Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.92.1
ततस्तां रजनीं व्युष्य भरतः सपरिच्छदः ।
कृतातिथ्यो भरद्वाजं कामादभिजगाम ऺह ॥ २.९२.१ ॥
Dann, nachdem er jene Nacht verbracht hatte, ging Bharata mit seinem Gefolge, nach empfangener Gastfreundschaft, willig zu Bharadvāja.
2.92.2
तमृषिः पुरुषव्याघ्रं प्राञ्जलिं प्रेक्ष्य चागतम् ।
हुताग्निहोत्रो भरतं भरद्वाजो ऽभ्यभाषत ॥ २.९२.२ ॥
Als der Ṛṣi Bharadvāja, der das Feueropfer dargebracht hatte, den besten der Männer, Bharata, mit gefalteten Händen kommen sah, sprach er zu ihm.
2.92.3
कच्चिदत्र सुखा रात्रिस्तवास्मद्विषये गता ।
समग्रस्ते जनः कच्चिदातिथ्ये शंस मे ऽनघ ॥ २.९२.३ ॥
Ist deine Nacht hier in unserem Gebiet angenehm verlaufen? O Makelloser, war die Gastfreundschaft für dein ganzes Volk gut? Sag es mir.
2.92.4
तमुवाचाञ्जलिं कृत्वा भरतो ऽभिप्रणम्य च ।
आश्रमादभिनिष्क्रान्तमृषिमुत्तमतेजसम् ॥ २.९२.४ ॥
Bharata, mit gefalteten Händen und sich tief verneigend, sprach zu jenem Ṛṣi von höchstem Glanz, der aus dem Einsiedlerhaus herausgetreten war.
2.92.5
सुखोषितो ऽस्मि भगवन् समग्रबलवाहनः ।
तर्पितः सर्वकामैश्च सामात्यो बलवत्त्वया ॥ २.९२.५ ॥
O Ehrwürdiger, ich habe mich mit meinem ganzen Heer und den Fahrzeugen wohl ausgeruht. Du hast mich mit allen Wünschen reichlich befriedigt, mich samt meinen Ministern.
2.92.6
अपेतक्लमसन्तापाः सुभिक्षाः सुप्रतिश्रयाः ।
अपि प्रेष्यानुपादाय सर्वे स्म सुसुखोषिताः ॥ २.९२.६ ॥
Frei von Müdigkeit und Kummer, gut versorgt mit Speise und gutem Quartier, haben wir alle, selbst die Diener, sehr angenehm gewohnt.
2.92.7
आमन्त्रये ऽहं भगवन् कामं त्वामृषिसत्तम ।
समीपं प्रस्थितं भ्रातुर्मैत्रेणेक्षस्व चक्षुषा ॥ २.९२.७ ॥
Ehrwürdiger, bester der Weisen, ich bitte dich gern: Blicke mich, der ich zur Nähe meines Bruders aufbreche, mit wohlwollendem Auge an.
2.92.8
आश्रमं तस्य धर्मज्ञ धार्मिकस्य महात्मनः ।
आचक्ष्व कतमो मार्गः कियानिति च शंस मे ॥ २.९२.८ ॥
Kenner des Dharma, sage mir, wo die Einsiedelei jenes rechtschaffenen, großherzigen Mannes liegt: welcher Weg es ist und wie weit es ist.
2.92.9
प्रत्युवाच महातेजा भरद्वाजो महातपाः ॥ २.९२.९ ॥
Bharadvāja, von großer Strahlkraft und großer Askese, antwortete.
2.92.10
भरतार्द्धतृतीयेषु योजनेष्वजने वने ।
चित्रकूटो गिरिस्तत्र रम्यनिर्दरकाननः ॥ २.९२.१० ॥
Zweieinhalb Yojanas von Bharata entfernt, in einem unbewohnten Wald, liegt ein Berg namens Chitrakūṭa mit lieblichen Schluchten und Wäldern.
2.92.11
उत्तरं पार्श्वमासाद्य तस्य मन्दाकिनी नदी ।
पुष्ऺिपतद्रुमसञ्छन्ना रम्यपुष्पितकानना ॥ २.९२.११ ॥
Erreicht man seine nördliche Flanke, findet man den Fluss Mandākinī, von blühenden Bäumen überdeckt und von lieblichen blühenden Wäldern umgeben.
2.92.12
अनन्तरं तत्सरितश्चित्रकूटश्च पर्वतः ।
तयोः पर्णकुटी तात तत्र तौ वसतो ध्रुवम् ॥ २.९२.१२ ॥
Nahe jenem Fluss und dem Berg Chitrakūṭa, mein Lieber, liegt ihre Laubhütte; gewiss wohnen die beiden dort.
2.92.13
दक्षिणेनैव मार्गेण सव्यदक्षिणमेव वा ।
गजवाजिरथाकीर्णां वाहिनीं वाहिनीपते ।
वाहयस्व महाभाग ततो द्रक्ष्यसि राघवम् ॥ २.९२.१३ ॥
Führe das Heer, dicht besetzt mit Elefanten, Pferden und Streitwagen, auf dem südlichen Weg oder links und rechts, o Feldherr. Dann, o Glückseliger, wirst du Rāghava sehen.
