Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.2.1
कृतातिथ्योऽथ रामस्तु सूर्यस्योदयनं प्रति।
आमन्त्र्य स मुनीन् सर्वान् वनमेवान्वगाहत ॥ ३.२.१ ॥
Nachdem Rāma Gastfreundschaft empfangen hatte, verabschiedete er sich von allen Weisen gen Sonnenaufgang und betrat den Wald.
3.2.2
नानामृगगणाकीर्णमृक्षशार्दूलसेवितम्।
ध्वस्तवृक्षलतागुल्मं दुर्दर्शसलिलाशयम् ॥ ३.२.२ ॥
Von vielerlei Hirschherden bevölkert, von Bären und Tigern bewohnt, mit zerbrochenen Bäumen, Ranken und Sträuchern, mit schwer zugänglichen Wasserstellen.
3.2.3
निष्कूजमानशकुनिं झिल्लिकागणनादितम्।
लक्ष्मणानुचरो रामो वनमध्यं ददर्श ह ॥ ३.२.३ ॥
Rāma, von Lakṣmaṇa begleitet, sah die Mitte des Waldes, ohne Vogelrufe und widerhallend vom Schwirren der Grillenschwärme.
3.2.4
सीतया सह काकुत्स्थस्तस्मिन् घोरमृगायुते।
ददर्श गिरिशृङ्गाभं पुरुषादं महास्वनम् ॥ ३.२.४ ॥
Dort, in jenem Wald voller schrecklicher Tiere, sah Rāma, der Kākutstha, zusammen mit Sītā einen menschenfressenden Rākṣasa, einem Bergesgipfel gleich, mit lauter Stimme.
3.2.5
गभीराक्षं महावक्त्रं विकटं विकटोदरम्।
बीभत्सं विषमं दीर्घं विकृतं घोरदर्शनम् ॥ ३.२.५ ॥
Mit tiefen Augen, großem Maul, abscheulich, mit ungeheurem Bauch; widerwärtig, missgestaltet, hochgewachsen, verunstaltet, furchterregend anzusehen.
3.2.6
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसार्द्रं रुधिरोक्षितम्।
त्रासनं सर्वभूतानां व्यादितास्यमिवान्तकम् ॥ ३.२.६ ॥
In ein Tigerfell gekleidet, von Fett durchnässt und mit Blut beschmiert, ein Schrecken aller Geschöpfe, gleich dem Tod selbst mit geöffnetem Rachen.
3.2.7
त्रीन् सिंहांश्चतुरो व्याघ्रान् द्वौ वृकौ पृषतान् दश।
सविषाणं वसादिग्धं गजस्य च शिरो महत् ॥ ३.२.७ ॥
Drei Löwen, vier Tiger, zwei Wölfe, zehn gefleckte Hirsche und der große Kopf eines Elefanten mit seinen Stoßzähnen, mit Fett und Mark beschmiert.
3.2.8
अवसज्यायसे शूले विनदन्तं महास्वनम्।
स रामं लक्ष्मणं चैव सीतां दृष्ट्वा च मैथिलीम् ॥ ३.२.८ ॥
An einen eisernen Spieß gehängt und mit gewaltigem Brüllen, sah er Rāma und Lakṣmaṇa und Sītā, die Prinzessin von Mithilā.
3.2.9
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धः प्रजाः काल इवान्तकः
स कृत्वा भैरवं नादं चालयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.२.९ ॥
Äußerst zornig stürzte er sich wie die Zeit, wie der Tod auf alle Wesen; und ein furchtbares Brüllen ausstoßend, als wollte er die Erde erschüttern,
3.2.10
अङ्केनादाय वैदेहीमपक्रम्य तदाब्रवीत्।
युवां जटाचीरधरौ सभार्यौ क्षीणजीवितौ ॥ ३.२.१० ॥
Vaidehī auf den Schoß nehmend und sich entfernend, sprach er dann: 'Ihr beiden, mit verfilzten Haaren und Rindenkleidern, mit eurer Gemahlin, deren Leben erlischt!'
3.2.11
प्रविष्टौ दण्डकारण्यं शरचापासिपाणिनौ।
कथं तापसयोर्वां च वासः प्रमदया सह ॥ ३.२.११ ॥
Ihr, die ihr mit Pfeilen, Bogen und Schwert in der Hand in den Daṇḍaka-Wald eingedrungen seid! Wie kommt es, dass ihr als Asketen mit einer Frau hier wohnt?
3.2.12
अधर्मचारिणौ पापौ कौ युवां मुनिदूषकौ।
अहं वनमिदं दुर्गं विराधो नाम राक्षसः ॥ ३.२.१२ ॥
Wer seid ihr beide, die ihr gegen das Dharma handelt, Sünder, Schänder der Weisen? Ich bin ein Rākṣasa namens Virādha, von diesem unzugänglichen Wald.
3.2.13
चरामि सायुधो नित्यमृषिमांसानि भक्षयन्।
इयं नारी वरारोहा मम भार्या भविष्यति ॥ ३.२.१३ ॥
Ich ziehe stets bewaffnet umher und verschlinge das Fleisch der Weisen. Diese Frau mit den schönen Hüften wird meine Gattin sein.
