mütter Bharatas zusammen, vom Fasten ausgezehrt, elend und vom Kummer über das Unglück ihres Gemahls gezeichnet.
2.87.7
ताः च तम् पतितम् भूमौ रुदन्त्यः पर्यवारयन् ।
कौसल्या तु अनुसृत्य एनम् दुर्मनाः परिषस्वजे ॥ २.८७.७ ॥
Und die Mütter umringten ihn weinend, als er am Boden lag; doch Kauśalyā, betrübten Herzens, trat vor und umarmte ihn.
2.87.8
वत्सला स्वम् यथा वत्सम् उपगूह्य तपस्विनी ।
परिपप्रच्छ भरतम् रुदन्ती शोक लालसा ॥ २.८७.८ ॥
Wie eine Kuh ihr eigenes Kalb umarmt, so umfing die liebevolle, asketische Kauśalyā Bharata und fragte ihn weinend, von Sehnsucht im Schmerz erfüllt.
2.87.9
पुत्र व्याधिर् न ते कच्चित् शरीरम् परिबाधते ।
अद्य राज कुलस्य अस्य त्वद् अधीनम् हि जीवितम् ॥ २.८७.९ ॥
Mein Sohn, hoffentlich plagt dich keine Krankheit am Körper? Nun hängt das Leben dieses königlichen Hauses allein von dir ab.
2.87.10
त्वाम् दृष्ट्वा पुत्र जीवामि रामे सभ्रातृके गते ।
वृत्ते दशरथे राज्नि नाथ एकः त्वम् अद्य नः ॥ २.८७.१० ॥
Mein Sohn, ich lebe nur, weil ich dich sehe, da Rāma mit seinem Bruder fortgegangen ist und König Daśaratha verstorben ist; heute bist du allein unser Beschützer.
2.87.11
कच्चिन् न लक्ष्मणे पुत्र श्रुतम् ते किम्चिद् अप्रियम् ।
पुत्र वा ह्य् एकपुत्रायाः सह भार्ये वनम् गते ॥ २.८७.११ ॥
Mein Sohn, hast du etwas Unerfreuliches über Lakṣmaṇa gehört? Der Sohn der Mutter mit dem einzigen Sohn und seine Gattin sind zusammen in den Wald gegangen.
2.87.12
स मुहूर्तम् समाश्वस्य रुदन्न् एव महा यशाः ।
कौसल्याम् परिसान्त्व्य इदम् गुहम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.८७.१२ ॥
Der Ruhmreiche fasste sich einen Augenblick, weinte aber weiter, tröstete Kauśalyā und sprach dann diese Worte zu Guha.
2.87.13
भ्राता मे क्व अवसद् रात्रिम् क्व सीता क्व च लक्ष्मणः ।
अस्वपत् शयने कस्मिन् किम् भुक्त्वा गुह शम्स मे ॥ २.८७.१३ ॥
Wo verbrachte mein Bruder die Nacht? Wo waren Sītā und Lakṣmaṇa? Auf welchem Lager schliefen sie, und was aßen sie? Sag es mir, Guha.
2.87.14
सो अब्रवीद् भरतम् पृष्टो निषाद अधिपतिर् गुहः ।
यद् विधम् प्रतिपेदे च रामे प्रिय हिते अतिथौ ॥ २.८७.१४ ॥
Auf Bharatas Frage antwortete Guha, Herr der Niṣādas, und berichtete, wie er den lieben und wohltätigen Gast Rāma empfangen hatte.
2.87.15
अन्नम् उच्च अवचम् भक्ष्याः फलानि विविधानि च ।
रामाय अभ्यवहार अर्थम् बहु च उपहृतम् मया ॥ २.८७.१५ ॥
Für Rāmas Mahlzeit habe ich reichlich dargeboten: Reis, Speisen von feiner und einfacher Art und Früchte vielerlei Art.
2.87.16
तत् सर्वम् प्रत्यनुज्नासीद् रामः सत्य पराक्रमः ।
न हि तत् प्रत्यगृह्णात् स क्षत्र धर्मम् अनुस्मरन् ॥ २.८७.१६ ॥
Rāma, von wahrer Tapferkeit, willigte in nichts davon ein; des Kriegerdharmas eingedenk, nahm er es nicht an.
2.87.18
न ह्य् अस्माभिः प्रतिग्राह्यम् सखे देयम् तु सर्वदा ।
लक्ष्मणेन समानीतम् पीत्वा वारि महा यशाः ।
औपवास्यम् तदा अकार्षीद् राघवः सह सीतया ॥ २.८७.१८ ॥
Freund, wir dürfen nichts annehmen, sondern müssen stets geben. Nachdem der glanzvolle Rāghava das von Lakṣmaṇa gebrachte Wasser getrunken hatte, fastete er damals mit Sītā.
2.87.19
ततः तु जल शेषेण लक्ष्मणो अप्य् अकरोत् तदा ।
वाग् यताः ते त्रयः सम्ध्याम् उपासत समाहिताः ॥ २.८७.१९ ॥
Dann tat Lakṣmaṇa mit dem übrigen Wasser ebenso. Die drei, schweigsam und gesammelt, verrichteten nun die Dämmerungsandacht.
2.87.20
सौमित्रिः तु ततः पश्चाद् अकरोत् स्वास्तरम् शुभम् ।
स्वयम् आनीय बर्हीम्षि क्षिप्रम् राघव कारणात् ॥ २.८७.२० ॥
Danach bereitete Saumitri selbst, nachdem er Kuśa-Gras herbeigebracht hatte, rasch ein schönes Lager für Rāghava.
2.87.21
तस्मिन् समाविशद् रामः स्वास्तरे सह सीतया ।
प्रक्षाल्य च तयोः पादौ अपचक्राम लक्ष्मणः ॥ २.८७.२१ ॥
Rāma legte sich auf jenes gute Lager zusammen mit Sītā; nachdem er ihre Füße gewaschen hatte, zog sich Lakṣmaṇa zurück.
2.87.22
एतत् तद् इन्गुदी मूलम् इदम् एव च तत् तृणम् ।
यस्मिन् रामः च सीता च रात्रिम् ताम् शयितौ उभौ ॥ २.८७.२२ ॥
Dies ist die Wurzel des Ingudī-Baumes, und dies ist eben das Gras, auf dem Rāma und Sītā beide jene Nacht geschlafen haben.
2.87.23
नियम्य पृष्ठे तु तल अन्गुलित्रवान् ।
शरैः सुपूर्णौ इषुधी परम् तपः ।
महद् धनुः सज्यम् उपोह्य लक्ष्मणो ।
निशाम् अतिष्ठत् परितो अस्य केवलम् ॥ २.८७.२३ ॥
Lakṣmaṇa band sich zwei gut gefüllte Köcher auf den Rücken, legte den Fingerschutz an, spannte den großen Bogen und hielt allein die Wache rings um sie in jener Nacht.
2.87.24
ततः तु अहम् च उत्तम बाण चापधृक् ।
स्थितो अभवम् तत्र स यत्र लक्ष्मणः ।
अतन्द्रिभिर् ज्नातिभिर् आत्त कार्मुकैर् ।
महा इन्द्र कल्पम् परिपालयमः तदा ॥ २.८७.२४ ॥
Da stand auch ich, Pfeile und Bogen in der Hand, dort, wo Lakṣmaṇa stand; mit unermüdlichen Verwandten und bewaffneten Bogenschützen bewachten wir ihn damals wie den großen Indra.