Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.2.1
कृतातिथ्योऽथ रामस्तु सूर्यस्योदयनं प्रति।
आमन्त्र्य स मुनीन् सर्वान् वनमेवान्वगाहत ॥ ३.२.१ ॥
Recibida la hospitalidad, Rāma se despidió de todos los sabios hacia el lugar del amanecer y se internó en el bosque.
3.2.2
नानामृगगणाकीर्णमृक्षशार्दूलसेवितम्।
ध्वस्तवृक्षलतागुल्मं दुर्दर्शसलिलाशयम् ॥ ३.२.२ ॥
Poblado de manadas de ciervos de muchas clases, frecuentado por osos y tigres, con árboles, lianas y matorrales destrozados y lagunas de difícil acceso.
3.2.3
निष्कूजमानशकुनिं झिल्लिकागणनादितम्।
लक्ष्मणानुचरो रामो वनमध्यं ददर्श ह ॥ ३.२.३ ॥
Rāma, seguido por Lakṣmaṇa, vio el centro del bosque, sin cantos de aves y resonando con enjambres de grillos.
3.2.4
सीतया सह काकुत्स्थस्तस्मिन् घोरमृगायुते।
ददर्श गिरिशृङ्गाभं पुरुषादं महास्वनम् ॥ ३.२.४ ॥
Allí, en aquel bosque lleno de fieras terribles, Rāma, el Kākutstha, junto a Sītā, vio a un rākṣasa devorador de hombres, semejante a un pico de montaña y de voz estruendosa.
3.2.5
गभीराक्षं महावक्त्रं विकटं विकटोदरम्।
बीभत्सं विषमं दीर्घं विकृतं घोरदर्शनम् ॥ ३.२.५ ॥
De ojos hundidos, de gran boca, horrible, con un vientre monstruoso; repugnante, de forma irregular, alto, deforme y terrible de ver.
3.2.6
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसार्द्रं रुधिरोक्षितम्।
त्रासनं सर्वभूतानां व्यादितास्यमिवान्तकम् ॥ ३.२.६ ॥
Vestido con piel de tigre, empapado de grasa y manchado de sangre, terror de todas las criaturas, como la Muerte misma con la boca abierta.
3.2.7
त्रीन् सिंहांश्चतुरो व्याघ्रान् द्वौ वृकौ पृषतान् दश।
सविषाणं वसादिग्धं गजस्य च शिरो महत् ॥ ३.२.७ ॥
Tres leones, cuatro tigres, dos lobos, diez ciervos moteados, y la gran cabeza de un elefante, con sus colmillos, untada de grasa.
3.2.8
अवसज्यायसे शूले विनदन्तं महास्वनम्।
स रामं लक्ष्मणं चैव सीतां दृष्ट्वा च मैथिलीम् ॥ ३.२.८ ॥
Colgado de una lanza de hierro, rugiendo con gran estruendo, vio a Rāma y a Lakṣmaṇa, y a Sītā, la princesa de Mithilā.
3.2.9
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धः प्रजाः काल इवान्तकः
स कृत्वा भैरवं नादं चालयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.२.९ ॥
Muy airado, se lanzó como el Tiempo, como la Muerte sobre todas las criaturas, y, lanzando un rugido espantoso, como si sacudiera la tierra,
3.2.10
अङ्केनादाय वैदेहीमपक्रम्य तदाब्रवीत्।
युवां जटाचीरधरौ सभार्यौ क्षीणजीवितौ ॥ ३.२.१० ॥
Tomando a Vaidehī en su regazo y apartándose, entonces dijo: '¡Vosotros dos, con cabello enmarañado y vestidos de corteza, con vuestra esposa, cuyas vidas se extinguen!'
3.2.11
प्रविष्टौ दण्डकारण्यं शरचापासिपाणिनौ।
कथं तापसयोर्वां च वासः प्रमदया सह ॥ ३.२.११ ॥
¡Vosotros que habéis entrado en el bosque de Daṇḍaka con flechas, arco y espada en mano! ¿Cómo es que vosotros, ascetas, habitáis aquí con una mujer?
3.2.12
अधर्मचारिणौ पापौ कौ युवां मुनिदूषकौ।
अहं वनमिदं दुर्गं विराधो नाम राक्षसः ॥ ३.२.१२ ॥
¿Quiénes sois vosotros dos, que obráis contra el dharma, pecadores, profanadores de sabios? Yo soy un rākṣasa llamado Virādha, de este bosque impenetrable.
3.2.13
चरामि सायुधो नित्यमृषिमांसानि भक्षयन्।
इयं नारी वरारोहा मम भार्या भविष्यति ॥ ३.२.१३ ॥
Recorro siempre armado, devorando la carne de los sabios. Esta mujer de bellas caderas será mi esposa.
