Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.90.1
भरद्वाजाश्रमं दृष्ट्वा क्रोशादेव नरर्षभः ।
बलं सर्वमवस्थाप्य जगाम सह मन्त्रिभिः ॥ २.९०.१ ॥
Als der Meister der Menschen die Einsiedelei Bharadvājas aus einem krośa Entfernung erblickte, ließ er das ganze Heer halten und ging mit seinen Ministern voraus.
2.90.2
पद्भ्यामेव हि धर्मज्ञो न्यस्तशस्त्रपरिच्छदः ।
वसानो वाससी क्षौमे पुरोधाय पुरोधसम् ॥ २.९०.२ ॥
Der Kenner des Dharma legte Waffen und Gerät ab, kleidete sich in zwei seidene Gewänder, stellte den Hauspriester Vasiṣṭha voran und ging zu Fuß.
2.90.3
ततः सन्दर्शने तस्य भरद्वाजस्य राघवः ।
मन्त्रिणस्तानवस्थाप्य जगामानुपुरोहितम् ॥ २.९०.३ ॥
Dann, um Bharadvāja zu sehen, ließ Rāghava jene Minister halten und ging dem Priester nach.
2.90.4
वसिष्ठमथ दृष्ट्वैव भरद्वाजो महातपाः ।
सञ्चचालासनात्तूर्णं शिष्यानर्घ्यमिति ब्रुवन् ॥ २.९०.४ ॥
Als er Vasiṣṭha erblickte, erhob sich der große Asket Bharadvāja sogleich von seinem Sitz und sprach zu seinen Schülern: "Bringt das Arghya!"
2.90.5
वसिष्ठसाहचर्य्यादिति भावः ॥ २.९०.५ ॥
Der Sinn ist: Diese Ehrung wurde wegen seiner Gemeinschaft mit Vasiṣṭha erwiesen.
2.90.6
ताभ्यामर्घ्यं च पाद्यं च दत्त्वा पश्चात् फलानि च ।
आनुपूर्व्याच्च धर्मज्ञः पप्रच्छ कुशलं कुले ॥ २.९०.६ ॥
Nachdem er beiden das Arghya und Wasser für die Füße gereicht und danach auch Früchte gegeben hatte, erkundigte sich der Kenner des Dharma der Reihe nach nach dem Wohlergehen der Familie.
2.90.7
अयोध्यायां बले कोशे मित्रेष्वपि च मन्त्रिषु ।
जानन् दशरथं वृत्तं न राजानमुदाहरत् ॥ २.९०.७ ॥
Obwohl er Daśarathas Verhalten kannte, nannte er unter den Bewohnern Ayodhyās, dem Heer, dem Schatz, den Freunden und den Ministern den König nicht.
2.90.8
वसिष्ठो भरतश्चैनं पप्रच्छतुरनामयम् ।
शरीरे ऽग्निषु वृक्षेषु शिष्येषु मृगपक्षिषु ॥ २.९०.८ ॥
Vasiṣṭha und Bharata erkundigten sich nach seinem Wohlergehen: nach seinem Körper, den heiligen Feuern, den Bäumen, seinen Schülern sowie den Hirschen und Vögeln.
2.90.9
तथेति तत्प्रतिज्ञाय भरद्वाजो महातपाः ।
भरतं प्रत्युवाचेदं राघवस्नेहबन्धनात् ॥ २.९०.९ ॥
Mit den Worten »So sei es« willigte der große Asket Bharadvāja ein und sprach zu Bharata, der durch die Zuneigung zu Rāghava gebunden war.
2.90.10
किमिहागमने कार्य्यं तव राज्यं प्रशासतः ।
एतदाचक्ष्व मे सर्वं नहि मे शुद्ध्यते मनः ॥ २.९०.१० ॥
Was ist der Zweck deines Kommens hierher, während du das Reich regierst? Erzähl mir alles, denn mein Geist findet keine Ruhe.
2.90.11
सुषुवे यममित्रघ्नं कौसल्या नन्दवर्द्धनम् ।
भ्रात्रा सह सभार्यो यश्चिरं प्रव्राजितो वनम् ॥ २.९०.११ ॥
Den Kausalyā gebar, der Feindvernichter, der Mehrer der Freude, der mit seinem Bruder und seiner Gattin lange in den Wald verbannt wurde.
2.90.12
नियुक्तः स्त्रीनियुक्तेन पित्रा यो ऽसौ महायशाः ।
वनवासी भवेतीह समाः किल चतुर्दश ॥ २.९०.१२ ॥
Er, von großem Ruhm, dem sein Vater auf Drängen einer Frau befahl: »Sei hier vierzehn Jahre lang ein Waldbewohner.«
2.90.13
कच्चिन्न तस्यापापस्य पापं कर्तुमिहेच्छसि ।
अकण्टकं भोक्तुमना राज्यं तस्यानुजस्य च ॥ २.९०.१३ ॥
Willst du hier eine Sünde gegen jenen Makellosen begehen und das Reich seines jüngeren Bruders ungehindert genießen wollen?
