வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.2.1
कृतातिथ्योऽथ रामस्तु सूर्यस्योदयनं प्रति।
आमन्त्र्य स मुनीन् सर्वान् वनमेवान्वगाहत ॥ ३.२.१ ॥
விருந்தோம்பல் பெற்ற ராமர், சூரியோதயத்தை நோக்கி எல்லா முனிவர்களிடமும் விடைபெற்று காட்டுக்குள் நுழைந்தார்.
3.2.2
नानामृगगणाकीर्णमृक्षशार्दूलसेवितम्।
ध्वस्तवृक्षलतागुल्मं दुर्दर्शसलिलाशयम् ॥ ३.२.२ ॥
பல வகை மான் கூட்டங்கள் நிறைந்ததும், கரடிகளும் புலிகளும் வாழ்வதும், மரங்கள், கொடிகள், புதர்கள் முறிந்து கிடப்பதும், நீர்நிலைகள் அணுக முடியாததுமான காடு அது.
3.2.3
निष्कूजमानशकुनिं झिल्लिकागणनादितम्।
लक्ष्मणानुचरो रामो वनमध्यं ददर्श ह ॥ ३.२.३ ॥
பறவைகளின் ஒலியின்றி, சிற்றீசல் கூட்டங்களின் ஒலியால் முழங்கிய காட்டின் நடுவை லட்சுமணனைப் பின்தொடர்ந்த ராமர் கண்டார்.
3.2.4
सीतया सह काकुत्स्थस्तस्मिन् घोरमृगायुते।
ददर्श गिरिशृङ्गाभं पुरुषादं महास्वनम् ॥ ३.२.४ ॥
சீதையுடன் இருந்த காகுத்ஸ்தர் ராமர், கொடிய விலங்குகள் நிறைந்த அந்தக் காட்டில், மலைச்சிகரம் போன்ற, உரத்த குரல் கொண்ட ஒரு நரமாமிச அரக்கனைக் கண்டார்.
3.2.5
गभीराक्षं महावक्त्रं विकटं विकटोदरम्।
बीभत्सं विषमं दीर्घं विकृतं घोरदर्शनम् ॥ ३.२.५ ॥
ஆழ்ந்த கண்களும் பெரிய வாயும் கொண்டவன்; கோரமானவன், பயங்கரமான வயிறு கொண்டவன், அருவருப்பானவன், ஒழுங்கற்ற உருவம் கொண்டவன், உயரமானவன், விகாரமானவன், காண்பதற்கு பயங்கரமானவன்.
3.2.6
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसार्द्रं रुधिरोक्षितम्।
त्रासनं सर्वभूतानां व्यादितास्यमिवान्तकम् ॥ ३.२.६ ॥
புலித்தோலை அணிந்தவனும், கொழுப்பால் ஈரமாகி இரத்தத்தால் அப்பப்பட்டவனும், எல்லா உயிர்களுக்கும் பயம் தருபவனும், பிளந்த வாயுடைய யமனைப் போன்றவனும் ஆனவன்.
3.2.7
त्रीन् सिंहांश्चतुरो व्याघ्रान् द्वौ वृकौ पृषतान् दश।
सविषाणं वसादिग्धं गजस्य च शिरो महत् ॥ ३.२.७ ॥
மூன்று சிங்கங்கள், நான்கு புலிகள், இரண்டு ஓநாய்கள், பத்து புள்ளி மான்கள், மேலும் தந்தங்களுடன் கொழுப்பில் தோய்ந்த ஒரு பெரிய யானையின் தலை.
3.2.8
अवसज्यायसे शूले विनदन्तं महास्वनम्।
स रामं लक्ष्मणं चैव सीतां दृष्ट्वा च मैथिलीम् ॥ ३.२.८ ॥
இரும்புச் சூலத்தில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த அது பெரும் ஒலியுடன் முழங்கியது; அது ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும், மைதிலி சீதையையும் கண்டது.