3.2.14
युवयोः पापयोश्चाहं पास्यामि रुधिरं मृधे।
तस्यैवं ब्रुवतो दुष्टं विराधस्य दुरात्मनः ॥ ३.२.१४ ॥
Beberé en la batalla la sangre de vosotros dos, pecadores. Así habló el malvado Virādha de mente perversa.
3.2.15
श्रुत्वा सगर्वितं वाक्यं सम्भ्रान्ता जनकात्मजा।
सीता प्रवेपितोद्वेगात् प्रवाते कदली यथा ॥ ३.२.१५ ॥
Al oír aquellas palabras soberbias, Sītā, hija de Janaka, quedó aterrada y tembló de angustia como una platanera en el viento.
3.2.16
तां दृष्ट्वा राघवः सीतां विराधाङ्कगतां शुभाम्।
अब्रवील्लक्ष्मणं वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ३.२.१६ ॥
Al ver a Sītā, la hermosa, sentada en el regazo de Virādha, Rāghava (Rāma) habló a Lakṣmaṇa con la boca reseca.
3.2.17
पश्य सौम्य नरेन्द्रस्य जनकस्यात्मसम्भवाम्।
मम भार्यां शुभाचारां विराधाङ्के प्रवेशिताम् ॥ ३.२.१७ ॥
Mira, amable hermano: la hija del rey Janaka, mi esposa de buena conducta, ha sido colocada en el regazo de Virādha.
3.2.18
अत्यन्तसुखसंवृद्धां राजपुत्रीं यशस्विनीम्।
यदभिप्रेतमस्मासु प्रियं वरवृतं च यत् ॥ ३.२.१८ ॥
La princesa, criada en gran dicha, gloriosa, que nos era querida y fue elegida como un don—
3.2.19
कैकेय्यास्तु सुसंवृत्तं क्षिप्रमद्यैव लक्ष्मण।
या न तुष्यति राज्येन पुत्रार्थे दीर्घदर्शिनी ॥ ३.२.१९ ॥
Lakṣmaṇa, el plan de Kaikeyī se ha cumplido hoy mismo, pronto; ella, previsora por su hijo, no se contentó con el reino.
3.2.20
ययाहं सर्वभूतानां प्रियः प्रस्थापितो वनम्।
अद्येदानीं सकामा सा या माता मध्यमा मम ॥ ३.२.२० ॥
Ella, mi madre intermedia, que me envió al bosque, yo que soy querido de todos los seres, ahora ha visto cumplido su deseo.
3.2.21
परस्पर्शात् तु वैदेह्या न दुःखतरमस्ति मे।
पितुर्विनाशात् सौमित्रे स्वराज्य हरणात् तथा ॥ ३.२.२१ ॥
Oh Saumitri, no hay para mí mayor dolor que el contacto de Vaidehī con otro, la muerte de mi padre y la usurpación de mi propio reino.
3.2.22
अब्रवील्लक्ष्मणः क्रुद्धो रुद्धो नाग इव श्वसन् ॥ ३.२.२२ ॥
Lakṣmaṇa, enfurecido, resoplando como un elefante o una serpiente contenida, habló.
3.2.23
अनाथ इव भूतानां नाथस्त्वं वासवोपमः।
मया प्रेष्येण काकुत्स्थ किमर्थं परितप्यसे ॥ ३.२.२३ ॥
Oh Kākutstha, tú eres el protector de los seres, semejante a Indra; yo soy tu siervo. ¿Por qué, pues, te afliges así?
3.2.24
शरेण निहतस्याद्य मया क्रुद्धेन रक्षसः।
विराधस्य गतासोर्हि मही पास्यति शोणितम् ॥ ३.२.२४ ॥
Hoy, por mi flecha airada, el rakṣasa Virādha, abatido y sin vida, la tierra beberá su sangre.
3.2.25
राज्यकामे मम क्रोधो भरते यो बभूव ह।
तं विराधे विमोक्ष्यामि वज्री वज्रमिवाचले ॥ ३.२.२५ ॥
La ira que sentí hacia Bharata, que deseaba el reino, la desataré ahora sobre Virādha, como el portador del trueno lanza su rayo sobre una montaña.
3.2.26
मम भुजबलवेगवेगितः
पततु शरोऽस्य महान् महोरसि।
व्यपनयतु तनोश्च जीवितं
पततु ततश्च महीं विघूर्णितः ॥ ३.२.२६ ॥
Impulsada por la velocidad del vigor de mis brazos, que esta gran flecha caiga sobre su ancho pecho y le arrebate la vida; que luego él, tambaleándose, caiga a la tierra.