2.92.14
प्रयाणमिति तच्छ्रुत्वा राजराजस्य योषितः ।
हित्वा यानानि यानार्हा ब्राह्मणं पर्य्यवारयन् ॥ २.९२.१४ ॥
Als die Frauen des Königs der Könige von diesem Aufbruch hörten, verließen sie, obwohl sie zum Fahren berechtigt waren, ihre Wagen und umringten den Brahmanen.
2.92.15
वेपमाना कृशा ऺदीना सह देव्या सुमित्रया ।
कौसल्या तत्र जग्राह कराभ्यां चरणौ मुनेः ॥ २.९२.१५ ॥
Zitternd, abgemagert und elend, ergriff Kausalyā zusammen mit Königin Sumitrā dort mit beiden Händen die Füße des Weisen.
2.92.16
असमृद्धेन कामेन सर्वलोकस्य गर्हिता ।
कैकेयी तस्य जग्राह चरणौ सव्यपत्रपा ॥ २.९२.१६ ॥
Kaikeyī, von aller Welt getadelt wegen ihres unerfüllten Verlangens, ergriff, beschämt, seine Füße.
2.92.17
तं प्रदक्षिणमागम्य भगवन्तं महामुनिम् ।
अदूराद्भरतस्यैव तस्थौ दीनमनास्तदा ॥ २.९२.१७ ॥
Nachdem sie den ehrwürdigen großen Weisen umkreist hatte, stand sie dann, betrübten Herzens, nahe bei Bharata.
2.92.18
ततः पप्रच्छ भरतं भरद्वाजो दृढव्रतः ।
विशेषं ज्ञातुमिच्छामि मातऽणां तव राघव ॥ २.९२.१८ ॥
Da fragte Bharadvāja, fest in seinem Gelübde, Bharata: 'O Rāghava, ich möchte das Besondere über deine Mütter erfahren.'
2.92.19
एवमुक्तस्तु भरतो भरद्वाजेन धार्मिकः ।
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा वाक्यं वचनकोविदः ॥ २.९२.१९ ॥
So angesprochen von Bharadvāja, sprach der rechtschaffene Bharata, redegewandt, mit gefalteten Händen diese Worte.
2.92.20
यामिमां भगवन् दीनां शोकानशनकर्शिताम् ।
पितुर्हि महिषीं देवीं देवतामिव पश्यसि ॥ २.९२.२० ॥
Ehrwürdiger Herr, diese betrübte Frau, von Kummer und Fasten ausgezehrt, die Ihr seht, ist unseres Vaters Hauptgemahlin, gleichsam eine Göttin.
2.92.21
एषा तं पुरुषव्याघ्रं सिंहविक्रान्तगामिनम् ।
कौसल्या सुषुवे रामं धातारमदितिर्यथा ॥ २.९२.२१ ॥
Sie ist Kauśalyā, die Rāma gebar, den Tiger unter den Männern, der mit löwenhaftem Schritt schreitet, wie Aditi Dhātṛ gebar.
2.92.22
अस्यावामभुजं श्लिष्टा यैषा तिष्ठति दुर्मनाः ।
कर्णिकारस्य शाखेव शीर्णपुष्पा वनान्तरे ॥ २.९२.२२ ॥
Sie steht betrübt da, sein linkes Armes umschlungen, wie ein Ast des Karṇikāra-Baumes im Wald, dessen Blüten abgefallen sind.
2.92.23
एतस्यास्तु सुतौ देव्याः कुमारौ देववर्णिनौ ।
उभौ लक्ष्मणशत्रुघ्नौ वीरौ सत्यपराक्रमौ ॥ २.९२.२३ ॥
Die beiden Söhne dieser Königin sind die zwei Prinzen von göttlicher Gestalt, Lakṣmaṇa und Śatrughna, beide Helden wahrer Tapferkeit.
2.92.24
यस्याः कृते नरव्याघ्रौ जीवनाशमितो गतौ ।
राजपुत्रविहीनश्च स्वर्गं दशरथो गतः ॥ २.९२.२४ ॥
Ihretwegen gingen die beiden Tiger unter den Männern von hier fort in ein Leben des Verlusts, und ihrer Prinzen beraubt, ging Daśaratha in den Himmel.
2.92.25
क्रोधनामकृतप्रज्ञां दृप्तां सुभगमानिनीम् ।
ऐश्वर्यकामां कैकेयीमनार्य्यामार्यरूपिणीम् ॥ २.९२.२५ ॥
Kaikeyī, deren Einsicht vom Zorn zerstört ist, stolz und eitel auf ihre Schönheit, nach Macht begierig, unedel, obwohl sie die Gestalt einer edlen Frau trägt.
2.92.26
ममैतां मातरं विद्धि नृशंसां पापनिश्चयाम् ।
यतो मूलं हि पश्यामि व्यसनं महदात्मनः ॥ २.९२.२६ ॥
Wisset, dass sie meine Mutter ist; sie ist grausam, zum Bösen entschlossen, denn ich sehe in ihr die Wurzel meines großen Unglücks.