2.90.14
एवमुक्तो भरद्वाजं भरतः प्रत्युवाच ह ।
पर्य्यश्रुनयनो दुःखाद्वाचा संसज्जमानया ॥ २.९०.१४ ॥
So angesprochen antwortete Bharata dem Bharadvāja, die Augen voller Tränen, die Stimme vor Kummer stockend.
2.90.15
हतो ऽस्मि यदि मामेवं भगवानपि मन्यते ।
मत्तो न दोषमाशङ्के नैवं मामनुशाधि हि ॥ २.९०.१५ ॥
Wenn selbst der Verehrungswürdige so von mir denkt, dann bin ich verloren. Ich ahne keine Schuld an mir; darum belehre mich nicht so.
2.90.16
न चैतदिष्टं माता मे यदवोचन्मदन्तरे ।
नाहमेतेन तुष्टश्च न तद्वचनमाददे ॥ २.९०.१६ ॥
Was meine Mutter in meiner Abwesenheit sagte, gefällt mir nicht. Damit bin ich nicht zufrieden, und jenes Wort habe ich nicht angenommen.
2.90.17
अहं तु तं नरव्याघ्रमुपयातः प्रसादकः ।
प्रतिनेतुमयोध्यां च पादौ तस्याभिवन्दितुम् ॥ २.९०.१७ ॥
Ich aber bin zu jenem Tiger unter den Menschen gekommen, um ihn zu besänftigen, nach Ayodhyā zurückzuführen und ihm zu Füßen zu fallen.
2.90.18
त्वं मामेवङ्गतं मत्वा प्रसादं कर्तुमर्हसि ।
शंस मे भगवन् रामः क्व सम्प्रति महीपतिः ॥ २.९०.१८ ॥
Da du mich in diesem Zustand siehst, erweise mir Gnade. Sag mir, Verehrungswürdiger, wo ist jetzt Rāma, der Herr der Erde?
2.90.19
वसिष्ठादिभिर्ऋत्विग्भिर्याचितो भगवांस्ततः ।
उवाच तं भरद्वाजः प्रसादाद्भरतं वचः ॥ २.९०.१९ ॥
Von Vasiṣṭha und den übrigen Priestern gebeten, sprach der verehrte Bharadvāja aus Wohlwollen diese Worte zu Bharata.
2.90.20
त्वय्येतत्पुरुषव्याघ्र युक्तं राघववंशजे ।
गुरुवृत्तिर्दमश्चैव साधूनां चानुयायिता ॥ २.९०.२० ॥
O Tiger unter den Männern, geboren im Geschlecht der Rāghava, dies geziemt dir: Ehrfurcht vor den Älteren, Selbstbeherrschung und Gefolgschaft der Tugendhaften.
2.90.21
जाने चैतन्मनःस्थं ते दृढीकरणमस्त्विति ।
अपृच्छं त्वां तथात्यर्थं कीर्त्तिं समभिवर्द्धयन् ॥ २.९०.२१ ॥
Ich weiß, dies liegt in deinem Herzen; ich fragte dich, damit es bestärkt werde und dein Ruhm sich weiter mehre.
2.90.22
जाने च रामं धर्म्मज्ञं ससीतं सहलक्ष्मणम् ।
असौ वसति ते भ्राता चित्रकूटे महागिरौ ॥ २.९०.२२ ॥
Ich weiß, dass Rāma, der Kenner des Dharma, mit Sītā und Lakṣmaṇa, deinem Bruder, auf dem großen Berg Citrakūṭa wohnt.
2.90.23
श्वस्तु गन्तासि तं देशं वसाद्य सह मन्त्रिभिः ।
एतं मे कुरु सुप्राज्ञ कामं कामार्थकोविद ॥ २.९०.२३ ॥
Morgen wirst du an jenen Ort gehen; heute bleibe hier bei deinen Ministern. O Weiser, Kenner von Wunsch und Ziel, erfülle diesen meinen Wunsch.
2.90.24
ततस्तथेत्येवमुदारदर्शनः प्रतीतरूपो भरतो ऽब्रवीद्वचः ।
चकार बुद्धिं च तदा तदाश्रमे निशानिवासाय नराधिपात्मजः ॥ २.९०.२४ ॥
Da sprach Bharata, von edlem Anblick und vertrauenswürdiger Gestalt: »So sei es«, und der Königssohn beschloss, in jener Einsiedelei eine Nacht zu verweilen.