Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.2.1
कृतातिथ्योऽथ रामस्तु सूर्यस्योदयनं प्रति।
आमन्त्र्य स मुनीन् सर्वान् वनमेवान्वगाहत ॥ ३.२.१ ॥
Tendo recebido hospitalidade, Rāma despediu-se de todos os sábios em direção ao nascer do sol e adentrou a floresta.
3.2.2
नानामृगगणाकीर्णमृक्षशार्दूलसेवितम्।
ध्वस्तवृक्षलतागुल्मं दुर्दर्शसलिलाशयम् ॥ ३.२.२ ॥
Repleto de manadas de veados de muitas espécies, frequentado por ursos e tigres, com árvores, trepadeiras e moitas quebradas e lagos de acesso difícil.
3.2.3
निष्कूजमानशकुनिं झिल्लिकागणनादितम्।
लक्ष्मणानुचरो रामो वनमध्यं ददर्श ह ॥ ३.२.३ ॥
Rāma, seguido por Lakṣmaṇa, viu o centro da floresta, sem cantos de pássaros e ecoando com enxames de grilos.
3.2.4
सीतया सह काकुत्स्थस्तस्मिन् घोरमृगायुते।
ददर्श गिरिशृङ्गाभं पुरुषादं महास्वनम् ॥ ३.२.४ ॥
Ali, naquela floresta cheia de feras terríveis, Rāma, o Kākutstha, junto de Sītā, viu um rākṣasa devorador de homens, semelhante a um cume de montanha, de voz estrondosa.
3.2.5
गभीराक्षं महावक्त्रं विकटं विकटोदरम्।
बीभत्सं विषमं दीर्घं विकृतं घोरदर्शनम् ॥ ३.२.५ ॥
De olhos profundos, de boca grande, hediondo, com barriga monstruosa; repulsivo, disforme, alto, deformado, terrível de se ver.
3.2.6
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसार्द्रं रुधिरोक्षितम्।
त्रासनं सर्वभूतानां व्यादितास्यमिवान्तकम् ॥ ३.२.६ ॥
Vestido com pele de tigre, encharcado de gordura e manchado de sangue, terror de todas as criaturas, como a própria Morte de boca escancarada.
3.2.7
त्रीन् सिंहांश्चतुरो व्याघ्रान् द्वौ वृकौ पृषतान् दश।
सविषाणं वसादिग्धं गजस्य च शिरो महत् ॥ ३.२.७ ॥
Três leões, quatro tigres, dois lobos, dez veados malhados e a grande cabeça de um elefante, com as presas, untada de gordura.
3.2.8
अवसज्यायसे शूले विनदन्तं महास्वनम्।
स रामं लक्ष्मणं चैव सीतां दृष्ट्वा च मैथिलीम् ॥ ३.२.८ ॥
Pendurado numa lança de ferro, rugindo com grande estrondo, viu Rāma e Lakṣmaṇa, e Sītā, a princesa de Mithilā.
3.2.9
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धः प्रजाः काल इवान्तकः
स कृत्वा भैरवं नादं चालयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.२.९ ॥
Muito irado, lançou-se como o Tempo, como a Morte sobre as criaturas; e soltando um rugido terrível, como se abalasse a terra,
3.2.10
अङ्केनादाय वैदेहीमपक्रम्य तदाब्रवीत्।
युवां जटाचीरधरौ सभार्यौ क्षीणजीवितौ ॥ ३.२.१० ॥
Tomando Vaidehī no colo e afastando-se, disse então: 'Vós dois, com cabelos emaranhados e vestes de casca, com vossa esposa, cujas vidas se extinguem!'
3.2.11
प्रविष्टौ दण्डकारण्यं शरचापासिपाणिनौ।
कथं तापसयोर्वां च वासः प्रमदया सह ॥ ३.२.११ ॥
Vós que entrastes na floresta de Daṇḍaka com flechas, arco e espada em punho! Como é que vós, ascetas, habitais aqui com uma mulher?
3.2.12
अधर्मचारिणौ पापौ कौ युवां मुनिदूषकौ।
अहं वनमिदं दुर्गं विराधो नाम राक्षसः ॥ ३.२.१२ ॥
Quem sois vós os dois, que agis contra o dharma, pecadores, profanadores de sábios? Eu sou um rākṣasa chamado Virādha, desta floresta intransponível.
3.2.13
चरामि सायुधो नित्यमृषिमांसानि भक्षयन्।
इयं नारी वरारोहा मम भार्या भविष्यति ॥ ३.२.१३ ॥
Ando sempre armado, devorando a carne dos sábios. Esta mulher de belos quadris será minha esposa.