2.92.27
इत्युक्त्वा नरशार्दूलो बाष्पगद्गदया गिरा ।
स निशश्वास ताम्राक्षो नागः क्रुद्ध इव श्वसन् ॥ २.९२.२७ ॥
So gesprochen, seufzte Bharata, der Tiger unter den Menschen, mit tränenerstickter Stimme und rotem Blick wie eine zornige Schlange.
2.92.28
भरद्वाजो महर्षिस्तं ब्रुवन्तं भरतं तथा ।
प्रत्युवाच महाबुद्धिरिदं वचनमर्थवत् ॥ २.९२.२८ ॥
Der große Weise Bharadvāja, von großer Einsicht, antwortete dem so sprechenden Bharata mit diesen sinnvollen Worten.
2.92.29
न दोषेणावगन्तव्या कैकेयी भरत त्वया ।
रामप्रव्राजनं ह्येतत् सुखोदर्कं भविष्यति ॥ २.९२.२९ ॥
Bharata, du solltest Kaikeyī nicht für schuldig halten, denn Rāmas Verbannung wird am Ende Glück bringen.
2.92.30
देवानां दानवानां च ऋषीणां भावितात्मनाम् ।
हितमेव भविष्यद्धि रामप्रव्राजनादिह ॥ २.९२.३० ॥
Auch für die Götter, die Dämonen und die Weisen mit geläutertem Geist wird aus dieser Verbannung Rāmas Gutes erwachsen.
2.92.31
अभिवाद्य तु संसिद्धः कृत्वा चैनं प्रदक्षिणम् ।
आमन्त्र्य भरतः सेन्यं युज्यतामित्यचोदयत् ॥ २.९२.३१ ॥
Bharata grüßte ihn, umschritt ihn rechtsherum, verabschiedete sich vom Heer und befahl: "Macht euch zum Aufbruch bereit."
2.92.32
ततो वाजिरथान् युक्त्वा दिव्यान् हेमपरिष्कृतान् ।
अध्यारोहत् प्रयाणार्थी बहून् बहुविधो जनः ॥ २.९२.३२ ॥
Dann spannten sie göttliche, mit Gold geschmückte Pferde und Wagen an, und viele Menschen aller Art, die aufbrechen wollten, bestiegen sie.
2.92.33
गजकन्या गजाश्चैव हेमकक्ष्याः पताकिनः ।
जीमूता इव घर्मान्ते सघोषाः सम्प्रतस्थिरे ॥ २.९२.३३ ॥
Elefantenkühe und Elefanten mit goldenen Gurten und Fahnen zogen los, dröhnend wie Gewitterwolken am Ende des Sommers.
2.92.34
विविधान्यपि यानानि महान्ति च लघूनि च ।
प्रययुः सुमहार्हाणि पादैरेव पदातयः ॥ २.९२.३४ ॥
Auch verschiedene große und kleine Fahrzeuge von hohem Wert zogen los, während das Fußvolk nur zu Fuß ging.
2.92.35
अथ यानप्रवेकैस्तु कौसल्याप्रमुखाः स्त्रियः ।
रामदर्शनकांक्षिण्यः प्रययुर्मुदितास्तदा ॥ २.९२.३५ ॥
Da brachen die vornehmsten Frauen, angeführt von Kausalyā, voller Sehnsucht, Rāma zu sehen, freudig in den vordersten Fahrzeugen auf.
2.92.36
चन्द्रार्कतरुणाभासां नियुक्तां शिबिकां शुभाम् ।
आस्थाय प्रययौ श्रीमान् भरतः सपरिच्छदः ॥ २.९२.३६ ॥
Er bestieg eine schöne Sänfte, strahlend wie Mond und junge Sonne, für die Reise bereitet, und der glanzvolle Bharata brach mit seinem Gefolge auf.
2.92.37
सा प्रयाता महासेना गजवाजिरथाकुला ।
दक्षिणां दिशमावृत्य महामेघ इवोत्थितः ॥ २.९२.३७ ॥
Dieses große Heer, voll von Elefanten, Pferden und Streitwagen, brach auf. Die südliche Richtung bedeckend, glich es einer großen Wolke, die aufgestiegen war.
2.92.38
वनानि तु व्यतिक्रम्य जुष्टानि मृगपक्षिभिः ।
गङ्गायाः परवेलायां गिरिष्वपि नदीषु च ॥ २.९२.३८ ॥
Nachdem es Wälder durchquert hatte, die von Hirschen und Vögeln bevölkert waren, am fernen Ufer des Ganges, auch über Berge und Flüsse, zog das Heer weiter.
2.92.39
सा सम्प्रहृष्टद्विजवाजियोधा वित्रासयन्ती मृगपक्षिसङ्घान् ।
महद्वनं तत्प्रतिगाहमाना रराज सेना भरतस्य तत्र ॥ २.९२.३९ ॥
Dieses Heer, dessen Vogelbanner, Pferde und Krieger hocherfreut waren, Scharen von Hirschen und Vögeln erschreckend, drang in jenen großen Wald ein und erstrahlte dort als Heer Bharatas.