3.2.9
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धः प्रजाः काल इवान्तकः
स कृत्वा भैरवं नादं चालयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.२.९ ॥
மிகவும் கோபமடைந்து அவன் உயிரினங்களின் மீது காலனும் யமனும் போல பாய்ந்தான்; பயங்கர முழக்கமிட்டு, பூமியையே அதிர வைப்பவனைப் போல.
3.2.10
अङ्केनादाय वैदेहीमपक्रम्य तदाब्रवीत्।
युवां जटाचीरधरौ सभार्यौ क्षीणजीवितौ ॥ ३.२.१० ॥
வைதேஹியை மடியில் தூக்கிக்கொண்டு, சற்று விலகி நின்று அவன் சொன்னான்: 'சடையும் மரவுரியும் தரித்த நீங்கள் இருவரும், மனைவியுடன், ஆயுள் குன்றியவர்கள்!'
3.2.11
प्रविष्टौ दण्डकारण्यं शरचापासिपाणिनौ।
कथं तापसयोर्वां च वासः प्रमदया सह ॥ ३.२.११ ॥
அம்பும் வில்லும் வாளும் கையிலேந்தி தண்டக வனத்தில் நுழைந்த நீங்கள்! தவசிகளுக்கு, பெண்ணுடன் வாழ்வது எப்படி?
3.2.12
अधर्मचारिणौ पापौ कौ युवां मुनिदूषकौ।
अहं वनमिदं दुर्गं विराधो नाम राक्षसः ॥ ३.२.१२ ॥
அதர்மம் செய்பவர்களே, பாவிகளே, முனிவர்களைக் கெடுப்பவர்களே, நீங்கள் இருவரும் யார்? நான் இந்தக் கடக்கக் கடினமான வனத்தின் விராதன் என்ற ராட்சசன்.
3.2.13
चरामि सायुधो नित्यमृषिमांसानि भक्षयन्।
इयं नारी वरारोहा मम भार्या भविष्यति ॥ ३.२.१३ ॥
நான் எப்போதும் ஆயுதங்களுடன் முனிவர்களின் ஊனை உண்டு திரிகிறேன். இந்த அழகிய இடையுடையவள் என் மனைவியாவாள்.
3.2.14
युवयोः पापयोश्चाहं पास्यामि रुधिरं मृधे।
तस्यैवं ब्रुवतो दुष्टं विराधस्य दुरात्मनः ॥ ३.२.१४ ॥
நீங்கள் இருவரின் இரத்தத்தை போரில் நான் குடிப்பேன். இவ்வாறு பேசிய அந்தத் தீய உள்ளம் கொண்ட விராதனின் (சொல்).
3.2.15
श्रुत्वा सगर्वितं वाक्यं सम्भ्रान्ता जनकात्मजा।
सीता प्रवेपितोद्वेगात् प्रवाते कदली यथा ॥ ३.२.१५ ॥
அந்த செருக்கான சொல்லைக் கேட்டு ஜனகனின் மகள் சீதை மிகவும் கலங்கினாள்; காற்றில் வாழைமரம் நடுங்குவது போல் அவள் பெரும் பதற்றத்தால் நடுங்கினாள்.
3.2.16
तां दृष्ट्वा राघवः सीतां विराधाङ्कगतां शुभाम्।
अब्रवील्लक्ष्मणं वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ३.२.१६ ॥
விராதனின் மடியில் அமர்ந்திருந்த அழகிய சீதையைக் கண்ட ராகவன் (ராமன்) வறண்ட வாயுடன் லக்ஷ்மணனிடம் இச்சொல்லைச் சொன்னான்.
3.2.17
पश्य सौम्य नरेन्द्रस्य जनकस्यात्मसम्भवाम्।
मम भार्यां शुभाचारां विराधाङ्के प्रवेशिताम् ॥ ३.२.१७ ॥
நல்லவனே, பார்! அரசன் ஜனகனின் மகள், என் நற்குணமுள்ள மனைவி, விராதனின் மடியில் இருத்தப்பட்டிருக்கிறாள்.