3.2.14
युवयोः पापयोश्चाहं पास्यामि रुधिरं मृधे।
तस्यैवं ब्रुवतो दुष्टं विराधस्य दुरात्मनः ॥ ३.२.१४ ॥
Beberei no combate o sangue de vocês dois, pecadores. Assim falava o perverso Virādha de mente corrompida.
3.2.15
श्रुत्वा सगर्वितं वाक्यं सम्भ्रान्ता जनकात्मजा।
सीता प्रवेपितोद्वेगात् प्रवाते कदली यथा ॥ ३.२.१५ ॥
Ao ouvir aquelas palavras arrogantes, Sītā, filha de Janaka, ficou aterrorizada e tremeu de aflição como uma bananeira ao vento.
3.2.16
तां दृष्ट्वा राघवः सीतां विराधाङ्कगतां शुभाम्।
अब्रवील्लक्ष्मणं वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ३.२.१६ ॥
Ao ver Sītā, a formosa, sentada no colo de Virādha, Rāghava (Rāma) disse estas palavras a Lakṣmaṇa, com a boca seca.
3.2.17
पश्य सौम्य नरेन्द्रस्य जनकस्यात्मसम्भवाम्।
मम भार्यां शुभाचारां विराधाङ्के प्रवेशिताम् ॥ ३.२.१७ ॥
Olha, gentil irmão: a filha do rei Janaka, minha esposa de bela conduta, foi posta no colo de Virādha.
3.2.18
अत्यन्तसुखसंवृद्धां राजपुत्रीं यशस्विनीम्।
यदभिप्रेतमस्मासु प्रियं वरवृतं च यत् ॥ ३.२.१८ ॥
A princesa, criada em grande conforto, gloriosa, que nos era querida e foi escolhida como dádiva—
3.2.19
कैकेय्यास्तु सुसंवृत्तं क्षिप्रमद्यैव लक्ष्मण।
या न तुष्यति राज्येन पुत्रार्थे दीर्घदर्शिनी ॥ ३.२.१९ ॥
Lakṣmaṇa, o plano de Kaikeyī se cumpriu hoje mesmo, rapidamente; ela, previdente pelo filho, não se contentava com o reino.
3.2.20
ययाहं सर्वभूतानां प्रियः प्रस्थापितो वनम्।
अद्येदानीं सकामा सा या माता मध्यमा मम ॥ ३.२.२० ॥
Ela, minha mãe do meio, que me enviou para a floresta, eu que sou querido de todos os seres, agora está satisfeita em seu desejo.
3.2.21
परस्पर्शात् तु वैदेह्या न दुःखतरमस्ति मे।
पितुर्विनाशात् सौमित्रे स्वराज्य हरणात् तथा ॥ ३.२.२१ ॥
Ó Saumitri, não há para mim dor maior do que Vaidehī ser tocada por outro, a morte de meu pai e a usurpação de meu próprio reino.
3.2.22
अब्रवील्लक्ष्मणः क्रुद्धो रुद्धो नाग इव श्वसन् ॥ ३.२.२२ ॥
Lakṣmaṇa, enfurecido, bufando como um elefante ou uma serpente contida, falou.
3.2.23
अनाथ इव भूतानां नाथस्त्वं वासवोपमः।
मया प्रेष्येण काकुत्स्थ किमर्थं परितप्यसे ॥ ३.२.२३ ॥
Ó Kākutstha, tu és o protetor dos seres, semelhante a Indra; eu sou teu servo. Por que, então, te afliges assim?
3.2.24
शरेण निहतस्याद्य मया क्रुद्धेन रक्षसः।
विराधस्य गतासोर्हि मही पास्यति शोणितम् ॥ ३.२.२४ ॥
Hoje, pela minha flecha iracunda, o rakṣasa Virādha, abatido e sem vida, a terra beberá o seu sangue.
3.2.25
राज्यकामे मम क्रोधो भरते यो बभूव ह।
तं विराधे विमोक्ष्यामि वज्री वज्रमिवाचले ॥ ३.२.२५ ॥
A ira que senti contra Bharata, que desejava o reino, eu a descarregarei agora sobre Virādha, como o portador do trovão lança seu raio sobre a montanha.
3.2.26
मम भुजबलवेगवेगितः
पततु शरोऽस्य महान् महोरसि।
व्यपनयतु तनोश्च जीवितं
पततु ततश्च महीं विघूर्णितः ॥ ३.२.२६ ॥
Impulsionada pela velocidade da força dos meus braços, que esta grande flecha caia sobre seu largo peito e lhe tire a vida do corpo; depois que ele, cambaleando, caia por terra.