3.2.14
युवयोः पापयोश्चाहं पास्यामि रुधिरं मृधे।
तस्यैवं ब्रुवतो दुष्टं विराधस्य दुरात्मनः ॥ ३.२.१४ ॥
Ich werde in der Schlacht das Blut von euch beiden, Sünder, trinken. So sprach der böse Virādha von verderbtem Sinn.
3.2.15
श्रुत्वा सगर्वितं वाक्यं सम्भ्रान्ता जनकात्मजा।
सीता प्रवेपितोद्वेगात् प्रवाते कदली यथा ॥ ३.२.१५ ॥
Als sie die hochmütigen Worte hörte, geriet Sītā, Janakas Tochter, in Schrecken und zitterte vor Erregung wie ein Bananenbaum im Wind.
3.2.16
तां दृष्ट्वा राघवः सीतां विराधाङ्कगतां शुभाम्।
अब्रवील्लक्ष्मणं वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ ३.२.१६ ॥
Als Rāghava (Rāma) die schöne Sītā auf Virādhas Schoß sitzen sah, sprach er mit trockenem Mund diese Worte zu Lakṣmaṇa.
3.2.17
पश्य सौम्य नरेन्द्रस्य जनकस्यात्मसम्भवाम्।
मम भार्यां शुभाचारां विराधाङ्के प्रवेशिताम् ॥ ३.२.१७ ॥
Sieh nur, Sanfter: die Tochter König Janakas, meine Gattin von edlem Wandel, ist auf Virādhas Schoß gesetzt worden.
3.2.18
अत्यन्तसुखसंवृद्धां राजपुत्रीं यशस्विनीम्।
यदभिप्रेतमस्मासु प्रियं वरवृतं च यत् ॥ ३.२.१८ ॥
Die Prinzessin, in großem Wohlstand aufgewachsen, ruhmreich, die uns lieb war und als Segensgabe erwählt wurde—
3.2.19
कैकेय्यास्तु सुसंवृत्तं क्षिप्रमद्यैव लक्ष्मण।
या न तुष्यति राज्येन पुत्रार्थे दीर्घदर्शिनी ॥ ३.२.१९ ॥
Lakṣmaṇa, Kaikeyīs Plan ist heute schnell gelungen; sie, weitblickend für ihren Sohn, war mit dem Königreich nicht zufrieden.
3.2.20
ययाहं सर्वभूतानां प्रियः प्रस्थापितो वनम्।
अद्येदानीं सकामा सा या माता मध्यमा मम ॥ ३.२.२० ॥
Sie, meine mittlere Mutter, die mich, der allen Wesen lieb ist, in den Wald schickte, ist nun in ihrem Wunsch erfüllt.
3.2.21
परस्पर्शात् तु वैदेह्या न दुःखतरमस्ति मे।
पितुर्विनाशात् सौमित्रे स्वराज्य हरणात् तथा ॥ ३.२.२१ ॥
O Saumitri, für mich gibt es keinen größeren Schmerz als die Berührung Vaidehīs durch einen anderen, den Tod meines Vaters und die Entreißung meines eigenen Königreichs.
3.2.22
अब्रवील्लक्ष्मणः क्रुद्धो रुद्धो नाग इव श्वसन् ॥ ३.२.२२ ॥
Lakṣmaṇa sprach, zornig, schnaubend wie ein gebändigter Elefant oder eine Schlange.
3.2.23
अनाथ इव भूतानां नाथस्त्वं वासवोपमः।
मया प्रेष्येण काकुत्स्थ किमर्थं परितप्यसे ॥ ३.२.२३ ॥
O Kākutstha, du bist der Beschützer der Wesen, Indra gleich; ich bin dein Diener. Warum trauerst du dann so?
3.2.24
शरेण निहतस्याद्य मया क्रुद्धेन रक्षसः।
विराधस्य गतासोर्हि मही पास्यति शोणितम् ॥ ३.२.२४ ॥
Heute, durch meinen zornigen Pfeil erschlagen, wird die Erde das Blut des leblosen Rakṣasa Virādha trinken.
3.2.25
राज्यकामे मम क्रोधो भरते यो बभूव ह।
तं विराधे विमोक्ष्यामि वज्री वज्रमिवाचले ॥ ३.२.२५ ॥
Den Zorn, den ich gegen Bharata empfand, der nach dem Königreich verlangte, werde ich nun an Virādha entladen, wie der Donnerträger seinen Blitz auf einen Berg schleudert.
3.2.26
मम भुजबलवेगवेगितः
पततु शरोऽस्य महान् महोरसि।
व्यपनयतु तनोश्च जीवितं
पततु ततश्च महीं विघूर्णितः ॥ ३.२.२६ ॥
Angetrieben von der Schnelligkeit meiner Armeskraft, möge dieser große Pfeil auf seine breite Brust fallen und ihm das Leben aus dem Körper nehmen; dann möge er taumelnd zur Erde stürzen.