3.2.18
अत्यन्तसुखसंवृद्धां राजपुत्रीं यशस्विनीम्।
यदभिप्रेतमस्मासु प्रियं वरवृतं च यत् ॥ ३.२.१८ ॥
மிகுந்த சுகத்தில் வளர்ந்த, புகழ் மிக்க அரச மகள் (சீதை), எங்களுக்கு விருப்பமானவள், வரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவள்.
3.2.19
कैकेय्यास्तु सुसंवृत्तं क्षिप्रमद्यैव लक्ष्मण।
या न तुष्यति राज्येन पुत्रार्थे दीर्घदर्शिनी ॥ ३.२.१९ ॥
லக்ஷ்மணா, கைகேயியின் திட்டம் இன்றே விரைவில் நிறைவேறிவிட்டது; தன் மகனுக்காக நீண்ட நோக்குடையவளாக இருந்தும் அவள் அரசாட்சியால் திருப்தி அடையவில்லை.
3.2.20
ययाहं सर्वभूतानां प्रियः प्रस्थापितो वनम्।
अद्येदानीं सकामा सा या माता मध्यमा मम ॥ ३.२.२० ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரியமானவனான என்னை வனத்திற்கு அனுப்பிய, என் நடுத்தர தாயான அவள் இப்போது தன் விருப்பம் நிறைவேறியவளாகிவிட்டாள்.
3.2.21
परस्पर्शात् तु वैदेह्या न दुःखतरमस्ति मे।
पितुर्विनाशात् सौमित्रे स्वराज्य हरणात् तथा ॥ ३.२.२१ ॥
சௌமித்திரா, வைதேஹியை மற்றொருவர் தொடுவதையும், தந்தையின் மரணத்தையும், என் சொந்த அரசை பறிக்கப்பட்டதையும் விட துன்பகரமானது எனக்கு வேறெதுவும் இல்லை.
3.2.22
अब्रवील्लक्ष्मणः क्रुद्धो रुद्धो नाग इव श्वसन् ॥ ३.२.२२ ॥
கோபமடைந்த லக்ஷ்மணன், அடக்கப்பட்ட யானை அல்லது நாகம் போல் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு பேசினான்.
3.2.23
अनाथ इव भूतानां नाथस्त्वं वासवोपमः।
मया प्रेष्येण काकुत्स्थ किमर्थं परितप्यसे ॥ ३.२.२३ ॥
காகுத்ஸா, நீயே உயிர்களுக்குத் தலைவன், இந்திரனுக்கு ஒப்பானவன்; நான் உன் ஏவலாள். ஏன் இப்படி வருந்துகிறாய்?
3.2.24
शरेण निहतस्याद्य मया क्रुद्धेन रक्षसः।
विराधस्य गतासोर्हि मही पास्यति शोणितम् ॥ ३.२.२४ ॥
இன்று கோபமான நான் எய்த அம்பால் கொல்லப்பட்ட அரக்கன் விராதனின் உயிரற்ற உடலின் இரத்தத்தை இந்த பூமி குடிக்கும்.
3.2.25
राज्यकामे मम क्रोधो भरते यो बभूव ह।
तं विराधे विमोक्ष्यामि वज्री वज्रमिवाचले ॥ ३.२.२५ ॥
அரசை விரும்பிய பரதன் மீது எனக்கு எழுந்த கோபத்தை, மலையின் மீது வஜ்ரதாரி வஜ்ரத்தை விடுவது போல, நான் விராதன் மீது விடுவேன்.
3.2.26
मम भुजबलवेगवेगितः
पततु शरोऽस्य महान् महोरसि।
व्यपनयतु तनोश्च जीवितं
पततु ततश्च महीं विघूर्णितः ॥ ३.२.२६ ॥
என் தோள் வலியின் வேகத்தால் செலுத்தப்பட்ட இந்த மகத்தான அம்பு இவனுடைய அகன்ற மார்பில் விழட்டும்; இவனுடைய உடலிலிருந்து உயிரை நீக்கட்டும்; பின்னர் இவன் சுழன்று பூமியில் விழட்டும்.